EnΔώρος Δημοσθένους: "Είμαι σαν το καρδιογράφημα" - "Η Κύπρος σήμερα θυμίζει Ντουμπάι" (Βίντεο)
Όλα όσα είπε ο δημοφιλής καλλιτέχνης
Ο Δώρος Δημοσθένους χαρακτήρισε υποκριτική την αποκλειστική ενασχόληση με το Κυπριακό, όταν -όπως υποστήριξε- προτεραιότητα θα έπρεπε να είναι η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών
Ο Κύπριος εκπρόσωπος του έντεχνου τραγουδιού, Δώρος Δημοσθένους, σε μια εκ βαθέων συζήτηση στην εκπομπή «Μίλησε μου» του Γιώργου Κουβαρά, μίλησε για τη μουσική του διαδρομή, τις αντιφάσεις του χαρακτήρα του, τον έρωτα, τις επιρροές και τις σκέψεις του για τη σύγχρονη κοινωνία.
Από τα πρώτα λεπτά της συνέντευξης, ο δημοφιλής καλλιτέχνης περιέγραψε τον εαυτό του ως μια προσωπικότητα με έντονες διακυμάνσεις. «Είμαι δυο πράγματα», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως από τη μία είναι εξωστρεφής, με χιούμορ και αυθορμητισμό και από την άλλη ένας άνθρωπος που βιώνει βαθιές εσωτερικές πτώσεις. «Είμαι σαν το καρδιογράφημα», είπε χαρακτηριστικά. Ο έρωτας, όπως παραδέχτηκε, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής του. Τον ζει, τον έχει ανάγκη, τον θεωρεί απαραίτητο, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα πόσο απαιτητικός και δύσκολος μπορεί να γίνει.
Η σχέση του Δώρου Δημοσθένους με τη μουσική ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Γεννημένος δίπλα σε εκκλησία, άκουγε τους ψαλμούς και ονειρευόταν να γίνει ψάλτης. Στο κατηχητικό, ως παιδί, κρατούσε εξαπτέρυγο. Θυμάται με χιούμορ ένα ατύχημα, όταν κατά λάθος έκαψε τα άμφια του ιερέα επειδή κρατούσε κερί και είχε αλλού στραμμένη την προσοχή του… στον γυναικωνίτη. Η κιθάρα μπήκε επίσης νωρίς στη ζωή του. Η πρώτη εικόνα του πατέρα του να παίζει κιθάρα χαράχτηκε μέσα του την ημέρα που έφυγε από τη ζωή ο Elvis Presley. Από τότε, ο ίδιος άρχισε να πειραματίζεται, να αυτοσχεδιάζει και να καταγράφει μελωδίες σε κασέτες τις οποίες, όπως αποκάλυψε, δεν έχει ακόμη ακούσει ξανά.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον Λουκιανό Κηλαηδόνη, ο οποίος τον είχε παροτρύνει να ακολουθήσει το ένστικτό του: «Κάνε ό,τι έχει στο ταραγμένο σου μυαλό. Είσαι στον σωστό δρόμο», του είπε ο αξέχαστος δημιουργός. Αναφέρθηκε επίσης στον Νίκο Κυπουργό, τον οποίο θαυμάζει για την αισθητική και το μέτρο του.
«Είμαι και “Αμερικάνος”, είμαι και “ρεμπέτης”», είπε με μια φράση που συμπυκνώνει τις επιρροές και τις αντιφάσεις του.
Ο Δώρος Δημοσθένους δεν δίστασε να τοποθετηθεί και κοινωνικά. Εξέφρασε την ανησυχία του για την κυριαρχία του χρήματος στη σύγχρονη πραγματικότητα, λέγοντας πως «έχουμε εκμαυλιστεί» και πως συχνά ξεχνάμε τα ουσιαστικά. Χαρακτήρισε υποκριτική την αποκλειστική ενασχόληση με το Κυπριακό, όταν -όπως υποστήριξε- προτεραιότητα θα έπρεπε να είναι η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Παράλληλα, σημείωσε με θλίψη ότι εξακολουθούμε να ψηφίζουμε με όρους «δεξιάς και αριστεράς», ενώ περιέγραψε τη σημερινή Κύπρο ως μια κοινωνία που θυμίζει «Ντουμπάι» όπου το χρήμα, πλέον, έχει το πρώτο λόγο.
Από τα πρώτα λεπτά της συνέντευξης, ο δημοφιλής καλλιτέχνης περιέγραψε τον εαυτό του ως μια προσωπικότητα με έντονες διακυμάνσεις. «Είμαι δυο πράγματα», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως από τη μία είναι εξωστρεφής, με χιούμορ και αυθορμητισμό και από την άλλη ένας άνθρωπος που βιώνει βαθιές εσωτερικές πτώσεις. «Είμαι σαν το καρδιογράφημα», είπε χαρακτηριστικά. Ο έρωτας, όπως παραδέχτηκε, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής του. Τον ζει, τον έχει ανάγκη, τον θεωρεί απαραίτητο, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα πόσο απαιτητικός και δύσκολος μπορεί να γίνει.
Η σχέση του Δώρου Δημοσθένους με τη μουσική ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Γεννημένος δίπλα σε εκκλησία, άκουγε τους ψαλμούς και ονειρευόταν να γίνει ψάλτης. Στο κατηχητικό, ως παιδί, κρατούσε εξαπτέρυγο. Θυμάται με χιούμορ ένα ατύχημα, όταν κατά λάθος έκαψε τα άμφια του ιερέα επειδή κρατούσε κερί και είχε αλλού στραμμένη την προσοχή του… στον γυναικωνίτη. Η κιθάρα μπήκε επίσης νωρίς στη ζωή του. Η πρώτη εικόνα του πατέρα του να παίζει κιθάρα χαράχτηκε μέσα του την ημέρα που έφυγε από τη ζωή ο Elvis Presley. Από τότε, ο ίδιος άρχισε να πειραματίζεται, να αυτοσχεδιάζει και να καταγράφει μελωδίες σε κασέτες τις οποίες, όπως αποκάλυψε, δεν έχει ακόμη ακούσει ξανά.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον Λουκιανό Κηλαηδόνη, ο οποίος τον είχε παροτρύνει να ακολουθήσει το ένστικτό του: «Κάνε ό,τι έχει στο ταραγμένο σου μυαλό. Είσαι στον σωστό δρόμο», του είπε ο αξέχαστος δημιουργός. Αναφέρθηκε επίσης στον Νίκο Κυπουργό, τον οποίο θαυμάζει για την αισθητική και το μέτρο του.
"Όταν με ρωτάνε τι τραγουδάς, λέω: μουσική"
Μιλώντας για τη δισκογραφία, στάθηκε στο κόστος που έχει η επιμονή σε ένα συγκεκριμένο ύφος, ιδίως σε περιόδους όπου κυριαρχεί η μετριότητα. Πιστεύει ότι υπάρχουν όμορφα τραγούδια που γράφονται, αλλά συχνά δεν βρίσκουν τον δρόμο τους προς το ευρύ κοινό λόγω έλλειψης διόδων προβολής. Καθοριστική στιγμή στη σημερινή, δημιουργική του φάση, υπήρξε η συνάντησή του με στίχο της Ελένης Φωτάκη. Όπως εξομολογήθηκε, η δύναμη των στίχων της, τον οδήγησαν σε μελωδίες που βγήκαν «εύκολα».«Είμαι και “Αμερικάνος”, είμαι και “ρεμπέτης”», είπε με μια φράση που συμπυκνώνει τις επιρροές και τις αντιφάσεις του.
Ο Δώρος Δημοσθένους δεν δίστασε να τοποθετηθεί και κοινωνικά. Εξέφρασε την ανησυχία του για την κυριαρχία του χρήματος στη σύγχρονη πραγματικότητα, λέγοντας πως «έχουμε εκμαυλιστεί» και πως συχνά ξεχνάμε τα ουσιαστικά. Χαρακτήρισε υποκριτική την αποκλειστική ενασχόληση με το Κυπριακό, όταν -όπως υποστήριξε- προτεραιότητα θα έπρεπε να είναι η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Παράλληλα, σημείωσε με θλίψη ότι εξακολουθούμε να ψηφίζουμε με όρους «δεξιάς και αριστεράς», ενώ περιέγραψε τη σημερινή Κύπρο ως μια κοινωνία που θυμίζει «Ντουμπάι» όπου το χρήμα, πλέον, έχει το πρώτο λόγο.
