Σε αυτό το επεισόδιο των «Μονόλογων» του parapolitika.gr, ο Γιώργος Ζώης ανοίγει μια συζήτηση γύρω από ερωτήματα που δεν έχουν εύκολες απαντήσεις - και δεν προσποιείται ότι τις έχει. Ο ηθοποιός επιλέγει να μιλήσει για κάτι που λίγοι δέχονται να παραδεχτούν δημόσια: τη δυσκολία να συγχωρείς.

Διαβάστε: "Όταν δημιουργείς πεθαίνεις λίγο αργότερα": Ο Τάσος Λέκκας σε μια κατάθεση ψυχής στους "Μονολόγους" (Βίντεο)

Δεν υπάρχει εδώ ούτε διδακτισμός ούτε ηθική εξαγγελία. Αντίθετα, ο Γιώργος Ζώης παρουσιάζει τη συγχώρεση όχι ως αυτονόητη στάση ζωής -όπως συχνά προτείνουν τα βιβλία αυτοβοήθειας και οι ψυχοθεραπευτικές οδηγίες- αλλά ως μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και εσωτερική δουλειά.

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια αναγνωρίζει ότι δεν ανήκει στους ανθρώπους που ξεχνούν γρήγορα. Μάλλον το αντίθετο· χρειάζεται απόσταση για να επεξεργαστεί όσα τον έχουν πληγώσει. Και αυτή η απόσταση δεν λειτουργεί ως απόσυρση, αλλά ως προϋπόθεση κατανόησης.

Για εκείνον, η συγχώρεση δεν είναι μια γρήγορη απόφαση. Είναι μια αργή μετακίνηση προς την κατανόηση — πρώτα του εαυτού σου και έπειτα των άλλων. Η σειρά δεν είναι τυχαία. Αν δεν καταλάβεις γιατί πόνεσες και πώς λειτουργείς μέσα στον πόνο, κάθε προσπάθεια να «συγχωρήσεις» κινδυνεύει να μείνει επιφανειακή, περισσότερο μια χειρονομία που θυμίζει άλλοθι παρά πραγματική απελευθέρωση.

Αυτό που κάνει τη σκέψη του Γιώργου Ζώη να ξεχωρίζει δεν είναι η παραδοχή μιας αδυναμίας, αλλά η καθαρή περιγραφή μιας εσωτερικής πορείας που πολλοί αναγνωρίζουν, αλλά σπάνια εκφράζουν τόσο ανοιχτά. Η συγχώρεση, όπως λέει, δεν αφορά μόνο τον άλλον. Αφορά το τι κάνεις εσύ με ό,τι σου συνέβη — και αυτή είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να βιαστεί.

Σε μια εποχή που απαιτεί γρήγορες αντιδράσεις και άμεση «ψυχολογική ανθεκτικότητα», ο Γιώργος Ζώης προτείνει κάτι πιο δύσκολο και ίσως πιο ειλικρινές: να μείνεις μέσα στη δυσκολία όσο χρειάζεται. Να μην επιταχύνεις τη διαδικασία απλώς για να δείχνεις ώριμος, αλλά να σεβαστείς τον χρόνο που χρειάζεται ο πόνος για να μετατραπεί σε κατανόηση.

Δείτε το βίντεο: