Θεοδόσης Πελεγρίνης στα Παραπολιτικά: "Εγώ παίζω θέατρο στη σκηνή, όχι, όπως άλλοι, στη ζωή" (Βίντεο)

Μετά την πρόσφατη συμμετοχή του στην Επιτροπή Διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ και τις αντιδράσεις στελεχών του κόμματος που ακολούθησαν, συναντήσαμε τον Θεοδόση Πελεγρίνη, πανεπιστημιακό, συγγραφέα και πολιτικό, στο «NJV Athens Plaza» και μας μίλησε για τα σχόλια που δέχθηκε, για τη γνωριμία του με τον Νίκο Ανδρουλάκη και το «παρελθόν» του με την Άννα Διαμαντοπούλου. Επίσης, αποκάλυψε και πιο προσωπικές πτυχές του, όπως την αγάπη του για το ποδόσφαιρο, τη φάση αμφιβολίας που προηγήθηκε της ακαδημαϊκής του πορείας, αλλά και την παράπλευρη ενασχόλησή του με το θέατρο.

Διαβάστε: ΠΑΣΟΚ: Με Βερλέκη, Νικολόπουλο και Πελεγρίνη η διεύρυνση Ανδρουλάκη - Τα μηνύματα ενόψει συνεδρίου

Από υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, στο ΠΑΣΟΚ. Πώς έγινε;

Όπως τα περισσότερα σημαντικά πράγματα στη ζωή μου: απρόσμενα. Μου τηλεφώνησε ο Κώστας Σκανδαλίδης για να συναντηθούμε, χωρίς να ξέρω ότι ήθελε να μου προτείνει να συμμετάσχω στην Επιτροπή Συμπαράταξης και Διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ. Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα, διότι δεν είχα σχέση με το ΠΑΣΟΚ - δεν είμαι μέλος του, δηλαδή. Γενικώς, δεν ανήκω σε κάποιο από τα πολιτικά κόμματα. Ο τρόπος, όμως, που μου μίλησε ο Σκανδαλίδης για την ανάγκη αλλαγής στη διακυβέρνηση της χώρας και το πάθος του με συγκίνησαν - τόσο ώστε να διερωτηθώ μέσα μου: «Μήπως να του πω “ναι”;». Και τελικά το αποφάσισα και του είπα «ναι».

Για κάποιους στο ΠΑΣΟΚ δεν ήσασταν καλοδεχούμενος. Σας στενοχωρούν κάποια επικριτικά σχόλια;

Αν τα σχόλια αναφέρονται σε θέσεις και απόψεις μου, όχι, δεν έχω πρόβλημα. Είμαι διαλλακτικός άνθρωπος και μου αρέσει να συζητώ ακόμα και με κακόπιστους συνομιλητές. Ουδείς έχει το αλάθητο. Αν πρόκειται για σχόλια που αναφέρονται στο πρόσωπό μου, απλώς δεν λαμβάνω υπόψη μου εκείνους που τα λένε και, συνεπώς, αγνοώ κι αυτά που λένε. «Κοίτα αλλού», συνιστούσε ο πολύς Νίτσε.

Γιατί με τον Νίκο Ανδρουλάκη;

Γιατί είναι εξαιρετικός. Και ως άνθρωπος -τον ξέρω από το 2011, όταν μου ζήτησε να εκπονήσει διδακτορικό υπό την εποπτεία μου- και ως πολιτικό ον, όπως τον παρακολουθώ από τότε που βγήκε στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής. Δείτε πώς αντιμετώπισε το ζήτημα των υποκλοπών. Πόσοι και πόσοι τον κατέκριναν για τον τρόπο που χειριζόταν το ζήτημα, αλλά, σε πείσμα τους, αυτός δικαιώθηκε.

Με την Άννα Διαμαντοπούλου πώς είναι οι σχέσεις σας;

Στο παρελθόν τής είχατε καταργήσει τον νόμο. Οι σχέσεις μας; Μια χαρά. Απλώς έχουμε να συναντηθούμε πολλά χρόνια. Έτυχε. Ως προς τον καλούμενο Νόμο Διαμαντοπούλου, η αλήθεια είναι ότι είχα σοβαρές αντιρρήσεις. Όχι μόνο εγώ, αλλά το σύνολο των πρυτάνεων. Σε μια Δημοκρατία δικαιούται ο καθένας να έχει την άποψή του. Από τη στιγμή, όμως, που ο εν λόγω νόμος ψηφίστηκε από τη Βουλή, σε ό,τι με αφορά, τον εφήρμοσα μέχρι κεραίας. Και, σε κάθε περίπτωση, τον νόμο δεν τον κατήργησα εγώ. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό; Δεν ήμουν καν μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου, όπου καταργήθηκε ο συγκεκριμένος νόμος. Ξεκάθαρα, τον νόμο τον κατήργησε η Νέα Δημοκρατία, η οποία έναν χρόνο πριν τον είχε ψηφίσει ομόφωνα - δείγμα κι αυτό της ανειλικρινούς στάσης και της ανερμάτιστης σκοπιμότητάς της.

Οι φίλοι σάς φωνάζουν «Πελέ». Παίζατε μπάλα;

Ναι, βέβαια. Και ήμουν και πολύ καλός μάλιστα. Μπαλαδόρος! Αν πάτε μια βόλτα από την Παιανία, όπου έπαιζα, θα δείτε με πόσο καλή διάθεση με θυμούνται ακόμη. Συγκινούμαι.

Έχετε μια μακρά διαδρομή στον ακαδημαϊκό χώρο. Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή σας σε αυτήν;

Στην αρχή περίπου. Μετά την αποφοίτησή μου από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, απεφάσισα να πάω στην Αγγλία για μεταπτυχιακές σπουδές. Όταν πήγα, ένιωσα τόσο χαμένος στο νέο, πρωτόγνωρο ακαδημαϊκό περιβάλλον και τόσο ελλιπής εν σχέσει προς εκείνα που δίδασκαν εκεί, ώστε από την πρώτη κιόλας εβδομάδα αποφάσισα να τα παρατήσω και να γυρίσω πίσω. Έβγαλα, μάλιστα, και αεροπορικά εισιτήρια. Όταν πήγα στο γραφείο του επόπτη καθηγητού μου να του το ανακοινώσω, μου είπε ότι, αν ήταν κάτι σοβαρό αυτό για το οποίο ήθελα να γυρίσω, δεν θα μπορούσε να επιμείνει να μείνω. Αν ήθελα να γυρίσω γιατί ένιωθα νοσταλγία για το σπίτι μου ή γιατί μου έλειπε το κορίτσι μου ή για κάτι τέτοιο, τέλος πάντων, μου ζήτησε να το ξανασκεφτώ. Και όπως μου μιλούσε, κοίταξε έξω από το παράθυρο και μου είπε: «Δες τι όμορφη μέρα είναι». Ήταν πράγματι μια υπέροχη μέρα στον υπέροχο κάμπο του πανεπιστημίου. Να την απολαμβάνεις και να μην τη χορταίνεις! «Εγώ να τι θα έκανα», συνέχισε, «θα πήγαινα στο κέντρο, σε ένα καλό εστιατόριο, να παραγγείλω ένα ωραίο γεύμα. Και δες μετά αν θα μείνεις ή θα φύγεις». Έκανα ό,τι μου είπε και έμεινα. Όλα ξεκίνησαν στην ακαδημαϊκή μου σταδιοδρομία από μια απλή φρασούλα: «Δες τι ωραία μέρα είναι». Αλλιώς…

Πολλοί σχολιάζουν: «Πώς ένας πρύτανης ασχολείται με το θέατρο; Είναι σοβαρός;». Σας κατηγόρησαν στο παρελθόν ότι στη μεγάλη απεργία των διοικητικών, την οποία υποστηρίξατε με νύχια και με δόντια, παρατήσατε το πανεπιστήμιο και πήγατε στο Παρίσι να παίξετε θέατρο.

Αν νομίζει κανείς ότι το θέατρο, το ένα από τα δύο μεγαλύτερα πνευματικά επιτεύγματα των Ελλήνων (το άλλο είναι η φιλοσοφία), όπως είπε ο Νίτσε, δεν είναι σοβαρό, εγώ σηκώνω τα χέρια. Όταν πήγα στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 2013, είχα δώσει τον λόγο μου στην εκεί ελληνική κοινότητα, η οποία γιόρταζε τα 90 χρόνια από την ίδρυσή της, πριν ξεκινήσει η απεργία των διοικητικών, τον Σεπτέμβριο του 2013, και είμαι άνθρωπος που δεν αθετεί τον λόγο του - με τίποτα! Έφυγα Σάββατο από εδώ και επέστρεψα το πρωί της Δευτέρας. Απλώς, αντί να πάω στο γραφείο μου στις 7 το πρωί, όπως έκανα πάντα, πήγα στις 11 ή 12 το μεσημέρι. Θα μπορούσα να είχα πάει εκείνο το Σαββατοκύριακο στο εξοχικό μου. Τότε προφανώς δεν θα έλεγαν τίποτε. Το θέατρο τους ενόχλησε. Και, εν πάση περιπτώσει, εγώ παίζω θέατρο στη σκηνή και όχι, όπως αυτοί, στη ζωή.

Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά