Μέσα σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης και περισυλλογής, οι πιστοί κατέκλυσαν τους ναούς όλης της χώρας το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης (07/04), καθώς το θείο δράμα να οδεύει προς την κορύφωσή του. Στο επίκεντρο της βραδιάς βρέθηκε το εμβληματικό Τροπάριο της Κασσιανής, ένα από τα κορυφαία δείγματα βυζαντινής ποίησης, που εξιστορεί τη μετάνοια και τη λύτρωση. Ιδιαίτερα κατανυκτικό ήταν το κλίμα από νωρίς το βράδυ στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο Παγκράτι. Στην οδό Ερατοσθένους, εκατοντάδες πιστοί στάθηκαν σιωπηλοί κάτω από το φως των κεριών για να ακούσουν τη συγκλονιστική φράση: «Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή…».


Διαβάστε: Μεγάλη Τετάρτη: Το βαθύ νόημα της μετάνοιας - Η αμαρτωλή που μετανόησε και άλειψε τα πόδια του Χριστού με μύρο (Βίντεο)

Η ιστορία πίσω από το Τροπάριο της Κασσιανής

Η ιστορία πίσω από τον ύμνο είναι εξίσου συναρπαστική με το ίδιο το κείμενο. Η Κασσιανή, μια γυναίκα σπάνιας ομορφιάς και ευφυΐας, συμμετείχε το 830 μ.Χ. στη σύναξη που διοργάνωσε η Ευφροσύνη για να διαλέξει σύζυγο ο αυτοκράτορας Θεόφιλος. Όπως διηγούνται πιστοί: «Όταν ο Θεόφιλος ήθελε να διαλέξει γυναίκα, τις έβαλαν όλες στη σειρά. Αυτή ήταν η πιο ωραία και η πιο έξυπνη. Την είδε, θαύμασε την ομορφιά της και της είπε: 'Από τη γυναίκα ξεκίνησαν τα κακά', εννοώντας την Εύα. Η Κασσιανή όμως του απάντησε αμέσως: 'Αλλά και από τη γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα', εννοώντας την Παναγία. Ο Θεόφιλος δεν ήθελε μια γυναίκα που να τον ξεπερνά στην εξυπνάδα, φοβήθηκε την παρρησία της και έδωσε το μήλο στη Θεοδώρα. Έτσι η Κασσιανή έγινε καλόγρια και έγραψε για εκείνη τη γυναίκα που αναζήτησε τη συγχώρεση και έπλυνε τα πόδια του Κυρίου».
Παρά την κοινή πεποίθηση ότι το τροπάριο αναφέρεται στη Μαρία τη Μαγδαληνή, εκτιμάται πως η Κασσιανή εμπνεύστηκε από την ανώνυμη γυναίκα των Ευαγγελίων που μετανόησε, ζητώντας συγχώρεση. Εκείνη που έπλυνε τα πόδια του Ιησού με μύρο και δάκρυα, αναζητώντας τη λύτρωση.


"Ένα έναυσμα για τη μετάνοια"

Μια άλλη πιστή που παρακολούθησε την ακολουθία στον Άγιο Σπυρίδωνα μοιράστηκε τη δική της οπτική: «Είναι ένα έναυσμα για τη μετάνοια. Με τους λογισμούς μας, όλοι έχουμε σφάλει ενώπιον του Θεού. Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι μια διαδικασία μετάνοιας, μια «σταύρωση» όχι σωματική, αλλά των παθών μας και των ατελειών μας, μέχρι να φτάσουμε στην Ανάσταση. Μια Ανάσταση που προμηνύει όχι μόνο τη λύτρωση της ψυχής, αλλά και την Ανάσταση των σωμάτων». Το τροπάριο περιγράφει με λυρισμό την εσωτερική πάλη της γυναίκας που μετανόησε, η οποία παρομοιάζει την κατάστασή της με μια «νύχτα σκοτεινή και δίχω φεγγάρι» (νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας, ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας). «Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας... Μην καταφρονέσεις τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος», γράφει η Κασσιανή, κλείνοντας έναν ύμνο που εδώ και αιώνες αποτελεί το απόλυτο σύμβολο της ανθρώπινης ταπεινότητας.