Μπορεί το Πάσχα να είναι για τους περισσότερους μια γιορτή γεμάτη φως, ξέγνοιαστες στιγμές στην εξοχή, οικογενειακά τραπέζια και αγκαλιές, αλλά για κάποιους άλλους οι ημέρες αυτές είναι από τις δυσκολότερες του χρόνου. Κι αυτό γιατί το σπίτι γεμίζει σιωπή αντί για φωνές, το γιορτινό τραπέζι στρώνεται, αλλά πάντα περισσεύει μια θέση, και η Ανάσταση δεν φέρνει παρηγοριά, παρά μόνο μια ακόμη υπενθύμιση της απουσίας. Ιδιαίτερα για τις οικογένειες που έχουν χάσει το παιδί τους, η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα λειτουργούν ως ημέρες μνήμης, κατά τις οποίες ο πόνος εντείνεται και έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τον υπόλοιπο κόσμο που συνεχίζει να γιορτάζει.

Διαβάστε: Ελληνικά πασχαλινά έθιμα, ένα πολιτισμικό Μωσαϊκό - Οι ξεχωριστές παραδόσεις σε 9 περιοχές της χώρας (Εικόνες)


Μητέρα Κυριακής Γρίβα: Δεν έχω πού αλλού να στραφώ, εκτός από τον Θεό

Μία από αυτές τις οικογένειες είναι και της Κυριακής Γρίβα, της 28χρονης που δολοφονήθηκε από τον 40χρονο πρώην σύντροφό της έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων, την 1η Απριλίου του 2024. Η μητέρα της, Δέσποινα Καλλέα, μιλώντας στα «Παραπολιτικά», περιγράφει πώς βιώνει τις γιορτές μετά την απώλεια της κόρης της: «Όλες οι μέρες μας είναι δύσκολες. Πόσω μάλλον όταν έρχονται τέτοιες μέρες όπως η 1η Απριλίου –επέτειος δολοφονίας της κόρης μου, ή όταν έρχονται γιορτές, Χριστούγεννα, Πάσχα. Τραπέζια δεν κάνω. Δεν ανοίγω πια το σπίτι μου. Έχω τραβηγμένες τις κουρτίνες για να μην βλέπει ο κόσμος. Κάθομαι μπροστά στο εικονοστάσι και κάνω την προσευχή μου με τη φωτογραφία της. Δεν έχω άλλες ασχολίες εκτός από την προσευχή. Δεν έχω πού αλλού να στραφώ, εκτός από τον Θεό».

«Όσα τρισάγια, όσες προσευχές και να κάνω, δεν μπορεί να ησυχάσει η ψυχή της Κυριακής μου, αν δεν δικαιωθεί πρώτα εδώ στη γη. Τώρα βρίσκεται στις πύλες του παραδείσου και περιμένει να καταταγεί, αφού προηγηθεί η δικαίωσή της εδώ, στη γη. Δύο χρόνια μετά και δεν έχει γίνει τίποτα επί της ουσίας», σημειώνει η κ. Καλλέα, προσθέτοντας με αγανάκτηση πως «οι αστυνομικοί που είχαν τη νύχτα της δολοφονίας βάρδια, εξακολουθούν να υπηρετούν κανονικά σε άλλα πόστα, ενώ ο δολοφόνος βρίσκεται ακόμα στο ψυχιατρείο, ενώ έχει γίνει το πρώτο δικαστήριο, έχει καταδικαστεί και δεν έχει μειωμένο καταλογισμό. Και πάνω από όλα, δεν έχω παραλάβει ακόμα τα προσωπικά αντικείμενα του παιδιού μου». «Το μόνο που με κρατάει στη ζωή είναι η δικαίωση του παιδιού μου, του οποίου η ζωή αφαιρέθηκε τόσο βίαια και άδικα», καταλήγει η κ. Καλλέα.


Μητέρα Εμμανουέλας Καρυωτάκη: Αυτή η άδεια θέση στο τραπέζι είναι αλάτι στην πληγή

Δύσκολες χαρακτηρίζει τις ημέρες των γιορτών και η Κέλλυ Καμπάκη, μητέρα της 21χρονης Εμμανουέλας Καρυωτάκη που έχασε τη ζωή της σε τροχαίο δυστύχημα στη Θεσσαλονίκη, τον Νοέμβριο του 2022. «Γενικά η ζωή δεν είναι όπως ήταν πριν. Οι γιορτές είναι ακόμα πιο δύσκολες, γιατί πάντα τις περνούσαμε οικογενειακά. Αυτή η άδεια θέση στο τραπέζι είναι αλάτι στην πληγή, που δεν έχει σταματήσει να αιμορραγεί ούτε δευτερόλεπτο. Και παρόλο που συνεχίζουμε να τις περνάμε ήσυχα και οικογενειακά, υπάρχει πάντα ένας βουβός πόνος, θλιμμένα μάτια και ένα βεβιασμένο χαμόγελο», αναφέρει η κ. Καμπάκη, μιλώντας στα «Παραπολιτικά». «Για εμένα, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν γιορτές. Πιέζω τον εαυτό μου να κάνω ό,τι έκανα πριν, αλλά είναι υπερβολικά δύσκολο, οπότε για άλλη μια φορά οι γιορτές θα περάσουν μηχανικά. Την Ανάσταση -θυμάμαι- η πρώτη αγκαλιά, το πρώτο φιλί και το πρώτο “Χριστός Ανέστη” ήταν πάντα στην Εμμανουέλα. Τώρα κοιτάζω ψηλά με δάκρυα στα μάτια και της το λέω νοητά», συμπληρώνει.

Όσον αφορά τη δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης, μας λέει: «Μέσα σε όλη αυτή την απάνθρωπη πραγματικότητα που ζούμε, έχουμε και τα δικαστήρια που αντί να τιμωρούν τους δολοφόνους του παιδιού μας, τιμωρούν εμάς. Οι διαδικασίες που έπρεπε να γίνουν αυτεπάγγελτα, δεν έγιναν ποτέ, οπότε έπρεπε εμείς να τις κινήσουμε με ό,τι συνεπάγεται αυτό όσον αφορά το ψυχολογικό και το οικονομικό κόστος. Αυτή τη στιγμή ο οδηγός βρίσκεται στη φυλακή εκτίοντας την ποινή των 16,5 χρόνων που του επιβλήθηκε πρωτόδικα και η συνοδηγός κρίθηκε -επιτέλους- ένοχη για την υπόθαλψη εγκληματία με 2 χρόνια χωρίς αναστολή. Βέβαια, και για τους δύο εκκρεμεί το εφετείο, καθώς βάσει νόμου αυτοί έχουν δεύτερη και τρίτη ευκαιρία για να μειωθεί η ποινή τους, σε αντίθεση με την Εμμανουέλα μας που δεν είχε καμία».


Βασιλένα Σταυροπούλου: Η Μεγάλη Εβδοµάδα λειτουργεί σαν ένας συµβολικός καθρέφτης για το πένθος

Όπως εξηγεί στα «Παραπολιτικά» η Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια PhD, Βασιλένα Σταυροπούλου, η περίοδος αυτή εντείνει το βίωμα της απώλειας, καθώς «η Μεγάλη Εβδομάδα λειτουργεί σαν ένας συμβολικός καθρέφτης για το πένθος». Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ειδικό, «η χριστιανική αφήγηση αυτές τις ημέρες αγγίζει τα πιο πυρηνικά στοιχεία της απώλειας: τον αποχωρισμό, την αδικία, τον πόνο που δεν ελέγχεται. Έτσι, παρατηρούμε πως τη Μεγάλη Εβδομάδα το πένθος για πολλούς ανθρώπους βαραίνει, γιατί η ίδια η παράδοση είναι δομημένη πάνω στον πόνο. Κάποιος που πενθεί αναγνωρίζει βαθιά αυτές τις εμπειρίες, γι’ αυτό και η σύνδεση είναι τόσο έντονη. Δεν είναι μόνο η ταύτιση αλλά κυρίως, το ότι το βίωμά του, ο πόνος του, βρίσκει έναν συμβολικό καθρέπτη. Επί της ουσίας, αυτό που βιώνει ο άνθρωπος μέσα του, το βλέπει κι έξω, στα σύμβολα, στις τελετουργίες, στην ατμόσφαιρα. Το πένθος, λοιπόν, ενδέχεται να βαραίνει, γιατί καθρεφτίζεται παντού. Παράλληλα, είναι μια περίοδος κατά την οποία το πένθος αναγνωρίζεται, και σε κάποιες περιπτώσεις, αυτό λειτουργεί βοηθητικά, καθώς αυτές τις ημέρες δεν ζητείται να είμαστε καλά. Υπάρχει χώρος να είμαστε όπως νιώθουμε», διευκρινίζει η κ. Σταυροπούλου.

Και κάπως έτσι, ενώ για τους περισσότερους η Ανάσταση σηματοδοτεί την ελπίδα και τη νέα αρχή, για κάποιους άλλους είναι απλώς μια ακόμη υπενθύμιση της απώλειας. Γιατί όσο κι αν ανάβουν τα κεριά, όσο κι αν ακούγεται το «Χριστός Ανέστη», η άδεια καρέκλα στο πασχαλινό τραπέζι μένει εκεί.

Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά