Χρήστος Σωτηρακόπουλος στο parapolitika.gr: "Η πρώτη στροφή μου ήταν το Mega" - "Η σύζυγός μου έφυγε μέσα σε 3 μέρες, νοσταλγώ ότι δεν είδε εγγόνι" (Βίντεο)

«Όταν αρχίζουν και λείπουν άνθρωποι γύρω από το τραπέζι καταλαβαίνεις τη ζωή. Αυτό μου έλεγε ο πατέρας μου ο οποίος έφυγε στα 95 του πλήρης ημερών» αναφέρει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος στο parapolitika.gr και «Στη Στροφή» με τη Σοφία Τουντούρη και κάπως έτσι ξεκινά το ταξίδι σε μια διαδρομή αλλιώτικη από αυτή που κανείς φαντάζεται για τον κορυφαίο Έλληνα anchorman.

Χρήστος Σωτηρακόπουλος στο parapolitika.gr: "Η πρώτη στροφή μου ήταν το Mega", τι είπε για την απώλεια της συζύγου του (Βίντεο)

Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος δεν είναι απλώς μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές της αθλητικής δημοσιογραφίας. Είναι μια κινητή εγκυκλοπαίδεια του ποδοσφαίρου με γνώσεις που σίγουρα δύσκολα μπορεί να ξεπεράσει κανείς, οριακά μόνο το ΑΙ. Ξεκίνησε από την Απογευματινή, πέρασε από την ΕΡΤ και την Αθλητική Κυριακή και η πρώτη του Στροφή ήταν όταν πήγε στο Mega και έγραψε εκεί τη δική του ιστορία. Κουβαλά μια διαδρομή δεκαετιών γεμάτη εμπειρίες, μνήμη και βαθιά γνώση του χώρου.


Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος ανοίγει την καρδιά του με έναν τρόπο σπάνιο. Μιλά για τα παιδιά του, κάτι που όπως παραδέχεται κάνει πολύ σπάνια, και για τις ιστορίες που τον σημάδεψαν στη διαδρομή του. Μιλά για το εγγόνι του, τον Ντάνιελ, που είναι σήμερα 18 μηνών και του άλλαξε τη ζωή. Και μιλά για την απώλεια της συζύγου του το 2019, για το κενό που άφησε πίσω της και για όλα όσα δεν πρόλαβε να ζήσει μαζί με την οικογένειά τους. «Η σύζυγός μου έφυγε μέσα σε 3 μέρες. Νοσταλγώ το ότι δεν πρόλαβε να δει το εγγόνι της. Ούτε η μητέρα μου πρόλαβε να δει εγγόνι…» αναφέρει. «Να θυμάστε τα όμορφα», «το πρώτο βράδυ που “έφυγε” η Άντζελα μαζευτήκαμε γύρω από το τραπέζι με τα παιδιά μου και τους συντρόφους του και θυμηθήκαμε όλες τις στιγμές που μας έκαναν να γελάσουμε μαζί ως οικογένεια» λέει.

Σε αυτή τη συνέντευξη, ο ίδιος δεν μένει μόνο στο ποδόσφαιρο. Στέκεται στη δημοσιογραφία που αγάπησε αλλά και στη δημοσιογραφία που τον έχει απογοητεύσει. «Εγώ δεν ντρέπομαι να πω ότι είμαι δημοσιογράφος, όπως κάποιοι που θα έπρεπε» αναφέρει και εξηγεί: «η δημοσιογραφία δεν είναι αυτή που θυμάμαι εγώ όταν μπήκα με τον Διακογιάννη και τον Φρέντυ Γερμανό. Είναι δημοσιογραφία των non papers, των δελτίων τύπου χωρίς το κυνήγι του αποκλειστικού».


Όπως παραδέχεται και ο ίδιος έχει αδικήσει με κείμενο του ποδοσφαιριστή. «Έχω αδικήσει τον Γρηγόρη Γεωργάτο την περίοδο που ήταν στην Ίντερ. Είχα γράψει ένα σκληρό κείμενο για εκείνον. Του το είπα» αναφέρει και προσθέτει «πρέπει να βουτάμε τη γλώσσα στο μυαλό πριν πούμε ή γράψουμε κάτι. Γιατί δεν ξέρουμε τι μπορεί να περνάει ο κάθε άνθρωπος εκείνη τη χρονική στιγμή».

Μιλά χωρίς φόβο για το επάγγελμα, για τις στρεβλώσεις του χώρου, για τις γυναίκες στη δημοσιογραφία, για τις αδικίες, για τους ανθρώπους που καθόρισαν τη διαδρομή του, και άφησαν πίσω τους αποτύπωμα αληθινό. Ανάμεσά τους και ο Γιάννης Διακογιάννης, τον οποίο ο ίδιος έχει περιγράψει ως σημείο αναφοράς και άνθρωπο που επηρέασε βαθιά τη δική του πορεία.

«Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, όπως τον κοίταζα 18 χρονών παιδί, βλέπω τις αλλαγές του, αλλά δεν ντρέπομαι. Κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια» καταλήγει.