Ο Μάριος Λαζανάς δεν είναι απλώς ένας γιατρός. Είναι ένας επιστήμονας που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή δύο μεγάλων υγειονομικών κρίσεων, του AIDS και της πανδημίας COVID-19, κουβαλώντας εμπειρία, αγωνία και πολύτιμα συμπεράσματα. Παθολόγος-λοιμωξιολόγος και συγγραφέας, συνδυάζει την επιστημονική γνώση με μια βαθιά ανθρώπινη προσέγγιση της Ιατρικής, αποδεικνύοντας, όπως λέει και ο ίδιος, ότι «ένας γιατρός μπορεί να είναι και λίγο συγγραφέας και λίγο τραγουδιστής». Μιλώντας στην εκπομπή «Μίλησέ μου» του Γιώργου Κουβαρά στα Παραπολιτικά 90,1, μεταφέρει εμπειρίες από την πρώτη γραμμή των υγειονομικών κρίσεων και φωτίζει άγνωστες πτυχές της διαχείρισης της πανδημίας, αποτυπώνοντας με ειλικρίνεια όσα έζησαν οι γιατροί πίσω από τις κλειστές πόρτες των νοσοκομείων.


Μάριος Λαζανάς: Ένας γιατρός στην πρώτη γραμμή δύο πανδημιών 

Στη συνέντευξή του στον Γιώργο Κουβαρά και στα Παραπολιτικά 90,1, σκιαγραφεί με ειλικρίνεια την περίοδο της πανδημίας: «Δίναμε φάρμακα τα οποία ήταν εναντίον της ελονοσίας. Δίναμε φάρμακα τα οποία ήταν εναντίον του AIDS. Ήμασταν στο σκοτάδι» αποκαλύπτει. Και συνεχίζει: «Υπήρχαν και περιστατικά στα οποία, παρόλο ήταν έμπειροι γιατροί, να δίνουν και λάθος πληροφορίες».
Επισημαίνει ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας καθυστέρησε να χαρακτηρίσει την κατάσταση ως πανδημία, κάτι που επηρέασε τη συνολική διαχείριση. Οι γιατροί βίωσαν έντονη πίεση, όχι μόνο επιστημονική αλλά και ανθρώπινη: Παρακολουθούσαν ασθενείς ακόμη και τηλεφωνικά, προσπαθώντας να εκτιμήσουν την κατάστασή τους από την αναπνοή τους. Την ίδια στιγμή, οι προσωπικές τους ζωές επηρεάστηκαν δραματικά, με τα ίδια τους τα παιδιά να εκφράζουν την αγωνία και την ένταση που επικρατούσε στο οικογενειακό περιβάλλον.

Ο Μάριος Λαζανάς υπογραμμίζει ότι, παρά τους φόβους που εκφράστηκαν δημόσια, δεν έχει διαπιστωθεί ότι τα εμβόλια προκαλούν νόσους, ενώ σημειώνει πως το φαινόμενο του λεγόμενου «χρόνιου COVID» αποτελεί μια πραγματικότητα που ακόμη μελετάται. Αναφερόμενος στο ελληνικό σύστημα υγείας, ομολογεί: «Παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν τώρα, παρά τα προβλήματα, όταν έχεις επείγον πρόβλημα πηγαίνεις στο δημόσιο σύστημα υγείας. Το λέω με το χέρι στην καρδιά.». Παράλληλα προχωράει και σε μια αποκάλυψη: «Οι προσωπικοί γιατροί υπάρχουνε οι οποίοι, θέλω να τονίσω μάλιστα, αμείβονται πλουσιοπάροχα. Και συνεχίζει: «…στα επείγοντα περιστατικά, να γίνεται κατακλυσμός ειδικά τα Σαββατοκύριακα από ασθενείς οι οποίοι θα έπρεπε να είχαν εξυπηρετηθεί από τον προσωπικό τους γιατρό».

Ωστόσο, επισημαίνει και τις αδυναμίες όπως οι μεγάλες λίστες αναμονής σε ορισμένες ειδικότητες και συγκεκριμένα σε ότι αφορά το στάδιο της πρακτικής των γιατρών. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στο AIDS. Μια νόσο που, όπως τονίζει, «δεν μας έχει ξεχάσει». Με πολυετή εμπειρία στη διαχείρισή της, αναδεικνύει τόσο το κοινωνικό στίγμα όσο και τις δύσκολες στιγμές που έχουν βιώσει οι γιατροί.

Θυμάται χαρακτηριστικά σε νοσοκομείο της Γαλλίας όπου ασθενείς χάνονταν μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο και το πόσο δύσκολη ήταν η εικόνα των άδειων κρεβατιών ακόμα και για τους γιατρούς. Επίσης θυμάται τον φόβο που επικρατούσε γύρω από τη νόσο και την μη επαρκή ενημέρωση για τον τρόπο μετάδοσης. Μάλιστα φίλος του γιατρός του είχε πει, μεταξύ αστείου και σοβαρού: «δεν σε χαιρετάω, γιατί μπορεί να κολλήσω». Ο ίδιος πάντως συνεχίζει να παρακολουθεί ασθενείς επί δεκαετίες, επιβεβαιώνοντας τη σημασία της μακροχρόνιας σχέσης γιατρού-ασθενούς.

Ως συγγραφέας, έχει συμβάλει στο βιβλίο «Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ», μέσα από το οποίο παρουσιάζονται πραγματικές εμπειρίες ασθενών με AIDS. Σε προσωπικό επίπεδο αποκαλύπτει ότι του αρέσει πάρα πολύ να τραγουδάει και γενικά να αντιμετωπίζει με ψυχραιμία και θετικότητα ότι του παρουσιάζεται. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κοιμάται πάντα ήσυχος: «Δεν μπορώ να κοιμηθώ σκεπτόμενος τα προβλήματα των αρρώστων και πως θα το λύσουμε».


Δείτε ολόκληρη η συνέντευξη του Γιώργου Λαζανά