Η Γκολσφιτέχ Φαραχανί γίνεται ξαφνικά σημείο αναφοράς της διεθνούς επικαιρότητας μετά τις αποκαλύψεις που συνδέουν το όνομά της με το πολυσυζητημένο χαστούκι ανάμεσα στην Μπριζίτ και τον Εμανουέλ Μακρόν στο αεροδρόμιο του Ανόι το 2025. Σύμφωνα με όσα υποστηρίζει ο πολιτικός συντάκτης του Paris Match, Φλοριάν Ταρντίφ, στο βιβλίο του «Ένα (σχεδόν) τέλειο ζευγάρι», η ένταση ανάμεσα στο προεδρικό ζεύγος της Γαλλίας φέρεται να προκλήθηκε από προσωπικά μηνύματα που είδε η Μπριζίτ Μακρόν στο κινητό του συζύγου της και τα οποία σχετίζονταν με τη γνωστή Ιρανή ηθοποιό. Παρότι το Ελιζέ δεν έχει υιοθετήσει αυτή την εκδοχή, το όνομα της Φαραχανί κυριαρχεί ήδη στα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης, μετατρέποντάς την ξανά σε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα πρόσωπα των τελευταίων ημερών. Πίσω όμως από τα πρωτοσέλιδα και τη σύνδεσή της με τον Γάλλο πρόεδρο, βρίσκεται μια γυναίκα με εξαιρετικά ιδιαίτερη προσωπική και επαγγελματική διαδρομή, η οποία περιλαμβάνει παιδικά χρόνια μέσα στον φόβο του πολέμου, σύγκρουση με το ιρανικό καθεστώς, εξορία από την πατρίδα της, διεθνή κινηματογραφική αναγνώριση και διαρκή αγώνα για την καλλιτεχνική και προσωπική ελευθερία. 

Διαβάστε: Σάλος στη Γαλλία: Οι αποκαλύψεις για τα SMS που οδήγησαν στο χαστούκι της Μπριζίτ στον Μακρόν (Βίντεο)

Γκολσφιτέχ Φαραχανί: Από την Τεχεράνη στις μεγαλύτερες κινηματογραφικές παραγωγές

Η Γκολσφιτέχ Φαραχανί γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τεχεράνη μέσα σε οικογένεια βαθιά συνδεδεμένη με τον χώρο της τέχνης. Πατέρας της είναι ο γνωστός θεατρικός σκηνοθέτης και ηθοποιός Μπεχζάντ Φαραχανί, ενώ μητέρα της η ηθοποιός θεάτρου Φαχιμέχ Ραχιμίνια. Και η αδελφή της, Σαγκάγιεγκ Φαραχανί, ακολούθησε την υποκριτική, κάτι που δείχνει ότι η τέχνη αποτελούσε βασικό κομμάτι της καθημερινότητας της οικογένειας από τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Η ίδια άρχισε να ασχολείται με το πιάνο μόλις στα πέντε της χρόνια, όμως πολύ γρήγορα κατάλαβε ότι η μεγάλη της αγάπη ήταν η υποκριτική.


Η πρώτη μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1998 όταν, σε ηλικία μόλις 14 ετών, επιλέχθηκε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία «The Pear Tree», μια ερμηνεία που της χάρισε εξαιρετικές κριτικές τόσο στο Ιράν όσο και διεθνώς. Από εκείνο το σημείο και μετά, η καριέρα της πήρε γρήγορα ανοδική πορεία, με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πολλές σημαντικές ιρανικές παραγωγές όπως «Two Angels», «The Fish Fall in Love» και «The Music Man». Το μεγάλο άνοιγμα στη διεθνή κινηματογραφική αγορά ήρθε το 2008, όταν εμφανίστηκε δίπλα στον Λεονάρντο ντι Κάπριο και τον Ράσελ Κρόου στο θρίλερ «Body of Lies», γεγονός που την έκανε αμέσως γνωστή στο Χόλιγουντ και άνοιξε τον δρόμο για νέες μεγάλες παραγωγές.

faraxani2
faraxani1



Ακολούθησαν ταινίες όπως «Just Like a Woman», «Rosewater», «Exodus: Gods and Kings» και αργότερα το «Paterson» του Τζιμ Τζάρμους, μέσα από τις οποίες κατάφερε να καθιερωθεί ως μία από τις σημαντικότερες διεθνείς ηθοποιούς με καταγωγή από το Ιράν. Η ίδια έχει εξηγήσει πολλές φορές ότι επιθυμεί να ισορροπεί ανάμεσα στο ανεξάρτητο ευρωπαϊκό σινεμά και στις μεγάλες εμπορικές παραγωγές, χωρίς να περιορίζεται σε στερεότυπα ή συγκεκριμένους ρόλους που σχετίζονται αποκλειστικά με τη Μέση Ανατολή.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη CANAL+ (@canalplus)

Γκολσφιτέχ Φαραχανί και η σύγκρουση με το ιρανικό καθεστώς

Πέρα από την κινηματογραφική της διαδρομή, η Γκολσφιτέχ Φαραχανί έχει γίνει γνωστή και για τη δημόσια στάση της απέναντι στο ιρανικό καθεστώς και στους περιορισμούς που επιβάλλονται στις γυναίκες και στους καλλιτέχνες. Η ίδια έχει μιλήσει ανοιχτά πολλές φορές για τα δύσκολα παιδικά της χρόνια, εξηγώντας ότι μεγάλωσε μέσα στον φόβο λόγω του πολέμου Ιράν – Ιράκ, αλλά και της πολιτικής καταπίεσης που επικρατούσε μετά την Ισλαμική Επανάσταση. Σε άρθρο της στη Le Monde είχε αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η καταπολέμηση και η αντίσταση στη φρίκη, στις δικτατορίες και στους εισβολείς είναι στο αίμα μας. Γεννήθηκα το 1983, κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράκ. Μετά την Ισλαμική Επανάσταση. Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου ήταν γεμάτα φόβο».

faraxani4
faraxani3

Η Φαραχανί εξορίστηκε ουσιαστικά από το Ιράν το 2008, όταν αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τους αυστηρούς κανόνες για τη χρήση χιτζάμπ και εμφανίστηκε χωρίς μαντίλα σε διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές. Από τότε ζει και εργάζεται κυρίως στο εξωτερικό, ενώ παραμένει μία από τις πιο έντονες φωνές υπέρ της ελευθερίας των γυναικών στο Ιράν. Έχει στηρίξει δημόσια τις κινητοποιήσεις που ξέσπασαν μετά τον θάνατο της Μάχσα Αμινί και το 2022 εμφανίστηκε μαζί με τους Coldplay τραγουδώντας το «Baraye», τραγούδι που μετατράπηκε σε σύμβολο των διαδηλώσεων κατά του ιρανικού καθεστώτος. Η ίδια θεωρεί ότι η τέχνη αποτελεί μορφή αντίστασης, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Νομίζω ότι στις μέρες μας το να είσαι καλλιτέχνης είναι μια μορφή αντίστασης σε αυτόν τον τρελό κόσμο που ζούμε». Παρά τη διεθνή αναγνώριση και τη μεγάλη επιτυχία που έχει κατακτήσει, εξακολουθεί να επιμένει ότι δεν θέλει να ανήκει σε κανένα «κουτάκι», επιδιώκοντας να παραμένει ελεύθερη τόσο καλλιτεχνικά όσο και πολιτικά.