Στις 30 Μαΐου, η καρδιά του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου θα χτυπά στη Βουδαπέστη. Η επιβλητική «Πούσκας Αρένα» ετοιμάζεται να υποδεχθεί το απόλυτο ραντεβού, έναν τελικό που δεν είναι μόνο ένας αγώνας για το «ιερό δισκοπότηρο» των συλλόγων, αλλά μια ιστορική τομή. Για πρώτη φορά στα χρονικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και του Champions League, το Παρίσι και το Λονδίνο, η Γαλλία και η Αγγλία, θα λύσουν τις διαφορές τους απευθείας στο τελευταίο σκαλοπάτι της διοργάνωσης.

Διαβάστε: Τελικός Champions League: Οι φιναλίστ, το γήπεδο, η ημέρα και η ώρα διεξαγωγής

Από τη μία, η Παρί Σεν Ζερμέν του Λουίς Ενρίκε, η νέα υπερδύναμη που ζητά το «back to back» για να εδραιώσει τη δική της δυναστεία. Από την άλλη, η Άρσεναλ, η ομάδα που επιστρέφει από την έρημο δύο δεκαετιών, διψασμένη να ξορκίσει τους δαίμονες του παρελθόντος και να φέρει το πρώτο της Champions League στο «Emirates».

Παρί Σεν Ζερμέν: Για να γράψει ιστορία με το back to back

Πριν από έναν χρόνο, στο Γουέμπλεϊ, η Παρί Σεν Ζερμέν έστειλε ένα μήνυμα σε όλο τον πλανήτη. Το εμφατικό 5-0 επί της Ίντερ στον περσινό τελικό ήταν μια νίκη - δήλωση κυριαρχίας. Εκείνο το βράδυ, οι Παριζιάνοι έβγαλαν από πάνω τους την ετικέτα του «λούζερ» και φόρεσαν το στέμμα του βασιλιά. Φέτος, η πορεία τους προς τη Βουδαπέστη δεν είχε ίχνος αμφισβήτησης. Επιβεβαίωσαν τις προσδοκίες εκείνων που τους έχριζαν φαβορί από την πρώτη μέρα, παίζοντας ένα ποδόσφαιρο που συνδυάζει την τακτική πειθαρχία με την ατομική ιδιοφυΐα και το ταλέντο.

Ο Λουίς Ενρίκε έχει δημιουργήσει ένα σύνολο που μοιάζει με καλοκουρδισμένη μηχανή. Στην κορυφή αυτής της πυραμίδας δεσπόζει ο κάτοχος της Χρυσής Μπάλας, Ουσμάν Ντεμπελέ. Ο Γάλλος εξτρέμ διανύει την καλύτερη περίοδο της καριέρας του, έχοντας μετατραπεί από έναν ασταθή παίκτη γραμμής στον απόλυτο ηγέτη που μπορεί να διαλύσει οποιαδήποτε άμυνα με μία του κίνηση. Δίπλα του, η νέα γενιά. O Ντουέ με την αστείρευτη ενέργεια και ο Κβιτσα Κβαρατσκέλια, ο Γεωργιανός «μάγος» που έδωσε στην Παρί την απρόβλεπτη διάσταση που της έλειπε.

Όμως η δύναμη της Παρί δεν είναι μόνο η επίθεση. Ο Βιτίνια στο κέντρο ενορχηστρώνει το παιχνίδι με ακρίβεια χειρουργού, ενώ ο εμβληματικός αρχηγός Μαρκίνιος αποτελεί τον κυματοθραύστη στην άμυνα. Η Παρί δεν παίζει για να κερδίσει απλά, αλλά για να επιβληθεί. Το «back to back» είναι ο μεγάλος στόχος, κάτι που ελάχιστες ομάδες έχουν καταφέρει στη σύγχρονη ιστορία του θεσμού, και οι Παριζιάνοι νιώθουν πως η ώρα της καθολικής αποδοχής έφτασε.

Άρσεναλ: Η επιστροφή και το φάντασμα του 2006

Για τους φίλους της Άρσεναλ, η 30ή Μαΐου είναι μια αναμέτρηση με τη μοίρα. Χρειάστηκαν 20 ολόκληρα χρόνια για να βρεθούν οι «Κανονιέρηδες» ξανά σε αυτή τη θέση. Η τελευταία φορά ήταν το 2006, στο Παρίσι, όταν η ομάδα του Αρσέν Βενγκέρ κρατούσε το όνειρο στα χέρια της μέχρι το 76ο λεπτό. Τότε, το εμπόδιο ήταν η τρομερή Μπαρτσελόνα του Φρανκ Ράικαρντ. Μια ομάδα με τον Πουγιόλ να δεσπόζει στην άμυνα, τον Ετό να καραδοκεί και τον Ροναλντίνιο να προσφέρει ποδοσφαιρική ποίηση. Η Άρσεναλ, παίζοντας με δέκα παίκτες λόγω της αποβολής του Λέμαν, είχε προηγηθεί με τον Κάμπελ, αλλά η μοίρα της έπαιξε άσχημο παιχνίδι. Μέσα σε τέσσερα λεπτά, οι Ετό (76') και Μπελέτι (80') ανέτρεψαν το σκορ, αφήνοντας τον Τιερί Ανρί και τους συμπαίκτες του με το παράπονο.

Σήμερα, 20 χρόνια μετά, η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται με έναν ειρωνικό τρόπο. Η Άρσεναλ καλείται και πάλι να αντιμετωπίσει το απόλυτο φαβορί. Και αν τότε ο «δήμιος» φορούσε τη φανέλα της Μπαρτσελόνα, τώρα ο συνδετικός κρίκος είναι ο προπονητής της Παρί. Ο Λουίς Ενρίκε, ένας άνθρωπος με βαθύτατο «μπλαουγκράνα» DNA, είναι αυτός που στέκεται ανάμεσα στην Άρσεναλ και το όνειρο. Θα υπάρξει πάλι ένας «μπλαουγκράνα» εφιάλτης για τους Λονδρέζους; Η Άρσεναλ του σήμερα, ωστόσο, δεν είναι η ομάδα των περασμένων ετών. Έχει σκληράδα, έχει αυτοπεποίθηση και, κυρίως, έχει τη δίψα μιας ολόκληρης γενιάς που μεγάλωσε ακούγοντας για το «έπος που δεν ολοκληρώθηκε» στο Σταντ ντε Φρανς.



Η παρουσία Άγγλικών και Γαλλικών ομάδων σε τελικούς

Ο τελικός της Βουδαπέστης έχει μια πρόσθετη, σχεδόν εθνική σημασία. Είναι η σύγκρουση δύο σχολών με εντελώς διαφορετικό ειδικό βάρος στην ιστορία της διοργάνωσης.

Οι αγγλικοί σύλλογοι έχουν χαράξει το όνομά τους με χρυσά και ανεξίτηλα γράμματα στην ίδια τη βίβλο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, δημιουργώντας μια παράδοση που μοιάζει αξεπέραστη. Με το εντυπωσιακό νούμερο των 27 συμμετοχών σε τελικούς και τη συγκομιδή 15 τροπαίων (πριν τον φετινό τελικό), η Αγγλία είναι η χώρα που, περισσότερο από κάθε άλλη, έχει ταυτιστεί με τη μυσταγωγία της «ευρωπαϊκής βραδιάς».

Στην πρώτη γραμμή αυτής της ιστορικής παρέλασης στέκεται η Λίβερπουλ. Με έξι κατακτήσεις, οι «Reds» αποτελούν τη βαριά σημαία της χώρας. Από τις ένδοξες μέρες του Μπομπ Πέισλι και του Κένι Νταλγκλίς, μέχρι το «θαύμα» της Κωνσταντινούπολης το 2005 και την αναγέννηση υπό τον Γιούργκεν Κλοπ, η Λίβερπουλ δίδαξε στην Ευρώπη τι σημαίνει να μην παρατάς ποτέ τη μάχη. Το Άνφιλντ έγινε το σημείο αναφοράς για κάθε αντίπαλο, ένας τόπος όπου οι θρύλοι γεννιούνται μέσα από την ιαχή του «You'll Never Walk Alone».


Ακολουθεί η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο σύλλογος που συνέδεσε το όνομά του με την επιβίωση και την απόλυτη κορυφή. Με τρεις ιστορικές κατακτήσεις, οι «Κόκκινοι Διάβολοι» έχουν να διηγηθούν ιστορίες που μοιάζουν με κινηματογραφικά σενάρια. Το 1968, ο Σερ Ματ Μπάσμπι οδήγησε την ομάδα στην κορυφή, δέκα χρόνια μετά την τραγωδία του Μονάχου, με τον Μπόμπι Τσάρλτον και τον Τζορτζ Μπεστ να μαγεύουν τα πλήθη. Το 1999, στη Βαρκελώνη, η Γιουνάιτεντ του Σερ Άλεξ Φέργκουσον πέτυχε την πιο επική ανατροπή στην ιστορία των τελικών μέσα σε δύο λεπτά στις καθυστερήσεις, ενώ το 2008, στη βροχερή Μόσχα, επιβεβαίωσε την κυριαρχία της στον αγγλικό εμφύλιο κόντρα στην Τσέλσι.



Η ίδια η Τσέλσι, βέβαια, βρήκε τον τρόπο να πάρει την εκδίκησή της από την ιστορία. Με δύο τρόπαια που κέρδισε κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, οι «Μπλε» του Λονδίνου απέδειξαν ότι η θέληση μπορεί να νικήσει την παράδοση. Το 2012, μέσα στο Μόναχο απέναντι στην Μπάγερν, και το 2021 κόντρα στην πανίσχυρη Σίτι, η Τσέλσι έδειξε τον δρόμο της κυνικής αποτελεσματικότητας.



Δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει, όμως, και τις ομάδες που πρόσθεσαν ρομαντισμό και δέος στην αγγλική κληρονομιά. Η ιστορική Νότιγχαμ Φόρεστ του ιδιόρρυθμου και ιδιοφυούς Μπράιαν Κλαφ, που κατάφερε το αδιανόητο. Να πάρει δύο συνεχόμενα Κύπελλα Πρωταθλητριών (1979, 1980) όντας μια μικρομεσαία ομάδα που μόλις είχε ανέβει κατηγορία. Η Άστον Βίλα του 1982, που κράτησε ψηλά τη σημαία του Μπέρμιγχαμ, και φυσικά η σύγχρονη Μάντσεστερ Σίτι, που με την καθοδήγηση του Πεπ Γκουαρδιόλα επέβαλε μια νέα τάξη πραγμάτων, φτάνοντας στην κατάκτηση του 2023 και επιβεβαιώνοντας την απόλυτη ποδοσφαιρική κυριαρχία του αγγλικού πρωταθλήματος στον 21ο αιώνα.




Όλη αυτή η βαριά κληρονομιά των 15 τροπαίων είναι που κάνει την απουσία της Άρσεναλ από το πάνθεον των νικητών να μοιάζει με μια ανοιχτή πληγή. Οι «Κανονιέρηδες» φτάνουν στη Βουδαπέστη όχι μόνο για να νικήσουν την Παρί, αλλά για να διεκδικήσουν τη θέση που θεωρούν ότι τους ανήκει δίπλα στους άλλους γίγαντες του Νησιού.

Στον αντίποδα της αγγλικής αφθονίας, η Γαλλία βιώνει μια ποδοσφαιρική αντίφαση που επί δεκαετίες παρέμενε ανεξήγητη. Παρά το γεγονός ότι η χώρα αποτελεί το μεγαλύτερο «εργοστάσιο» παραγωγής ταλέντων στον πλανήτη, τροφοδοτώντας αδιάκοπα με αστέρες κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή λίγκα, δυσκολευόταν πάντα να μετουσιώσει αυτή την αστείρευτη δεξαμενή ικανοτήτων σε συλλογικούς τίτλους. Για τρεις ολόκληρες δεκαετίες, το γαλλικό ποδόσφαιρο έμοιαζε εγκλωβισμένο σε μια ιδιότυπη κατάρα, με μοναδικό φάρο τη Μαρσέιγ του 1993. Εκείνο το βράδυ στο Μόναχο, η κεφαλιά του Μπαζίλ Μπολί κόντρα στη Μίλαν χάρισε στη Γαλλία το πρώτο της τρόπαιο, το οποίο όμως έμεινε απελπιστικά μόνο για χρόνια.

Η ιστορία των Γάλλων στο Champions League είναι γεμάτη με ηρωικές πορείες που κατέληξαν σε δάκρυα και χαμένες ευκαιρίες. Ήταν η Ρεμς της δεκαετίας του '50, που είχε την ατυχία να πέσει πάνω στην ανίκητη Ρεάλ Μαδρίτης του Ντι Στέφανο και του Πούσκας στους πρώτους τελικούς του θεσμού. Ήταν η Σεντ Ετιέν του 1976, που ακόμα θρηνεί για τα «τετράγωνα δοκάρια» της Γλασκώβης κόντρα στην Μπάγερν, τα οποία της στέρησαν τη δόξα. Αργότερα, η Μονακό του 2004, παρά το θελκτικό ποδόσφαιρο του Ντιντιέ Ντεσάμπ, λύγισε στον τελικό από την Πόρτο του Ζοσέ Μουρίνιο.

Αυτή τη μοίρα ήρθε να ανατρέψει οριστικά η Παρί Σεν Ζερμέν. Με την περσινή της επιβλητική κατάκτηση, έσπασε τα δεσμά της εσωστρέφειας. Πλέον, οι Παριζιάνοι λογίζονται ως η νέα υπερδύναμη που φιλοδοξεί να γίνει η πρώτη ομάδα της χώρας που θα μπει στο πάνθεον των «πολλαπλών» νικητών της διοργάνωσης, γράφοντας ιστορία με το δικό της, μοναδικό στυλ.

Ο πρώτος "πόλεμος της Μάγχης"

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο ότι σε 71 χρόνια ιστορίας, δεν είχαμε ποτέ έναν αγγλογαλλικό τελικό. Έχουμε δει αγγλικούς εμφυλίους, γερμανικές μονομαχίες, ισπανικά ντέρμπι και ιταλικές μάχες, αλλά ποτέ τη Γαλλία απέναντι στην Αγγλία. Αυτή η έλλειψη προϊστορίας προσδίδει στον αγώνα της 30ής Μαΐου μια αύρα μοναδικότητας. Δεν είναι μόνο Παρί εναντίον Άρσεναλ. Είναι η γαλλική φινέτσα και η οικονομική ισχύς εναντίον της αγγλικής έντασης στις κερκίδες και της βαριάς φανέλας της Πρέμιερ Λιγκ. Μια ομάδα που θέλει να γίνει ο νέος δυνάστης της Ευρώπης, απέναντι σε μια ομάδα που θέλει να δικαιώσει την ιστορία της μετά από 20 χρόνια σιωπής.

Στο χορτάρι της «Πούσκας Αρένα», η στρατηγική θα παίξει τον πρώτο ρόλο. Ο Λουίς Ενρίκε θα επιδιώξει να ελέγξει τον ρυθμό μέσω της κατοχής, βασιζόμενος στην ικανότητα των Βιτίνια, Κβαρατσκέλια, Ντουέ και Ντεμπελέ να δημιουργούν ρήγματα. Από την άλλη, η Άρσεναλ του Μικέλ Αρτέτα θα ποντάρει στην ομαδικότητα και την αμυντική της προσήλωση, ελπίζοντας ότι οι δικοί της αστέρες θα βρουν τους χώρους για να χτυπήσουν στην κόντρα. Η πίεση είναι μοιρασμένη. Για την Παρί, η αποτυχία θα θεωρηθεί πισωγύρισμα σε μια σεζόν όπου όλα έδειχναν ιδανικά. Για την Άρσεναλ, είναι η ευκαιρία λύτρωσης για το 2006 και να αποδείξει ότι η αναμονή άξιζε τον κόπο.

Η Βουδαπέστη περιμένει και η ιστορία περιμένει να γραφτεί. Θα είναι η νύχτα που η Παρί θα γίνει «θρύλος» με το back to back, ή η νύχτα που η Άρσεναλ θα ανεβεί στον θρόνο της, κλείνοντας έναν κύκλο 20 ετών; Στις 30 Μαΐου, όλες οι απαντήσεις θα δοθούν στο γήπεδο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτός ο πρώτος αγγλογαλλικός τελικός θα μείνει χαραγμένος στη μνήμη μας για πάντα.

Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά