Με ειλικρίνεια και ευαισθησία για την τέχνη, τη ζωή και τις προσωπικές της διαδρομές μίλησε στην Αιμιλία Υψηλάντη στον Γιώργο Κουβαρά και την εκπομπή «Μίλησέ μου». «Το μυαλό και το συναίσθημα δουλεύουν όταν μιλάς». Και συνεχίζει: «δεν έχω καμία διάθεση να πω βαριά πράγματα και να ταλαιπωρήσω τον κόσμο». Η αγαπημένη ηθοποιός και πρώην πολιτικός, δεν διστάζει να στραφεί προς τα μέσα και να αναρωτηθεί: «Το πρώτο που αναρωτιέσαι είναι γιατί είμαι αυτό που είμαι». Δηλώνει πως δεν ήταν ποτέ υπέρ της ψυχανάλυσης, αλλά βλέπει τη δημιουργία ως μέσο αυτογνωσίας: «Ό,τι είχαμε μέσα μας το κάναμε έργο».

Η σχέση της με τον χρόνο παραμένει ενεργή και γεμάτη όρεξη για ζωή: «Κοιτάζω πίσω πόσα ακόμα θέλω να κάνω». Για εκείνη, η πράξη της δημιουργίας είναι πάντοτε συνδεδεμένη με μία εσωτερική ανάγκη: «ό,τι κάνει κάποιος το κάνει γιατί το έχει προσωπική ανάγκη». «Δίνεις από αυτό που έχεις εσύ ανάγκη να δώσεις».

Αναφερόμενη στη μνήμη, μιλά με ευαισθησία για τις ρίζες και τις εμπειρίες: «οι αναμνήσεις συνδέονται με το τι συμβαίνει στον τόπο», ενώ εξομολογείται ότι την «ανησύχησε η μόδα της αυτοαναφορικότητας». Μέσα από τις αναδρομές της, αναδύονται εικόνες παιδικής αθωότητας: «όταν γυρίζεις πίσω θυμάσαι εικόνες». «Πέταγα την τσάντα και πήγαινα για παιχνίδι».

Η Αιμιλία Υψηλάντη αποκαλύπτει επίσης: «ο πατέρας μου έστειλε τη μητέρα μου στην Ελβετία να σπουδάσει» ενώ παραδέχεται πως «με τους γονείς σου είναι πολύ δύσκολο να πεις αυτά που θα ήθελες». Παράλληλα, τοποθετείται απέναντι στις ανθρώπινες αδυναμίες : «με απασχολεί η έννοια της χειραγώγησης, είναι ύπουλο πράγμα».

Η ηθοποιός δεν κρύβει τις προσωπικές της πληγές. Ανακαλώντας στιγμές του παρελθόντος, λέει: «Αναλογιζόμουν γιατί χώρισα». Θυμάται ακόμη τα λόγια του πρώην συζύγου της, με μια δόση πικρίας και σαρκασμού: «Ο πρώην σύζυγός μου έλεγε: “Δεν πρόκειται ποτέ να γίνεις Κατίνα Παξινού”». Μιλώντας για τη ζωή και τη δικαιοσύνη, είναι σαφής: «δεν πολύ πιστεύω ούτε στη θεία ούτε στην ανθρώπινη δικαιοσύνη».

Το πιο συγκινητικό σημείο της συνέντευξης αφορά την απώλεια της κόρης της. Αναφέρεται με αξιοπρέπεια και απορία στη στάση των άλλων απέναντι στον πόνο της: «Μου κάνεις εντύπωση που το πρώτο πράγμα που ενδιαφέρει είναι για τον πόνο μου. Γιατί;» Και καταλήγει σε έναν βαθύ ανθρώπινο συλλογισμό: «Μήπως όταν έρχονται σε επαφή με άλλο πόνο ανακουφίζεται ο δικός τους!».

Ολόκληρη η συνέντευξη της σπουδαίας καλλιτέχνιδας Αιμιλίαw Υψηλάντη που, όπως η ίδια λέει, έγινε καλλιτέχνης «για να έχει δικαίωμα στην απραξία» στο βίντεο που ακολουθεί