Στο πρόσφατο Συνέδριο της Νέας ∆ηµοκρατίας, η εικόνα µιας νέας µητέρας να ανεβαίνει στο βήµα κρατώντας το 3,5 µηνών µωρό της έγινε viral και προκάλεσε έντονη δηµόσια συζήτηση. Αλλοι είδαν µια αυθεντική εικόνα της σύγχρονης µητρότητας και ορισµένοι έσπευσαν να σχολιάσουν επικριτικά µια στιγµή που για την ίδια ήταν απολύτως φυσιολογική. Η Μάριαµ Αλή Σακίµπ, υποψήφια βουλευτής της Ν.∆., που ανέβηκε στο βήµα µε το µωρό της, µιλά στο «Secret» για τη µητρότητα, την πολιτική, τις δυσκολίες µιας νέας οικογένειας, αλλά και για τα όρια που συχνά επιχειρεί να επιβάλλει η κοινωνία στις γυναίκες που θέλουν να είναι παρούσες σε όλους τους ρόλους της ζωής τους.

Διαβάστε: Θανάσης Κατερινόπουλος στα "Παραπολιτικά": Κάποιες απώλειες δεν τις ξεπερνάς ποτέ σε όλη σου τη ζωή (Βίντεο)

 

Πώς αποφασίσατε να ανέβετε στο βήµα µε το µωρό στον µάρσιπο;

Ηµασταν όλοι µαζί εκεί, µε τον σύζυγό µου και τα δύο παιδιά µας. Εκείνος είχε αγκαλιά την κόρη µας, 21 µηνών, ενώ εγώ είχα τον µπέµπη στον µάρσιπο. Θηλάζω το µωρό µου και, όπως συµβαίνει µε τις περισσότερες νέες µητέρες, η καθηµερινότητά µου είναι διαµορφωµένη γύρω από τις ανάγκες του. Έτσι κυκλοφορώ και στην καθηµερινότητά µου, µε το µωρό στον µάρσιπο, γιατί είναι ο µόνος τρόπος να µπορώ να έχω και τα δύο παιδιά µαζί µου και να τα φροντίζω όταν βρισκόµαστε έξω. Για µια µητέρα µε µικρά παιδιά αυτή είναι µια απολύτως συνηθισµένη εικόνα της καθηµερινότητας. Πιστεύω πως η εικόνα αυτή άγγιξε αρκετό κόσµο, γιατί ήταν αληθινή. Πολλές γυναίκες ταυτίστηκαν µαζί µου, γιατί αναγνώρισαν σε αυτή τη στιγµή τη δική τους καθηµερινότητα, τη συνεχή προσπάθεια ισορροπίας ανάµεσα στην οικογένεια, την εργασία και την προσωπική ζωή, χωρίς ενοχές.

Τι σχόλια ακούσατε γι’ αυτή την απόφασή σας;

Αυτό που κατάλαβα µέσα από όλη αυτή τη συζήτηση είναι ότι συχνά επικροτούµε τέτοιες εικόνες όταν τις βλέπουµε στο εξωτερικό, ως δείγµατα µιας σύγχρονης και ανοιχτής κοινωνίας, αλλά δυσκολευόµαστε περισσότερο να τις αποδεχτούµε όταν συµβαίνουν στην Ελλάδα. Νοµίζω λοιπόν ότι έχουµε ακόµη αρκετά βήµατα να κάνουµε ως κοινωνία, ώστε να αντιµετωπίζουµε πιο φυσικά και χωρίς καχυποψία τη µητρότητα και τη γυναικεία παρουσία στη δηµόσια ζωή. ∆έχθηκα κυρίως θετικά µηνύµατα από γυναίκες και νέους γονείς, αλλά και κακοπροαίρετη κριτική, όπως δυστυχώς είθισται στο πλαίσιο του ∆ιαδικτύου. ∆ιάβασα, για παράδειγµα, σχόλια ανθρώπων που, επειδή αναφέρθηκα στην υποβοηθούµενη αναπαραγωγή, υπέθεσαν ότι είµαι 50 ετών και ότι απέκτησα παιδί µε εξωσωµατική, γράφοντας: «Τι το θέλει το παιδί στα 50;». Προφανώς δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Είµαι 38 ετών και, δόξα τω Θεώ, τα παιδιά µου ήρθαν µε φυσιολογική σύλληψη. Το λέω αυτό µε µεγάλη επίγνωση ότι υπάρχουν εκεί έξω αµέτρητες γυναίκες και ζευγάρια που ταλαιπωρούνται πολύ µε αυτό το ζήτηµα και δίνουν δύσκολες µάχες για να αποκτήσουν ένα παιδί. Οµως, ακόµα κι αν ίσχυε, δεν µπορώ να καταλάβω γιατί µια γυναίκα θα πρέπει να λογοδοτεί δηµόσια για το πότε και µε ποιον τρόπο επιλέγει να γίνει µητέρα, εφόσον αυτό γίνεται µέσα στο πλαίσιο που επιτρέπουν η νοµοθεσία και η επιστήµη. ∆ιάβασα επίσης ότι αποκλείεται να έχω γεννήσει σε δηµόσιο νοσοκοµείο. Οµως το πρώτο µου παιδί γεννήθηκε στο δηµόσιο νοσοκοµείο «Αλεξάνδρα», ένα πανεπιστηµιακό νοσοκοµείο, µε εξαιρετικό ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Και πιστεύω ότι τα δηµόσια µαιευτήρια προσφέρουν υψηλού επιπέδου ιατρική φροντίδα και πρέπει να στηριχθούν ακόµα περισσότερο από το κράτος. Το δεύτερο παιδί µου γεννήθηκε σε ιδιωτικό νοσοκοµείο, όχι επειδή δεν έχω εµπιστοσύνη στα δηµόσια µαιευτήρια, αλλά επειδή ήθελα να προσπαθήσω για φυσιολογικό τοκετό έπειτα από καισαρική, κάτι που δεν υποστηρίζεται από τα δηµόσια νοσοκοµεία λόγω των αυξηµένων απαιτήσεων της εφηµερίας που έχουν να διαχειριστούν. Γενικότερα, τα ιδιωτικά µαιευτήρια αγκαλιάζουν περισσότερο τη µαιοκεντρική παρακολούθηση της εγκύου, κάτι που πρέπει να τολµήσουν και τα δηµόσια µαιευτήρια. Γενικότερα, είναι λυπηρό πόσο εύκολα άνθρωποι, κρυµµένοι πίσω από ένα πληκτρολόγιο, αισθάνονται ότι µπορούν να σχολιάζουν ανθρώπους που δεν γνωρίζουν.

Πείτε µας λίγα πράγµατα για εσάς και την καταγωγή σας. Εχετε βιώσει ποτέ ρατσισµό;

Ναι, έχω βιώσει περιστατικά ρατσιστικής συµπεριφοράς, όπως συµβαίνει δυστυχώς σε αρκετούς ανθρώπους µε διπλή καταγωγή, αλλά εµµένω κυρίως στην πλειονότητα των εµπειριών µου, που είναι υποστηρικτικές. Αυτές όµως οι λίγες αρνητικές περιστάσεις δεν καθόρισαν την ταυτότητά µου ούτε τη διαδροµή µου. Η ιστορία της οικογένειάς µου είναι σηµαντικό κοµµάτι της ταυτότητάς µου. Η µητέρα µου είναι Ελληνίδα και ο πατέρας µου Αραβας, από τη Λιβύη, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα ως πολιτικός πρόσφυγας και εδώ δηµιούργησε την οικογένειά του. Εγώ και οι αδελφές µου γεννηθήκαµε και µεγαλώσαµε στην Αθήνα, σε µια δεµένη οικογένεια, µε έντονες εικόνες από καλοκαίρια, Πάσχα και Χριστούγεννα στο χωριό µε τον παππού και τη γιαγιά µας. ∆εν έχω µετακινηθεί ποτέ από την Αθήνα. Εδώ πήγα σε δηµόσιο σχολείο, εδώ ολοκλήρωσα όλες µου τις σπουδές και συνεχίζω να ζω και να εργάζοµαι στο κέντρο της πόλης. Είµαι απόφοιτη της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ, κάτοχος MBA και αυτή την περίοδο είµαι µεταπτυχιακή φοιτήτρια στο πρόγραµµα «∆οµοστατικός σχεδιασµός και ανάλυση των κατασκευών». Βέβαια έχω κάνει ένα µικρό διάλειµµα λόγω γέννας, µε στόχο να επιστρέψω. Για µένα ήταν ένας τρόπος να παραµείνω ενεργή και δηµιουργική ακόµα και µέσα στη δεύτερη εγκυµοσύνη.

Πώς ασχοληθήκατε µε την πολιτική;

Η ενασχόλησή µου µε την πολιτική δεν ήρθε ξαφνικά. Πάντα µε ενδιέφεραν τα κοινά και ιδιαίτερα η καθηµερινότητα των ανθρώπων στην πόλη µου. Η πρώτη µου ουσιαστική επαφή ήταν στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019, στον ∆ήµο Αθηναίων, µε τον Κώστα Μπακογιάννη. Ζω και µεγαλώνω τα παιδιά µου στην Κυψέλη και έχω άµεση εικόνα της πραγµατικότητας της πόλης, ενώ ανήκω και σε µια γενιά που βίωσε έντονα την οικονοµική κρίση και τη φυγή πολλών νέων στο εξωτερικό. Η επιθυµία µου ήταν και είναι να συµµετέχω στην αντιστροφή αυτής της εικόνας της πατρίδας µου, γι’ αυτό και η ενασχόλησή µου µε τα κοινά ήταν φυσιολογική εξέλιξη.

Έχετε κάποιο χόµπι;

Στον ελεύθερο χρόνο µου µού αρέσει να διαβάζω, να ζωγραφίζω και να γράφω. Μου αρέσει επίσης πολύ και η µουσική - έχω και πιάνο στο σπίτι. Το γράψιµο πλέον όµως µου είναι πιο εύκολο και λειτουργεί ως τρόπος αποσυµφόρησης από την ένταση της καθηµερινότητας. Αυτή την περίοδο, η ζωή µου είναι κυρίως προσανατολισµένη στα παιδιά, καθώς και ο σύζυγός µου έχει ιδιαίτερα απαιτητικό πρόγραµµα ως δικηγόρος. Παρά τις δυσκολίες που αντιµετωπίζει και αυτός στη δουλειά του, προσπαθεί να συµµετέχει ισότιµα στην οικογενειακή καθηµερινότητα και να περνάµε ουσιαστικό χρόνο όλοι µαζί.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγµή στη ζωή σας;

Οι εγκυµοσύνες µου ήταν από τις πιο δυνατές εµπειρίες της ζωής µου. Στην πρώτη χρειάστηκε να νοσηλευτώ σε µονάδα υψηλού κινδύνου λόγω επιπλοκής, µε µεγάλη αγωνία για την εξέλιξη της κύησης και την υγεία του παιδιού µου, αλλά και τη δική µου. Εκεί καταλαβαίνεις πόση δύναµη µπορεί να βρει ένας άνθρωπος µέσα του, ακόµα και όταν φοβάται.

Πώς είναι η ζωή για ένα νέο ζευγάρι µε παιδιά;

Η ζωή για ένα νέο ζευγάρι σήµερα µε παιδιά είναι όµορφη, αλλά και πολύ απαιτητική. Οι οικονοµικές δυσκολίες, η ανασφάλεια, οι απαιτήσεις της εργασίας και η έλλειψη χρόνου κάνουν την καθηµερινότητα αρκετά πιεστική. Παρ’ όλα αυτά, τα παιδιά σού δίνουν τεράστια δύναµη και σε κάνουν να βλέπεις αλλιώς το µέλλον. Είναι τροµερά δύσκολο και συνάµα θαυµαστό να γνωρίζεις ότι είσαι ο καθ’ ύλην αρµόδιος για τη διαµόρφωση της προσωπικότητας ενός ανθρώπου. Γι’ αυτό πιστεύω βαθιά ότι η Πολιτεία οφείλει να στηρίζει πολύ περισσότερο τις νέες οικογένειες, όχι µόνο οικονοµικά, αλλά και ουσιαστικά, µε πολιτικές που διευκολύνουν πραγµατικά την καθηµερινότητά τους. Ιδίως τα 2-3 πρώτα χρόνια ενός παιδιού είναι πολύ απαιτητικά και το κράτος και η κοινωνία πρέπει να αγκαλιάσουν τους νέους γονείς µε στοργή, έτσι ώστε να θέσουν γερές βάσεις για το µέλλον της οικογένειάς τους, καθώς αυτό αφορά συνολικά την κοινωνική συνοχή και το µέλλον της χώρας µας. Ευελπιστώ η τοποθέτησή µου στο Συνέδριο να έβαλε ένα λιθαράκι στον γόνιµο διάλογο για τη µητρότητα και το ∆ηµογραφικό.

Την επόµενη ηµέρα ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε σε αυτό. Πώς νιώσατε;

Οµολογώ πως όταν την επόµενη ηµέρα ο πρωθυπουργός, στο κλείσιµο των εργασιών του Συνεδρίου, αναφέρθηκε δηµόσια σε εκείνη τη στιγµή, ένιωσα συγκίνηση. Όχι τόσο για εµένα προσωπικά, όσο γιατί θεώρησα σηµαντικό το ότι αναγνωρίστηκε από το πιο επίσηµο βήµα µια εικόνα που εκφράζει χιλιάδες νέες γυναίκες, µητέρες και ζευγάρια της εποχής µας.

Δημοσιεύτηκε στο secret των Παραπολιτικών