Δύο διαφορετικές ανακαλύψεις στις Άλπεις έδωσαν απαντήσεις για τρεις ορειβάτες που αγνοούνταν από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Στην Ελβετία, το λιώσιμο του παγετώνα Trift αποκάλυψε τις σορούς δύο Βέλγων, ενώ στην Αυστρία ένα ανθρώπινο οστό ταυτοποιήθηκε ως εκείνο 22χρονου Ιταλού. Οι επίσημες ανακοινώσεις των Αρχών εκδόθηκαν στις 19 Αυγούστου 2026, έπειτα από εξετάσεις DNA.

Το λιώσιμο του παγετώνα αποκάλυψε τους δύο Βέλγους

Πεζοπόρος εντόπισε στις 26 Ιουλίου δύο σορούς στον παγετώνα Trift, πάνω από το Saas-Grund, στο ελβετικό καντόνι Βαλαί. Ακολούθησε επιχείρηση ανάσυρσης και τα ευρήματα μεταφέρθηκαν στο Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής του Νοσοκομείου του Βαλαί, στη Σιόν. Η απευθείας σύγκριση των γενετικών προφίλ επιβεβαίωσε ότι επρόκειτο για δύο Βέλγους ορειβάτες, ηλικίας 39 και 41 ετών, οι οποίοι αγνοούνταν από το 1992 στην περιοχή του Weissmies. Η αστυνομία διευκρίνισε ότι οι σοροί είχαν απελευθερωθεί από τον πάγο εξαιτίας της τήξης του παγετώνα.  Σύμφωνα με βελγικά δημοσιεύματα, οι δύο άνδρες είχαν ξεκινήσει στις 4 Σεπτεμβρίου 1992 από το καταφύγιο Weissmies, με σκοπό να περάσουν από την κορυφή των 4.017 μέτρων και να καταλήξουν στο Almagellerhütte. Ο καιρός επιδεινώθηκε και δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, ενώ οι έρευνες που ακολούθησαν δεν κατάφεραν να τους εντοπίσουν. Η αστυνομία του Βαλαί διατηρεί αρχείο εξαφανίσεων από το 1925, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως ανθρώπους που χάθηκαν σε μεγάλα υψόμετρα, ποτάμια και λίμνες. Όπως επισημαίνει, η υποχώρηση των παγετώνων φέρνει κατά διαστήματα στην επιφάνεια σορούς αγνοουμένων που παρέμεναν εγκλωβισμένες στον πάγο επί δεκαετίες.


Δύο Βέλγοι βρέθηκαν σε παγετώνα της Ελβετίας και ένας 22χρονος Ιταλός ταυτοποιήθηκε από οστό που εντοπίστηκε στην αυστριακή Nordkette.

Ένα από τα έντεκα οστά ανήκε στον 22χρονο Ιταλό

Η δεύτερη υπόθεση αφορά την αυστριακή Nordkette, κοντά στο Ίνσμπρουκ. Στις 21 Ιουνίου 2026, ένας 42χρονος πεζοπόρος εντόπισε έντεκα οστά σε απότομη πλαγιά με χαλίκια, στην περιοχή της Vorderen Brandjochspitze. Τα ευρήματα περισυνελέγησαν από αστυνομικό της ορεινής υπηρεσίας και εξετάστηκαν από την Ιατροδικαστική Υπηρεσία του Ίνσμπρουκ. Από τα έντεκα οστά, μόνο ένα αποδείχθηκε ανθρώπινο. Η ανάλυση DNA έδειξε ότι ανήκε σε Ιταλό ο οποίος ήταν 22 ετών όταν δηλώθηκε αγνοούμενος, το 1991. Οι έρευνες είχαν επικεντρωθεί τότε στην περιοχή της Nordkette, χωρίς αποτέλεσμα. Η αιτία θανάτου δεν κατέστη δυνατό να προσδιοριστεί, αλλά η αστυνομία ανακοίνωσε ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις εγκληματικής ενέργειας.  Αξίζει να διευκρινιστεί ότι, σε αντίθεση με την ελβετική περίπτωση, η αυστριακή αστυνομία δεν συνέδεσε επισήμως την εύρεση του οστού με το λιώσιμο κάποιου παγετώνα. Το εύρημα εντοπίστηκε σε βραχώδη πλαγιά και όχι μέσα σε παγετώνα.

Δύο διαφορετικές ανακαλύψεις στις Άλπεις έδωσαν απαντήσεις για τρεις ορειβάτες που αγνοούνταν από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Η δραματική υποχώρηση των πάγων στις Άλπεις

Οι παγετώνες των Άλπεων έχουν χάσει περίπου το 65% του όγκου τους από το 1850, σύμφωνα με τη μετεωρολογική υπηρεσία της Ελβετίας. Νεότερη επιστημονική αποτίμηση υπολογίζει ότι έως το 2015 η έκτασή τους είχε μειωθεί κατά 57% και ο όγκος τους κατά 64%, ενώ μετά το 2000 ο ρυθμός απώλειας υψομέτρου της επιφάνειάς τους τριπλασιάστηκε.  Η τήξη δεν αποτελεί μόνο ένδειξη της κλιματικής μεταβολής. Αλλάζει τη γεωμορφολογία των βουνών, αποσταθεροποιεί πλαγιές και αποκαλύπτει αντικείμενα και ανθρώπινα λείψανα που παρέμεναν θαμμένα στον πάγο για πολλές δεκαετίες.