Είναι µάχιµη δικηγόρος και πολιτικός, µε ενεργό συµµετοχή στα κοινά, καθώς, όπως η ίδια λέει στο «S», επιθυµεί µε ζήλο και προσήλωση να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Η Μυρτώ Κοροβέση, ανεξάρτητη βουλευτής στην Ανατολική Αττική, έχει περάσει και η ίδια µια σοβαρή περιπέτεια στα εφηβικά της χρόνια µε τη νευρική ανορεξία, γεγονός που την έχει κάνει να εκτιµήσει τη σηµασία της ουσιαστικής παρουσίας, επικοινωνίας και συµπαράστασης. Στη συνέντευξή της µας µιλά, ακόµα, για τη διαδροµή της στον χώρο της πολιτικής, για τα άµεσα σχέδιά της, αλλά και για την ισορροπία που βιώνει στην προσωπική της ζωή.

Από τη Νοµική, πώς µπήκε η πολιτική στη ζωή σας;

Αφενός τα γενικότερα ενδιαφέροντά µου και τα εφόδια που πήρα από τη σχολή µε έφεραν, σε θεωρητικό επίπεδο, κοντά στην έννοια της πολιτικής. Μέσα την ενασχόληση µε τη νοµική επιστήµη, αλλά και τη µελέτη των ατοµικών και συλλογικών δικαιωµάτων, συνειδητοποίησα πόσο άµεσα συνδέεται το ∆ίκαιο µε την κοινωνία και την πολιτική. Σε πρακτικό επίπεδο, όµως, µεγάλωσα σε µια οικογένεια που ασχολήθηκε ενεργά µε την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ο πατέρας µου διετέλεσε δήµαρχος για δώδεκα χρόνια στην πόλη µου, τον Αγιο Στέφανο, και έτσι γαλουχήθηκα από µικρή µε την αξία της προσφοράς. Εµαθα ότι, µέσα από την πολιτική, αν πραγµατικά το θέλεις και προσπαθήσεις, µπορείς να βελτιώσεις την καθηµερινότητα των συµπολιτών σου. Αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να καταφέρω κι εγώ. Το 2023 δέχθηκα την πρόταση από τον ΣΥΡΙΖΑ να είµαι υποψήφια στις εθνικές εκλογές. Ως η νεότερη τότε υποψήφια, εξέλαβα την πρόταση αυτή ως µεγάλη τιµή. Εκείνη την περίοδο δεν γνώριζα αν θα ακολουθούσα τελικά τον δρόµο της πολιτικής. Σήµερα είµαι µάχιµη δικηγόρος και εξακολουθώ να έχω την ίδια έντονη επιθυµία να προσφέρω στο κοινωνικό σύνολο µέσα από την ενεργό συµµετοχή µου στα κοινά.

Πείτε µας µερικές δουλειές που έχετε κάνει για το µεροκάµατο.

Από τα 18 µου, παράλληλα µε τις σπουδές µου στη Νοµική στην Αθήνα, δούλευα είτε µε µερική είτε µε πλήρη απασχόληση. Εχω κάνει γραµµατειακή υποστήριξη σε σχολή χορού και σε φαρµακείο, έχω εργαστεί στην προώθηση προϊόντων και, κυρίως, ως σερβιτόρα. Η δουλειά της σερβιτόρας είναι ίσως εκείνη που, ακόµα και σήµερα, µπορώ να πω µε περηφάνια ότι µου έµαθε τα περισσότερα και µου έδωσε πολύτιµα εφόδια για τη µετέπειτα ζωή µου. Εµαθα να ακούω και να σέβοµαι κάθε άνθρωπο που έχω απέναντί µου. Πάνω απ’ όλα, έµαθα τι σηµαίνει να εργάζεσαι για το µεροκάµατο. Ισως γι’ αυτό αγάπησα τελικά και το Εργατικό ∆ίκαιο. Σήµερα εργάζοµαι ως δικηγόρος µε ειδίκευση στο Εργατικό ∆ίκαιο και διατηρώ το δικό µου γραφείο. Σε ηλικία 16 ετών διαγνωστήκατε µε νευρική ανορεξία. Τι ακριβώς συνέβη; Ξεκίνησε µέσα από µια παιδική, εφηβική αφέλεια. Μαζί µε κάποιες φίλες θελήσαµε να «βελτιώσουμε» «βελτιώσουµε» -αν µπορώ να χρησιµοποιήσω αυτή τη λέξη- το εφηβικό µας σώµα χάνοντας δύο ή τρία κιλά.

Στη δική µου περίπτωση, όµως, τα δύο ή τρία κιλά έγιναν, µέσα σε δύο µήνες, δώδεκα ή δεκατρία. Σε ένα ήδη αδύνατο σώµα, αυτό αποτέλεσε ένα σοβαρό καµπανάκι κινδύνου και ίσως όντως άγγιξα τα όρια της νευρικής ανορεξίας. Εφτασα να ζυγίζω, αν θυµάµαι καλά, λιγότερο από 45 κιλά και ακολούθησε µια περιπέτεια µε διατροφικές διαταραχές. Ο λόγος που αποφάσισα να το µοιραστώ για πρώτη φορά είναι επειδή το τελευταίο διάστηµα έτυχε να έρθω σε επαφή µε νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, αλλά και µε οικογένειες που βιώνουν ή έχουν βιώσει µια αντίστοιχη κατάσταση.

Μέσα από τη δική µου εµπειρία θέλω να αναδείξω πόσο καθοριστικός µπορεί να είναι ο ρόλος της οικογένειας, του σχολείου και του ευρύτερου περιβάλλοντος. Οι γονείς µου δεν αγνόησαν τα σηµάδια. Ηταν δίπλα µου σε όλη τη διάρκεια αυτής της διαδροµής και µε βοήθησαν να καταλάβω ότι η οµορφιά δεν έχει να κάνει µε έναν αριθµό στη ζυγαριά, αλλά συνδέεται µε την υγεία, τη δύναµη και την ψυχική ισορροπία. Είµαι, επίσης, ευγνώµων για τους καθηγητές που είχα τότε στο Λύκειό µου. Στάθηκαν πραγµατικά δίπλα µου σε όλη αυτή την πορεία. Γι’ αυτό και θα µε ακούτε συχνά να µιλώ δηµόσια τόσο για την ψυχική υγεία γενικότερα όσο και ειδικότερα για την ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων, καθώς και για την ανάγκη ουσιαστικής παρουσίας ψυχολόγων στα σχολεία.



Φοβηθήκατε;

Εχουν περάσει δεκατρία ή δεκατέσσερα χρόνια από τότε. ∆εν θυµάµαι να φοβόµουν, γιατί εκείνη την εποχή λειτουργούσα µέσα στην αφέλεια της ηλικίας µου και δεν αντιλαµβανόµουν πλήρως τη σοβαρότητα της κατάστασης. Εκ των υστέρων, όµως, µπορώ να πω µε βεβαιότητα ότι οι γονείς µου φοβήθηκαν πραγµατικά.

Τι συµβουλή θα δίνατε σε µια νέα κοπέλα που βιώνει κάτι αντίστοιχο;

Είναι ένα πολύ προσωπικό και ευαίσθητο θέµα και δεν θεωρώ ότι υπάρχουν εύκολες ή «σωστές» συµβουλές που ταιριάζουν σε όλους. Μπορώ, όµως, να µιλήσω για όσα βοήθησαν εµένα, µε την ελπίδα ότι ίσως φανούν χρήσιµα και σε άλλα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Εµένα µε βοήθησε, πρώτα απ’ όλα, το γεγονός ότι δεν έµεινα µόνη µου. Ζήτησα και δέχθηκα βοήθεια, ενώ η οικογένειά µου µε έκανε να αισθανθώ την ασφάλεια ότι θα το ξεπερνούσαµε µαζί. Γι’ αυτό θα έλεγα σε κάθε παιδί που περνά κάτι αντίστοιχο να µην ντραπεί και να µη φοβηθεί να µιλήσει. Να απευθυνθεί σε έναν άνθρωπο που εµπιστεύεται και, κυρίως, σε έναν ειδικό. Στην πορεία κατάλαβα, επίσης, ότι ένα όµορφο σώµα είναι πρωτίστως ένα υγιές και δυνατό σώµα. Και ότι τις γυναίκες που πραγµατικά θαύµαζα και εξακολουθώ να θαυµάζω δεν τις ξεχώριζα για την εικόνα τους, αλλά για τη δύναµη της ψυχής τους, την προσωπικότητα και όσα κατάφεραν στη ζωή τους.

Εχετε αποφασίσει σε ποιο κόµµα θα πάτε; Πώς είναι σήµερα οι σχέσεις σας µε τον Στέφανο Κασσελάκη;

Η απόφασή µου να αποχωρήσω από τους «∆ηµοκράτες» δεν ήταν εύκολη. Εχει, όµως, τη δική της αυτοτέλεια και πολιτική σηµασία, καθώς ελήφθη για συγκεκριµένους πολιτικούς λόγους και εξαιτίας ουσιαστικών διαφωνιών ως προς την κατεύθυνση του κόµµατος. ∆εν συνδεόταν µε κάποια προειληµµένη απόφαση ή πρόθεση µετακίνησής µου σε άλλον κοµµατικό χώρο. Εξάλλου, εγώ νιώθω ότι έµεινα σταθερή στις πολιτικές αρχές µε τις οποίες γαλουχήθηκα. Σε ό,τι αφορά το µέλλον, θα ήθελα να είµαι παρούσα στην επόµενη ηµέρα και να εκφράσω, όσο µπορώ, τη γενιά µου εντός και εκτός Κοινοβουλίου. Θα είµαι παρούσα, εφόσον το πολιτικό εγχείρηµα θα συµβαδίζει µε τις αρχές και τις αξίες µου, οι οποίες έχουν διαµορφωθεί µέσα στον προοδευτικό και δηµοκρατικό χώρο. Με τον Στέφανο Κασσελάκη είχαµε µια πολιτική διαφωνία. Από εκεί και πέρα του εύχοµαι, όπως και στους ανθρώπους µε τους οποίους συµπορευτήκαµε, καλή επιτυχία σε κάθε επόµενο βήµα τους.

Στην προσωπική σας ζωή πώς είστε; Νιώθω πλήρης και πολύ ευγνώµων που µοιράζοµαι τη ζωή µου µε έναν υπέροχο άνθρωπο, τον οποίο αγαπώ και θαυµάζω. Να υποθέσουµε, δηλαδή, ότι θα έχουµε γάµο;

Αυτό δεν το ξέρω. Στα σοβαρά, όµως, δεν αισθανόµαστε ότι µας βιάζει κάτι. Το σηµαντικό για εµάς είναι ότι επενδύουµε καθηµερινά ο ένας στον άλλον. Εξελισσόµαστε αυτόνοµα, αλλά ο ένας δίπλα στον άλλον, και µαζί εξελίσσουµε και τη σχέση µας.