Η κυβέρνηση Τραμπ ισχυρίζεται ότι η σύλληψη του επικεφαλής του κράτους της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο για να δικαστεί στην Αμερική εμπίπτει στο διεθνές δίκαιο. Άλλοι διαφωνούν σθεναρά, λέγοντας ότι η επίθεση των ΗΠΑ στο Καράκας ήταν παράνομη, διότι παραβίασε τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ και διέλυσε την βασισμένη σε κανόνες διεθνή τάξη. Πρόκειται, κατά βάθος, για ένα επιχείρημα σχετικά με το ίδιο το διεθνές δίκαιο, οι αρχές του οποίου καθορίζονται από το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών (ΔΔ). Αυτό το ορίζει ως βασισμένο σε διεθνείς συμφωνίες και συμβάσεις, σε διεθνείς εθιμικές, γενικές αρχές δικαίου «αναγνωρισμένες από τα πολιτισμένα έθνη» και στις διδαχές «των πιο εξειδικευμένων δημοσιολόγων των διαφόρων εθνών».

Το δίκαιο, ωστόσο, θέτει σαφή όρια. Το «εθιμικό», οι «γενικές αρχές» και οι «δημοσιολόγοι» είναι ένα ασαφές και ασυνάρτητο συνονθύλευμα. Όσον αφορά τις διεθνείς συμφωνίες, όπως τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ, αυτές είναι στην πραγματικότητα συμβάσεις μεταξύ των μερών που τις υπογράφουν και, ως εκ τούτου, δεσμεύονται να τηρούν τις αρχές τους. Αυτό δεν είναι το ίδιο με το δίκαιο. Εξάλλου, οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να υπογράψουν τίποτα για να δεσμευτούν από τους νόμους της χώρας τους. Είναι καθήκον τους να τους υπακούουν, επειδή η εξουσία τους είναι απόλυτη. Το διεθνές δίκαιο είναι ουσιαστικά πολιτική με άλλα μέσα, χωρίς υπέρτατη εξουσία, επειδή δεν έχει αναγνωρίσιμη δικαιοδοσία. Το κράτος δικαίου είναι ζωτικής σημασίας για έναν προηγμένο πολιτισμό. Αλλά αυτό εμπλέκει νόμους που έχουν ψηφιστεί στο πλαίσιο της δικαιοδοσίας ενός δημοκρατικού κράτους και οι οποίοι, ως εκ τούτου, έχουν τις ρίζες τους στη συναίνεση του λαού. Δεν ισχύει το ίδιο για το διεθνές δίκαιο, το οποίο εξαρτάται από την παγκόσμια πολιτική ισχύος.

Βεβαίως, οι χώρες πρέπει να τηρούν τις μεταξύ τους δεσμεύσεις. Αλλά όπως σε κάθε συμφωνία, η δέσμευση ακυρώνεται εάν η άλλη πλευρά υπονομεύσει τις διατάξεις της ή αποκλίνει από αυτές. Αυτή είναι η περίπτωση του ΟΗΕ, του υποτιθέμενου θεματοφύλακα της ειρήνης και της δικαιοσύνης. Αυτός ο ευγενής στόχος ακυρώνεται από την παρουσία της τυραννικής Ρωσίας και της Κίνας στο Συμβούλιο Ασφαλείας και την κυριαρχία δικτατοριών και κρατών-παριών στη Γενική Συνέλευση. Τα Ηνωμένα Έθνη και τα συνδεδεμένα με αυτά όργανα έχουν ανατρέψει επίσης τη δικαιοσύνη για να επιτεθούν στο Ισραήλ μέσω παραποίησης της αλήθειας, συστηματικής παρενόχλησης και κατάχρησης της διαδικασίας. Η δικαστής Τζούλια Σεμπουτίντε, αντιπρόεδρος του ΔΔ από την Ουγκάντα, η οποία ψηφίζει μονίμως κατά της πλειοψηφίας του δικαστηρίου στις αποφάσεις του κατά του Ισραήλ, έχει επισημάνει ότι το δικαστήριο έχει επανειλημμένα υπερβεί τις εξουσίες του για να λάβει τις εν λόγω αποφάσεις.

Παρ' όλ' αυτά, το διεθνές δίκαιο έχει καταστεί ένα κυρίαρχο και αδιαμφισβήτητο πολιτικό μέσο. Οι υποστηρικτές του ισχυρίζονται ότι είναι το μοναδικό προπύργιο ενάντια στην αναρχία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων, βάσει «του δικαίου του ισχυρού». Αν οι ΗΠΑ μπορούν να απομακρύνουν τον Μαδούρο από την εξουσία, λένε, τι θα εμποδίσει τον Βλαντιμίρ Πούτιν ή τον Σι Τζινπίνγκ να κάνουν κάτι παρόμοιο στους ανθρώπους που δεν τους αρέσουν; Αυτό είναι πραγματικά ηλίθιο. Το επιχείρημα ότι η απομάκρυνση ενός τυράννου, ο οποίος έχει βλάψει τον ίδιο του το λαό και τον κόσμο, αποτελεί κίνητρο για άλλους τυράννους να απομακρύνουν παγκόσμιους ηγέτες που δεν τους αρέσουν, μπορεί να γίνει μόνο από σχετικιστές της ηθικής, οι οποίοι δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα στην αυτοάμυνα και την επιθετικότητα. Ούτε ο Πούτιν ούτε ο Σι χρειάζονται παρόμοια ενθάρρυνση. Ο Πούτιν εισέβαλε στη Γεωργία, προσάρτησε την Κριμαία και εισέβαλε στην Ουκρανία, ενώ η βασισμένη σε κανόνες τάξη του διεθνούς δικαίου υποτίθεται ότι υποστηριζόταν στο Συμβούλιο Ασφαλείας -από κανέναν άλλον, παρά από τον Πούτιν.

Το διεθνές δίκαιο δεν εμπόδισε τον Μπασάρ αλ Άσαντ να σφαγιάσει μισό εκατομμύριο Σύρους, ούτε το ισλαμικό καθεστώς του Ιράν να διεξάγει τρομοκρατικό πόλεμο στη Δύση κατά τον τελευταίο μισό αιώνα. Και ο Σι θα εισβάλει στην Ταϊβάν αν νομίζει, όπως ο Πούτιν, ότι μπορεί να τη γλιτώσει. Το πραξικόπημα του Μαδούρο, αντί να ενθαρρύνει περαιτέρω αυτούς τους τυράννους, μάλλον θα τους κάνει να νοιώθουν περισσότερο αγχωμένοι. Ωραία. Επίσης, το διεθνές δίκαιο απέτυχε πλήρως να εμποδίσει τον Μαδούρο να τυραννήσει τον λαό της Βενεζουέλας και να υπονομεύσει την ασφάλεια του κόσμου, μετατρέποντας τη χώρα του σε σημείο μηδέν για τον άξονα του κακού: Ρωσία, Ιράν και Κίνα.

Ο Τζέισον Κένι, πρώην υπουργός Άμυνας του Καναδά, έχει περιγράψει λεπτομερώς τις πληροφορίες που έλαβε πριν από δύο δεκαετίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο το καθεστώς της Βενεζουέλας εισήγαγε ακατέργαστη κοκαΐνη από τη μαρξιστική τρομοκρατική ομάδα Farc στην Κολομβία και συνεργάστηκε με τη Δύναμη Quds του Σώματος των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης (IRGC) για να τη μεταφέρει με «σκοτεινά» αεροπλάνα στη Βηρυτό, όπου υποβλήθηκε σε επεξεργασία σε εγκαταστάσεις της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Ευρώπη και τα έσοδα χρησιμοποιήθηκαν για τη χρηματοδότηση των επιχειρήσεων της Χεζμπολάχ, συμπεριλαμβανομένης της προμήθειας όπλων. Η συνεργασία αυτή έχει αυξηθεί από τότε, λέει, με το Ιράν να παρέχει στη Βενεζουέλα όπλα, να βοηθά στη διατήρηση της πετρελαϊκής της βιομηχανίας και να εμπορεύεται το υποκείμενο σε κυρώσεις αργό πετρέλαιό της.

Σε αντάλλαγμα, η Βενεζουέλα λειτούργησε ως μια γιγαντιαία βάση επιχειρήσεων για το Ιράν στο δυτικό ημισφαίριο, συμπεριλαμβανομένης της συνεχιζόμενης εμπλοκής του IRGC και της Χεζμπολάχ στη διακίνηση ναρκωτικών και στο ξέπλυμα χρήματος, όλα σε συνεργασία με τη Ρωσία. Και, σε περίπτωση που αυτό έχει διαφύγει από το μυαλό όσων λατρεύουν την βασισμένη σε κανόνες τάξη, η Χεζμπολάχ έχει πραγματοποιήσει τρομοκρατικές επιθέσεις σε χώρες όπως το Ισραήλ, ο Λίβανος, το Κουβέιτ, η Αργεντινή, ο Παναμάς, η Σαουδική Αραβία και η Βουλγαρία.

Αν διεθνές δίκαιο σημαίνει ότι ο κόσμος πρέπει να συνεχίσει να ανέχεται αυτές τις ενέργειες, τότε κάτι δεν πάει καλά με το διεθνές δίκαιο.

Ο μόνος τρόπος για να σταματήσουν οι πραγματικά κακοί άνθρωποι να κάνουν κακό είναι η βία -για να χρησιμοποιήσω μια γνωστή φράση, «ειρήνη δια της ισχύος». Οι φιλελεύθεροι ουνιβερσαλιστές θεωρούν αυτή την άποψη ανάθεμα. Όμως η βασισμένη σε κανόνες τάξη, που αντιμετωπίζουν ως ιερή γραφή, έχει δέσει τα χέρια του κόσμου και έχει δώσει, έτσι, στους κακούς ανθρώπους το ελεύθερο να επιβάλλουν στον κόσμο τον πόλεμο, την υποδούλωση και τις μαζικές δολοφονίες. Παρά τις βάσιμες, πρακτικές ανησυχίες για τη Βενεζουέλα, η εγκατάλειψη της βασισμένης σε κανόνες τάξης δεν αποτελεί αιτία πανικού. Είναι μια ανακούφιση.

ΠΗΓΗ: Times Media Ltd / News Licensing