Μέσα σε λίγες εβδομάδες από την πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ειρήνης, ο Πρόεδρος Τραμπ κουράστηκε από την ειρήνη. Κατά τη διάρκεια μιας προεδρίας που βασίζεται στις αρχές του συνθήματος «Πρώτα η Αμερική», γιατί να αναλάβει κανείς ένα τόσο μεγάλο ρίσκο, το οποίο σχετίζεται με την αναμενόμενη απώλεια αμερικανικών στρατευμάτων και την επιστροφή νεκρών στην πατρίδα τους, μόνο και μόνο για να ανατρέψει ένα καθεστώς σε μακρινή χώρα; Η κίνηση αυτή φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με έναν από τους βασικούς λόγους με τους οποίους ο Τραμπ κέρδισε την εμπιστοσύνη των δυσαρεστημένων Αμερικανών ψηφοφόρων που ήθελαν να τερματιστούν οι δαπανηροί «αιώνιοι πόλεμοι». Όμως δεν χρειαζόμαστε πολύπλοκες εξηγήσεις. Οι ενέργειες του Τραμπ καθοδηγούνται από τις ίδιες θεμελιώδεις δυνάμεις που πάντα διαμόρφωναν τις αποφάσεις του: ευκαιρία, αυτοπεποίθηση, εκδίκηση και δόξα.

Παρά τη ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ περί αποστασιοποίησης από τη νεοσυντηρητική εποχή των επεμβάσεων και της επιβολής αλλαγής καθεστώτων, η ευκαιρία για την εξόντωση του Αγιατολάχ αποδείχθηκε υπερβολικά δελεαστική για να την αγνοήσει — ιδίως υπό τη διαρκή πίεση του Μπενιαμίν Νετανιάχου. 

Η ευκαιρία παρουσιάστηκε στον Ντόναλντ Τραμπ σε μια περίοδο κατά την οποία αντιμετώπιζε σοβαρές εσωτερικές πολιτικές δυσκολίες. Ο χειρισμός του στην υπόθεση των αρχείων Έπσταϊν έχει χαρακτηριστεί χαοτικός, ενώ οι ψηφοφόροι δεν βιώνουν στην καθημερινότητά τους την «ανθηρή οικονομία» που ο ίδιος περιγράφει.

Ήταν μια ακόμη ευκαιρία για ένα κύμα εθνικής συσπείρωσης, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ ένιωθε πλέον πιο ισχυρός από την επιδέξια εκτελεσμένη στρατιωτική επιδρομή για τη σύλληψη του ηγέτη της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο. Ο Τραμπ γνώριζε ότι τμήματα της βάσης του θα επαναστατούσαν. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εισέρχεται η αυτοπεποίθηση του Ντόναλντ Τραμπ. Πιστεύει - και δικαιολογημένα - ότι έχει τη δύναμη της πειθούς για να πείσει τη βάση του να τον ακολουθήσει.

Η επίθεση στο Ιράν θα συνοδευτεί από έναν καταιγισμό δικαιολογιών, τις οποίες ο Ντόναλντ Τραμπ θα επαναλαμβάνει ξανά και ξανά, μέχρι οι πιστοί του να αρχίσουν να τις αναπαράγουν και αυτοί. Αυτό έγινε σαφές από το βίντεο που ανάρτησε ο πρόεδρος στον λογαριασμό του στο Truth Social μετά την έναρξη των επιθέσεων, στο οποίο παρουσίασε τουλάχιστον τέσσερις λόγους: τις ιστορικές επιθέσεις του ιρανικού καθεστώτος κατά των αμερικανικών συμφερόντων· τις «επικείμενες απειλές» του προς «τον αμερικανικό λαό»· την μελλοντική απειλή ενός «πυρηνικά οπλισμένου Ιράν» για «τα παιδιά μας»· και το «να δώσετε [στον ιρανικό λαό] ό,τι θέλει… τον χρόνο να πάρει τον έλεγχο της μοίρας του» — δηλαδή, αλλαγή καθεστώτος.

Ο Τραμπ ζητά συνεχώς από τη βάση του να τον εμπιστευτεί. Αυτή είναι η στιγμή που το MAGA εγκαταλείπει κάθε πρόφαση υπεράσπισης ακλόνητων αρχών και μετατρέπεται πλήρως σε όποια ιδέα συμφέρει τον Τραμπ. Στην ομιλία του, ο Τραμπ υπαινίχθηκε ένα βασικό κίνητρο για την επίθεση - την εκδίκηση. Αναφέρθηκε στην επίθεση της 7ης Οκτωβρίου εναντίον του Ισραήλ από τη Χαμάς, τον εκπρόσωπο του Ιράν. Τόνισε ότι η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία 46 Αμερικανών και την ομηρία 12 ατόμων. Αντίθετα με το δημοφιλές ακρωνύμιο TACO (Ο Τραμπ πάντα δειλιάζει), ο Ντόναλντ Τραμπ τρέφει μακροχρόνιες έχθρες και δεν εγκαταλείπει ποτέ τη σκέψη της εκδίκησης.

Η εκδίκηση είναι μια από τις βασικές παρορμήσεις του Τραμπ. Τροφοδοτείται από γνήσιο μίσος, στην προκειμένη περίπτωση για ένα μισητό καθεστώς. Ο Τραμπ μισεί επίσης την ήττα και λατρεύει την (συχνά αυτοαποκαλούμενη) δόξα της νίκης. Θεωρεί τον πρόεδρο Ομπάμα ως αποτυχημένο επειδή σύνηψε «τη χειρότερη συμφωνία στην ιστορία» με το Ιράν. Ο ίδιος την ακύρωσε. Παρ’ όλα αυτά, κατάλαβε ότι, αν επρόκειτο να γίνει κάποια συμφωνία, αυτή θα έπρεπε να είναι τύπου Ομπάμα, περιορίζοντας δηλαδή τον εμπλουτισμό ουρανίου. Χθες (Κυριακή) ο Τραμπ έδειξε ότι πιστεύει ότι η δική του πορεία θα τον οδηγήσει στη δόξα. Μάλιστα, μοιράστηκε και έναν τίτλο από την εφημερίδα New York Post: «Η τολμηρή κίνηση του Τραμπ να απαλλάξει τον κόσμο από το κακό ιρανικό καθεστώς μια για πάντα».

Όλα αυτά τα στοιχεία οδήγησαν στην απόφαση να ξεκινήσει ο πόλεμος, τροφοδοτούμενη από την ευκαιρία, την αυτοπεποίθηση, την εκδίκηση και την αναζήτηση της δόξας.

Ένα ακόμη βασικό χαρακτηριστικό του Τραμπ επισκιάζει τον μεγαλύτερο κίνδυνο της προεδρίας του — η τάση του να ρίχνει την ευθύνη για τις αποτυχίες του σε άλλους. Αν πεθάνουν πάρα πολλοί Αμερικανοί θα φταίνε οι στρατηγοί του. Αν αποτύχει η αλλαγή καθεστώτος, θα φταίει ο ιρανικός λαός. Όμως, αν πετύχει, η δόξα θα ανήκει στον Τραμπ.

ΠΗΓΗ: Times Media Ltd / News