Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν και οι δύο πλευρές δηλώνουν πρόθυμες να επαναλάβουν τις εχθροπραξίες προκειμένου να επιτύχουν τους μέγιστους στόχους τους, με βάση την εκτίμηση ότι η άλλη πλευρά δεν έχει πλέον διάθεση για μάχη. Στην περίπτωση του Ιράν, οι ηγέτες του καθεστώτος πιστεύουν ότι η νίκη τους είναι ηθική και πολιτική. Ακόμη και ο Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, ο επικεφαλής διαπραγματευτής, παραδέχθηκε το Σαββατοκύριακο ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν σημαντικές στρατιωτικές δυνατότητες.

Οι τρεις στόλοι αεροπλανοφόρων που αναπτύσσει το αμερικανικό ναυτικό είναι εξίσου πολλοί με όσα διαθέτει συνολικά οποιαδήποτε άλλη χώρα. Οι ΗΠΑ διαθέτουν επίσης δύο ναυτικές ειδικές δυνάμεις, καθώς και συντριπτική αεροπορική υπεροχή.

Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες, τουλάχιστον εκτός του προφίλ του προέδρου Τραμπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παραδέχονται ότι το Ιράν δεν έχει ηττηθεί στρατιωτικά.

Το γεγονός ότι τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά είναι αποκαλυπτικό. Δεν θα υπήρχε τίποτα να φοβηθούμε αν το Ιράν δεν διέθετε κάποια «μέσα» — πυραύλους, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ακόμη ορισμένα από τα ταχύπλοα σκάφη μάχης του — ικανά να πλήξουν τη ναυσιπλοΐα.

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν εκμεταλλευτεί την αεροπορική τους υπεροχή για να πλήξουν θέσεις πυραύλων σε όλο το Ιράν. Ωστόσο, μεγάλο μέρος του οπλοστασίου του Ιράν ήταν κρυμμένο υπόγεια.

Το Ιράν προετοιμαζόταν για ισραηλινή ή αμερικανική επίθεση επί δεκαετίες και είχε σχεδιάσει την αντίδρασή του. Για παράδειγμα, αυτή τη φορά εκτόξευσε πολύ περισσότερους πυραύλους εναντίον των χωρών του Κόλπου και των αμερικανικών βάσεων σε αυτές απ' ό,τι εναντίον του Ισραήλ, διατηρώντας περισσότερους μεγαλύτερου βεληνεκούς πυραύλους.

Στις 11 Μαρτίου, ο Τραμπ δήλωσε: «Οι πύραυλοί τους έχουν μειωθεί κατά 90 τοις εκατό. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη τους έχουν μειωθεί κατά 85%. Ανατινάσσουμε τα εργοστάσια όπου κατασκευάζονται παντού.»

Οι πιο ρεαλιστικές εκτιμήσεις διαφέρουν. Ο αντιστράτηγος Τζέιμς Άνταμς, διευθυντής της Υπηρεσίας Αμυντικών Πληροφοριών, δήλωσε ενώπιον κοινοβουλευτικής επιτροπής την Πέμπτη ότι το Ιράν διαθέτει ακόμη «χιλιάδες» πυραύλους. Κατά την έναρξη του πολέμου, εκτιμάται ότι διέθετε περίπου 3.000 βαλλιστικούς πυραύλους, μαζί με περισσότερους πυραύλους μικρότερου βεληνεκούς διαφόρων τύπων.

Αξιωματούχοι έδωσαν στη συνέχεια περισσότερες λεπτομέρειες στους New York Times. Κατά τις εκτιμήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών, οι μισοί περίπου από τους 1.000 εκτοξευτές πυραύλων που είχε αναπτύξει το Ιράν είχαν πληγεί. Ωστόσο, το Ιράν κατάφερε να εξάγει άλλους 100 από τούνελ.

Περίπου το ένα τρίτο των πυραύλων του είχε χρησιμοποιηθεί, καθώς και το 60% των μη επανδρωμένων αεροσκαφών του. Μέρος των αποθεμάτων παραμένει υπόγεια και ενδέχεται να είναι δύσκολα προσβάσιμο εάν τα σημεία πρόσβασης στην επιφάνεια έχουν πληγεί.

Συνολικά, αυτό δημιουργεί για αμφότερες τις πλευρές μια κλασική κατάσταση «το ποτήρι είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο». Αυτά τα ποσοστά απωλειών μετά από πέντε εβδομάδες βομβαρδισμών αναδεικνύουν την τεράστια ισχύ των αμερικανικών και ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων. Η διοίκηση και ο έλεγχος του Ιράν έχουν επίσης αποδυναμωθεί σοβαρά από την αμερικανική στρατηγική εξόντωσης ηγετών του καθεστώτος και του Σώματος Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), ωστόσο ό,τι απομένει θα απαιτήσει σκληρή προσπάθεια για να εξουδετερωθεί. Η εναπομείνασα διοίκηση και ο έλεγχος του IRGC έχουν διασκορπιστεί, ώστε μεμονωμένες μονάδες να μπορούν να δρουν αυτόνομα και να επιτίθενται παραμένοντας απαρατήρητοι, χωρίς ανοιχτές γραμμές διοίκησης, τις οποίες η αμερικανική και ισραηλινή παρακολούθηση θα μπορούσε να εντοπίσει.

«Το Ιράν εξακολουθεί να έχει την ικανότητα να αντεπιτεθεί», δήλωσε ο Μουχάναντ Σελούμ, αναλυτής σπουδών κρίσιμης ασφάλειας στο Doha Institute for Graduate Studies.

Εάν ο αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ αποτελεί το κύριο όπλο του Ιράν, ο αμερικανικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμένων ως αντίποινο έχει προκαλέσει άμεσο πρόβλημα όχι μόνο στο Ιράν συνολικά, αλλά ειδικότερα στο IRGC. Καμία πλευρά δεν χρειάζεται να επιστρέψει σε ανοιχτό πόλεμο για να ασκήσει πίεση στην άλλη.

Aνεξάρτητα από τα παράπονα για την άνοδο των τιμών της βενζίνης στη Δύση, τα προβλήματα είναι δυσανάλογα. Ο ιρανικός λαός χρειάζεται τα έσοδα από το αποκλεισμένο πετρέλαιο και οι ένοπλες δυνάμεις του χρειάζονται εφόδια για την ανοικοδόμηση, ιδίως λαμβάνοντας υπόψη τις ζημιές που έχουν προκληθεί στις υποδομές και τη βιομηχανία της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των εργοστασίων χάλυβα.

Επιπλέον, ενώ ήδη αναφέρονται ελλείψεις σε αλεύρι και άλλα βασικά τρόφιμα, οι πραγματικές επιπτώσεις στην ιρανική οικονομία και κοινωνία ενδέχεται να αναδυθούν μόνο σε συνθήκες ψυχρής ειρήνης.

Οι Ιρανοί είναι εξοικειωμένοι με μια οικονομία πολέμου. Αλλά αν η ειρήνη αποκατασταθεί, η αυξημένη ζήτηση θα οδηγήσει σε εκτόξευση του πληθωρισμού. Ο πληθωρισμός και το υψηλό κόστος ζωής ήταν από τους κύριους λόγους μαζικών διαμαρτυριών τα τελευταία χρόνια, μεταξύ άλλων και τον Ιανουάριο.

Αυτό σημαίνει ότι οι Ιρανοί διαπραγματευτές μπορεί να επιχειρήσουν να συνεχίσουν τη μακροχρόνια σύγκρουσή τους με την Αμερική με διαφορετικούς τρόπους. Η άρση των κυρώσεων θα αποτελέσει προτεραιότητα σε οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία. Αν δεν επιτευχθεί ειρηνευτική συμφωνία, ενδέχεται να αναζητήσουν χαλάρωση του αποκλεισμού σε αντάλλαγμα μακρύτερης εκεχειρίας, χωρίς παραδοχή ήττας.

«Δεν τους βλέπω να διατηρούν την ίδια στάση, ακόμη κι αν η κατάσταση φαίνεται έτσι», δήλωσε ο Σελούμ.


ΠΗΓΗ: Times Media Ltd / News