Η επικείµενη τοποθέτηση του πρωθυπουργού δεν είναι άλλη µία στιγµή επικοινωνίας για εµάς, αλλά µια στιγµή ευθύνης, γιατί ο νοσηλευτικός κόσµος έχει µάθει να δουλεύει µε το βάρος της πραγµατικότητας. Αυτό που απαιτείται πλέον είναι καθαρές απαντήσεις σε ζητήµατα που χρονίζουν και επηρεάζουν άµεσα τόσο τον επαγγελµατία υγείας όσο και τον ίδιο τον πολίτη.

Πρώτα απ’ όλα, η δηµιουργία αυτόνοµου κλάδου νοσηλευτών δεν µπορεί να παραµένει διαρκώς σε εκκρεµότητα. Πρόκειται για ζήτηµα θεσµικής αναγνώρισης, επαγγελµατικής εξέλιξης και αξιοπρέπειας. Ο νοσηλευτής δεν είναι βοηθητικός κρίκος. Είναι βασικός πυλώνας του συστήµατος Υγείας και οφείλει να αντιµετωπίζεται και να αµείβεται ως τέτοιος.

Παράλληλα, η ένταξη των νοσηλευτών στο καθεστώς των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελµάτων δεν αποτελεί διεκδίκηση, αλλά στοιχειώδη αποτύπωση της πραγµατικότητας. Βάρδιες, σωµατική και ψυχική καταπόνηση, συνεχής έκθεση σε κινδύνους. Αυτές είναι οι πραγµατικές συνθήκες εργασίας και πρέπει επιτέλους να αναγνωριστούν θεσµικά.

Η ρύθµιση για την άσκηση ιδιωτικού έργου από νοσηλευτές παραµένει σε ένα ασαφές και προβληµατικό πλαίσιο. Η κατάσταση αυτή δεν µπορεί να συνεχιστεί. Απαιτούνται σαφείς όροι, συγκεκριµένες προϋποθέσεις και αυστηρές προδιαγραφές για τον χώρο και τον εξοπλισµό. Η ποιότητα και η ασφάλεια των παρεχόµενων υπηρεσιών δεν είναι διαπραγµατεύσιµες.

Εξίσου κρίσιµη είναι η θεσµοθέτηση του εφηµερεύοντος νοσηλευτή. Στην πράξη, το σύστηµα ήδη βασίζεται σε αυτόν τον ρόλο, χωρίς όµως να υπάρχει θεσµική κατοχύρωση. Το κενό αυτό δηµιουργεί ασάφεια ευθυνών και επιβαρύνει άτυπα τους ίδιους επαγγελµατίες, υπονοµεύοντας τη λειτουργική επάρκεια των δοµών Υγείας.
Το ίδιο ουσιαστική είναι και η καθιέρωση του κλινικού εκπαιδευτή. Πρόκειται για µια αναγκαία και καινοτόµο παρέµβαση, που θα ενισχύσει την ποιότητα της νοσηλευτικής φροντίδας και την επαγγελµατική ανάπτυξη. Η εκπαίδευση στην πράξη, η συστηµατική καθοδήγηση και η εφαρµογή βέλτιστων πρακτικών αποτελούν κρίσιµους παράγοντες για τη συνολική αναβάθµιση των υπηρεσιών υγείας.

Τέλος, η αντιποίηση του νοσηλευτικού επαγγέλµατος πρέπει να αντιµετωπιστεί χωρίς καµία έκπτωση. ∆εν είναι απλώς θέµα επαγγελµατικής δεοντολογίας. Είναι ζήτηµα προστασίας της δηµόσιας υγείας. ∆εν µπορεί να επιτρέπεται σε µη πιστοποιηµένα άτοµα να εµφανίζονται ως επαγγελµατίες υγείας χωρίς έλεγχο και χωρίς συνέπειες. Ο νοσηλευτικός κόσµος ζητά διαχρονικά τα αυτονόητα. Αυτά που έπρεπε να έχουν ήδη υλοποιηθεί.
Με σοβαρότητα, µε σαφείς κανόνες και µε ουσιαστικό σεβασµό σε έναν κλάδο που κράτησε και συνεχίζει να κρατά όρθιο το σύστηµα Υγείας στις πιο δύσκολες συνθήκες.

Τώρα είναι η στιγµή της απόφασης. Θα υπάρξει πραγµατική βούληση ή θα προστεθεί άλλη µία αναβολή σε ένα ήδη βαρύ ιστορικό εκκρεµοτήτων;


Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Παραπολιτικά».