Η θέα ενός ποντικιού που σκαρφαλώνει στον τοίχο του κήπου ή τρυπώνει ανάμεσα σε παλιά χαρτόκουτα είναι για πολλούς ένα συνηθισμένο οικιακό πρόβλημα. Ωστόσο, πίσω από αυτή την εικόνα μπορεί να κρύβονται κίνδυνοι πολύ σοβαρότεροι από μια απλή ενόχληση. Ορισμένα άγρια τρωκτικά είναι φορείς του χανταϊού (hantavirus), μιας σπάνιας αλλά εξαιρετικά επικίνδυνης λοίμωξης που μπορεί να απειλήσει ακόμη και τη ζωή.

Διαβάστε: Αγαπηδάκη για χανταϊό: "Δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας και πανικού - Έχουμε λάβει τα αυστηρότερα μέτρα"


Ποια ποντίκια μεταδίδουν τελικά τον Χανταϊό;

Η ανησυχία για τον ιό κορυφώνεται συνήθως κατά τις περιόδους καθαρισμού, όταν ανοίγονται κλειστοί και παραμελημένοι χώροι, όπως υπόστεγα, σκονισμένες αποθήκες, γκαράζ και αχυρώνες. Παρόλο που υπάρχει η γενική αντίληψη ότι όλα τα τρωκτικά είναι εξίσου επικίνδυνα, οι ειδικοί διευκρινίζουν ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Όπως επισημαίνει ο Δρ. Suchismitha Rajamanya, δεν μεταφέρουν όλα τα είδη ποντικιών τον ιό, και η κατανόηση αυτής της διαφοράς είναι το «κλειδί» για την ψυχραιμία και την προστασία μας.

Σύμφωνα με τον Δρ. Rajamanya, ο κίνδυνος εξαρτάται άμεσα από το είδος και την περιοχή. Ενώ τα κοινά ποντίκια των πόλεων (house mice) δεν μεταδίδουν τη νόσο, τα άγρια τρωκτικά, όπως τα ελαφόποντα (deer mice) και τα ποντίκια των αγρών, αποτελούν τους κύριους ξενιστές. Αυτός ο διαχωρισμός είναι καθησυχαστικός για τους κατοίκους αστικών κέντρων που έρχονται αντιμέτωποι με το τυπικό οικιακό ποντίκι, καθώς τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) επιβεβαιώνουν ότι η μετάδοση του Πνευμονικού Συνδρόμου του Χανταϊού (HPS) συνδέεται σχεδόν αποκλειστικά με τα άγρια είδη.

Επιστημονικές μελέτες από ενδημικές περιοχές δείχνουν ότι περίπου το 10-14% των ελαφόποντων ενδέχεται να φέρουν τον ιό, χωρίς ωστόσο να παρουσιάζουν συμπτώματα ασθένειας. Ο άνθρωπος μολύνεται τυχαία, συνήθως μετά από επαφή με τα απόβλητα των τρωκτικών. Αξίζει να σημειωθεί ότι η περιστασιακή έκθεση σε εξωτερικούς χώρους σπάνια οδηγεί σε μόλυνση· ο πραγματικός κίνδυνος ελλοχεύει σε κλειστούς, μη αεριζόμενους χώρους που παρέμειναν ανενεργοί για μεγάλο χρονικό διάστημα.