“Η πρόληψη και απεξάρτηση αποτελούν δημόσια ευθύνη και πρέπει να σχεδιάζονται και να παρέχονται δωρεάν, σταθερά και αδιάλειπτα μέσα στην κοινότητα, μέσα από αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες, υψηλής ποιότητας σε κάθε άνθρωπο που τις χρειάζεται”. Σε ποιον ανήκει η ως άνω δημόσια τοποθέτηση; Πρόκειται για χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη σημερινή ανακοίνωση του Δ.Σ. του σωματείου των εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης, μία ανακοίνωση η οποία θεωρεί ότι ο ιδιωτικός τομέας της Υγείας πρέπει να αποκλείεται από την πρόληψη ή/και την θεραπεία μία χρονίας και υποτροπιάζουσας νόσου του εγκεφάλου, την εξάρτηση από τις ναρκωτικές ουσίες...

Διαβάστε: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: Ζητείται συντονισμένη απάντηση σε επίπεδο ΕΕ απέναντι στη διακίνηση ναρκωτικών

Όμως, εάν η εξάρτηση από τα ναρκωτικά είναι ασθένεια και εάν αρμόδιος για την θεραπεία των ασθενών είναι και ο ιδιωτικός τομέας Υγείας, τότε γιατί απαγορεύεται ακόμη -ως υπερμεγέθης ιεροσυλία- η είσοδος αδειοδοτημένων ιδιωτικών φορέων Υγείας στον χώρο της θεραπείας και της απεξάρτησης από τα ναρκωτικά;

Δεν έχει υπάρξει τόσα χρόνια επαρκής και ικανοποιητική απάντηση… Ασφαλώς, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι δεν αναγνωρίζουν όλοι ότι η εξάρτηση από τα ναρκωτικά αποτελεί ασθένεια, υπάρχουν ακόμη πολλοί και καταξιωμένοι στον χώρο επιστήμονες οι οποίοι δεν δέχονται ότι η εξάρτηση αποτελεί μία χρόνια και υποτροπιάζουσα νόσο του εγκεφάλου.

Καταλαβαίνουμε ότι εάν η εξάρτηση από τα ναρκωτικά δεν είναι ασθένεια, αλλά είναι κάτι άλλο -τι άλλο; - τότε θα μπορούσαμε να αποκλείσουμε τον ιδιωτικό τομέα της Υγείας, καθώς η προκείμενή μας τότε έχει κάτι το μεταφυσικό και καλό θα είναι να μην επιτραπεί στον ιδιωτικό τομέα της Υγείας, καθότι κερδοσκοπικός, να παίζει με το μεταφυσικό. Συν τοις άλλοις, δεν θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε πού θα καταλήγαμε…

Το μεγάλο ερώτημα

Εάν, όμως, η εξάρτηση από τα ναρκωτικά αποτελεί μία χρόνια και υποτροπιάζουσα νόσο του εγκεφάλου, προσδιορισμός ο οποίος εισήχθη στη σχετική συζήτηση στη χώρα μας από τον αείμνηστο, κορυφαίο διεθνώς Έλληνα καθηγητή Ψυχιατρικής Κώστα Στεφανή, τότε το ερώτημα είναι πολύ απλό: Ο ιδιωτικός, κερδοσκοπικός τομέας της Υγείας είναι ελεύθερος και στη χώρα μας να θεραπεύει, να νοσηλεύει και να αποκαθιστά ασθενείς με καρκίνο, ανθρώπους οι οποίοι ζουν με τον ιό HIV/AIDS, υπό μεταμόσχευση και μεταμοσχευμένους ασθενείς, ασθενείς με πολύ σπάνια, αλλά και με όχι τόσο σπάνια νοσήματα.

Η θεραπεία, η απεξάρτηση και η κοινωνική αποκατάσταση ασθενών εξαρτημένων από τα ναρκωτικά γιατί θα πρέπει να παραμένει στον χώρο της μεταφυσικής και, για κάποιους νεφελώδεις λόγους τους οποίους αδυνατούν να εξηγήσουν οι περισσότεροι εμπλεκόμενοι, να αποκλείονται από την αρμοδιότητα και του ιδιωτικού τομέα της Υγείας;