Όταν βιώνουμε δύσκολες στιγμές στη ζωή μας, όπως το τέλος μιας μακροχρόνιας σχέσης, την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ή μια οικονομική καταστροφή, αντιδρούμε με διαφορετικούς τρόπους. Ορισμένοι επιλέγουν τη διασκέδαση και την απόσπαση της προσοχής, ενώ άλλοι προτιμούν να βυθιστούν στα συναισθήματά τους μέσα από την τέχνη. Για τη δεύτερη κατηγορία ανθρώπων, οι καταθλιπτικές ταινίες αποτελούν έναν τρόπο να βιώσουν πλήρως τον πόνο τους μέχρι να τον ξεπεράσουν.

Οι κινηματογραφικές ταινίες που παρουσιάζονται εδώ δεν είναι απλά δακρύβρεχτα μελοδράματα. Πρόκειται για έργα που εξετάζουν την ανθρώπινη κατάσταση μέσα από ένα σκοτεινό πρίσμα, απεικονίζοντας έναν κόσμο σκληρό και απειλητικό. Αυτές οι ταινίες αποτελούν μια κινηματογραφική αναζήτηση του νιχιλισμού και της ανθρώπινης απελπισίας.

Peppermint Candy, η κορεατική τραγωδία που κινείται ανάποδα στο χρόνο

Το 1999, μια ομάδα παλιών σχολικών φίλων συναντιέται ξανά μετά από δύο δεκαετίες. Ένας από αυτούς επιλέγει να τερματίσει τη ζωή του μπροστά σε ένα τρένο, φωνάζοντας απεγνωσμένα να επιστρέψει πίσω. Αυτή η σκηνή σηματοδοτεί την αρχή ενός ασυνήθιστου αφηγηματικού ταξιδιού που κινείται αντίστροφα στο χρόνο.

Ο σκηνοθέτης Chang Dong χρησιμοποιεί τις σιδηροδρομικές γραμμές ως σύμβολο μιας μονόδρομης πορείας προς έναν προκαθορισμένο προορισμό. Καθώς η αφήγηση κινείται από το δυστυχισμένο παρόν προς την αθώα νεότητα, το κοινό ανακαλύπτει σταδιακά τα γεγονότα που διαμόρφωσαν τη ζωή του πρωταγωνιστή. Δεν υπάρχει ένα μοναδικό τραυματικό συμβάν, αλλά μια σειρά από εμπειρίες που συσσωρεύτηκαν με τα χρόνια.

Η ταινία αντανακλά την ιστορία της Κορέας μέσα από προσωπικές τραγωδίες, αναφερόμενη στην Ασιατική Οικονομική Κρίση και την Εξέγερση της Γκουάνγκτζου. Το Peppermint Candy καταλήγει σε ένα συγκινητικό φινάλε που συνοδεύεται από μελωδική μουσική, δημιουργώντας μια αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία.

Loveless, η ρωσική ταινία για την απουσία συμπόνιας

Ενώ πολλές κινηματογραφικές ταινίες εξυμνούν τη δύναμη της αγάπης, το Loveless του 2017 εξερευνά την πλήρη έλλειψή της. Ένα ζευγάρι στα πρόθυρα του διαζυγίου διαπληκτίζεται για το ποιος θα αποφύγει την κηδεμονία του μοναχογιού τους. Κανείς από τους δύο γονείς δεν επιθυμεί να αναλάβει την ευθύνη του παιδιού.

Μέσα σε αυτό το τοξικό περιβάλλον, ο μικρός Alyosha αποφασίζει να εξαφανιστεί. Η εξαφάνισή του όμως δεν φέρνει το ζευγάρι πιο κοντά. Αντίθετα, συνεχίζουν να κατηγορούν ο ένας τον άλλον, αδυνατώντας να δείξουν οποιαδήποτε ανθρώπινη συμπόνια.

Ο σκηνοθέτης Andrey Zvyagintsev δημιουργεί εκπληκτικές οπτικές συνθέσεις του ρωσικού τοπίου, ενώ η μουσική επιτείνει την ασφυκτική ατμόσφαιρα. Η ταινία σχολιάζει μια Ρωσία που θυσιάζει την ανθρωπιά της στην προσπάθειά της για διεθνή αναγνώριση.

Grave of the Fireflies, το αντιπολεμικό anime που συγκλονίζει

Η φράση «21 Σεπτεμβρίου 1945. Αυτή ήταν η νύχτα που πέθανα» ανοίγει αυτό το συγκλονιστικό anime του 1988. Η ιστορία ακολουθεί δύο παιδιά που προσπαθούν να επιβιώσουν από τους βομβαρδισμούς στην Ιαπωνία κατά τους τελευταίους μήνες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Βασισμένη στο ημιαυτοβιογραφικό βιβλίο του Akiyuki Nosaka, η ταινία καταδικάζει τον στρατιωτικό εθνικισμό της εποχής. Παρουσιάζει μια σκληρή κοινωνία που αδιαφορεί για τη μοίρα δύο πεινασμένων παιδιών, ενώ ο καθένας νοιάζεται μόνο για τη δική του επιβίωση.

Οι πυγολαμπίδες στην ταινία φέρουν βαθύ συμβολισμό. Λόγω της σύντομης διάρκειας ζωής τους, αντιπροσωπεύουν κάτι όμορφο αλλά παροδικό. Σε ορισμένες κουλτούρες συνδέονται με την ανθρώπινη ψυχή, μια σύνδεση που η ταινία αξιοποιεί δραματικά. Τα δύο αδέρφια περιτριγυρισμένα από πυγολαμπίδες μετά τον θάνατό τους συμβολίζουν όλα τα παιδιά που έχασαν άδικα τη ζωή τους. Αυτό το έργο αποτελεί την απόλυτη απάντηση σε όσους θεωρούν τα κινούμενα σχέδια παιδικό είδος.

Requiem for a Dream, το αριστούργημα του Aronofsky για τον εθισμό

Ο Darren Aronofsky έχει δημιουργήσει μια καριέρα γύρω από αυτοκαταστροφικούς χαρακτήρες σε έναν διαλυμένο κόσμο. Από τον Μαύρο Κύκνο έως τη Φάλαινα, οι ταινίες του εξερευνούν τα σκοτεινότερα σημεία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το Requiem for a Dream του 2000 δεν είναι απλώς μια ταινία για τα ναρκωτικά. Στον πυρήνα της βρίσκεται μια μελέτη της μοναξιάς και της φύσης του εθισμού. Οι τέσσερις πρωταγωνιστές αναζητούν συνεχώς την αποδοχή των άλλων, αδυνατώντας να αποδεχτούν τους εαυτούς τους.

Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί διπλά πλάνα για να τονίσει την απομόνωση των χαρακτήρων. Ακόμα και στις πιο οικείες στιγμές, όπως κατά τη διάρκεια του σεξ, το ζευγάρι παραμένει χωρισμένο σε δύο ξεχωριστά καρέ. Η μοναξιά αυτή τροφοδοτεί τον εθισμό τους.

Όπως εξηγεί ο Aronofsky, η ταινία εξετάζει πόσο μακριά φτάνουν οι άνθρωποι για να αποφύγουν την πραγματικότητα. Όταν κυνηγάμε όνειρα για το μέλλον, δημιουργούμε ένα κενό στο παρόν. Αυτό το κενό προσπαθούμε να το γεμίσουμε με διάφορες ουσίες και συμπεριφορές, από καφέ και τηλεόραση μέχρι ηρωίνη. Όσο τροφοδοτούμε αυτό το κενό, τόσο μεγαλώνει μέχρι να μας καταπιεί εντελώς.

Το ψυχοπλακωτικό soundtrack της ταινίας λειτουργεί ως διπλή κηδεία. Η πρώτη αφορά τα όνειρα πλούτου, έρωτα και φήμης των χαρακτήρων. Η δεύτερη θρηνεί τις πραγματικές τους ζωές, που ο εθισμός αποστράγγισε πλήρως, αφήνοντας πίσω μόνο σκιές των εαυτών τους.