EnΤο "κάθισμα της πεθεράς": Γιατί θεωρείται η πιο επικίνδυνη θέση στο αυτοκίνητο
Από τις άμαξες στα αυτοκίνητα
Το «κάθισμα της πεθεράς» ήταν η πιο επικίνδυνη θέση σε παλιά αυτοκίνητα. Πώς ξεκίνησε από τις άμαξες, γιατί ονομάστηκε έτσι και πώς οι κανόνες ασφαλείας το κατήργησαν
Από το έξτρα κάθισμα στο πίσω μέρος της άμαξας για το προσωπικό των αριστοκρατών, μέχρι το οριστικό τέλος του λόγω ασφάλειας, το περιβόητο «κάθισμα της πεθεράς» έχει τη δική του ιστορία στην αυτοκίνηση.
Πριν από έναν ή δύο αιώνες, το οδικό δίκτυο αποτελούνταν κυρίως από χωματόδρομους, τους οποίους χρησιμοποιούσαν κατά βάση ζωήλατες άμαξες και ελάχιστα αυτοκίνητα. Οι ταχύτητες ήταν χαμηλές και η έννοια της οδικής ασφάλειας ουσιαστικά ανύπαρκτη. Σε αυτό το πλαίσιο, η τοποθέτηση ενός επιπλέον καθίσματος στο πίσω μέρος της άμαξας θεωρήθηκε πρακτική λύση, κυρίως για το προσωπικό των αριστοκρατών – όπως ο μπάτλερ ή ο φροντιστής του αλόγου – που έπρεπε να ταξιδεύει μαζί τους χωρίς να βρίσκεται μέσα στην καμπίνα.
Το παγκάκι που υπήρχε στις άμαξες διατηρήθηκε και στα πρώτα αυτοκίνητα. Η θέση αυτή ονομάστηκε «rumble seat», από τον θόρυβο της εξάτμισης και τους κραδασμούς που υφίσταντο όσοι κάθονταν εκεί. Εκτός από τον έντονο θόρυβο και τον σχεδόν ανύπαρκτο χώρο για τα πόδια, οι επιβάτες ήταν εκτεθειμένοι στα στοιχεία της φύσης – αέρα, βροχή και κρύο – καθώς τα καθίσματα αυτά βρίσκονταν εκτός της καμπίνας του οχήματος.
Η ιδέα υιοθετήθηκε κυρίως σε διθέσια κουπέ και roadster της προπολεμικής εποχής, ώστε να μπορούν να μεταφέρουν επιπλέον άτομα χωρίς να αυξηθεί το μήκος του αμαξώματος. Συνήθως οι θέσεις αυτές ήταν «κρυμμένες» μέσα στο πορτ μπαγκάζ. Ωστόσο, η μηδενική άνεση και η επικινδυνότητά τους τους χάρισαν σε πολλές χώρες το παρατσούκλι «κάθισμα της πεθεράς».
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’40, όλο και λιγότεροι κατασκευαστές ενσωμάτωναν τέτοιες θέσεις στα μοντέλα τους, ενώ όσες εταιρείες τις προσέφεραν ως έξτρα εξοπλισμό τις κατήργησαν οριστικά έως τα τέλη της δεκαετίας του ’60. Παρά τις προσπάθειες κάποιων κατασκευαστών να τις «βελτιώσουν», προσθέτοντας στέγαστρα ή ακόμη και επιπλέον παρμπρίζ μπροστά από τις θέσεις, ώστε οι επιβάτες να προστατεύονται από τον αέρα και τα καιρικά φαινόμενα, οι κανονισμοί ασφαλείας έβαλαν τελικά τέλος στη χρήση τους.
Σήμερα, τα μοναδικά παραδείγματα που θυμίζουν αυτές τις θέσεις είναι η τρίτη σειρά καθισμάτων που συναντάμε σε ορισμένα 7θέσια οχήματα. Αν μάλιστα τύχει να συναντήσουμε στον δρόμο ένα παλιό αυτοκίνητο με «rumble seat», πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα σπάνιο.
Από τις άμαξες στα πρώτα αυτοκίνητα
Πριν από έναν ή δύο αιώνες, το οδικό δίκτυο αποτελούνταν κυρίως από χωματόδρομους, τους οποίους χρησιμοποιούσαν κατά βάση ζωήλατες άμαξες και ελάχιστα αυτοκίνητα. Οι ταχύτητες ήταν χαμηλές και η έννοια της οδικής ασφάλειας ουσιαστικά ανύπαρκτη. Σε αυτό το πλαίσιο, η τοποθέτηση ενός επιπλέον καθίσματος στο πίσω μέρος της άμαξας θεωρήθηκε πρακτική λύση, κυρίως για το προσωπικό των αριστοκρατών – όπως ο μπάτλερ ή ο φροντιστής του αλόγου – που έπρεπε να ταξιδεύει μαζί τους χωρίς να βρίσκεται μέσα στην καμπίνα.
Η ιδέα που πέρασε και στα αυτοκίνητα
Το παγκάκι που υπήρχε στις άμαξες διατηρήθηκε και στα πρώτα αυτοκίνητα. Η θέση αυτή ονομάστηκε «rumble seat», από τον θόρυβο της εξάτμισης και τους κραδασμούς που υφίσταντο όσοι κάθονταν εκεί. Εκτός από τον έντονο θόρυβο και τον σχεδόν ανύπαρκτο χώρο για τα πόδια, οι επιβάτες ήταν εκτεθειμένοι στα στοιχεία της φύσης – αέρα, βροχή και κρύο – καθώς τα καθίσματα αυτά βρίσκονταν εκτός της καμπίνας του οχήματος.
Γιατί ονομάστηκε «κάθισμα της πεθεράς»
Η ιδέα υιοθετήθηκε κυρίως σε διθέσια κουπέ και roadster της προπολεμικής εποχής, ώστε να μπορούν να μεταφέρουν επιπλέον άτομα χωρίς να αυξηθεί το μήκος του αμαξώματος. Συνήθως οι θέσεις αυτές ήταν «κρυμμένες» μέσα στο πορτ μπαγκάζ. Ωστόσο, η μηδενική άνεση και η επικινδυνότητά τους τους χάρισαν σε πολλές χώρες το παρατσούκλι «κάθισμα της πεθεράς».
Το τέλος λόγω ασφάλειας
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’40, όλο και λιγότεροι κατασκευαστές ενσωμάτωναν τέτοιες θέσεις στα μοντέλα τους, ενώ όσες εταιρείες τις προσέφεραν ως έξτρα εξοπλισμό τις κατήργησαν οριστικά έως τα τέλη της δεκαετίας του ’60. Παρά τις προσπάθειες κάποιων κατασκευαστών να τις «βελτιώσουν», προσθέτοντας στέγαστρα ή ακόμη και επιπλέον παρμπρίζ μπροστά από τις θέσεις, ώστε οι επιβάτες να προστατεύονται από τον αέρα και τα καιρικά φαινόμενα, οι κανονισμοί ασφαλείας έβαλαν τελικά τέλος στη χρήση τους.Σήμερα, τα μοναδικά παραδείγματα που θυμίζουν αυτές τις θέσεις είναι η τρίτη σειρά καθισμάτων που συναντάμε σε ορισμένα 7θέσια οχήματα. Αν μάλιστα τύχει να συναντήσουμε στον δρόμο ένα παλιό αυτοκίνητο με «rumble seat», πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα σπάνιο.
