Πολλοί αναρωτιούνται μέχρι ποια ηλικία πρέπει ο νονός και η νονά να παίρνουν λαμπάδα στο βαφτιστήρι τους. Ακούγονται διάφορες απόψεις: κάποιοι υποστηρίζουν ότι η υποχρέωση σταματά στα 12 χρόνια, ενώ άλλοι θεωρούν ότι συνεχίζεται μέχρι τα 18. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική και πολύ πιο όμορφη από αυτά τα τυπικά όρια που θέτει η κοινωνία. Ο ρόλος του πνευματικού γονέα δεν καθορίζεται από χρονικά πλαίσια ούτε από κοινωνικές συμβάσεις, αλλά από την ουσία μιας βαθιάς συναισθηματικής σύνδεσης.

Διαβάστε: Γιατί ο νονός και η νονά φέρνουν λαμπάδα στο βαφτιστήρι; Ποιος είναι ο συμβολισμός

Ο νονός δεν έχει υποχρεώσεις αλλά ευθύνες

Οι πνευματικοί γονείς ενός παιδιού δεν φέρουν τυπικές υποχρεώσεις με συγκεκριμένη διάρκεια. Αντιθέτως, αναλαμβάνουν μια ηθική δέσμευση που ξεπερνά κάθε χρονικό περιορισμό. Όταν κάποιος δέχεται να γίνει νονός ή νονά, δεν υπογράφει ένα συμβόλαιο με ημερομηνία λήξης. Αποδέχεται έναν τιμητικό τίτλο που συνοδεύεται από συναισθηματική και ηθική ευθύνη απέναντι στο παιδί, τους γονείς του και τον ίδιο του τον εαυτό. Το λάθος που κάνουν πολλοί είναι να αντιμετωπίζουν αυτόν τον ρόλο ως διεκπεραιωτική διαδικασία. Δεν πρόκειται για τυπική υπόθεση με συγκεκριμένες προδιαγραφές και χρονοδιάγραμμα. Η αξία του νονού δεν μετριέται από το όνομα που επιλέγει για το βαφτιστήρι του ούτε από την τιμή των δώρων που προσφέρει. Μετριέται από τη δέσμευσή του να αποδειχθεί άξιος της εμπιστοσύνης και της αγάπης που του έδειξε εκείνο το μικρό πλάσμα από τη στιγμή που μπήκε στην κολυμπήθρα.

Η απάντηση στο ερώτημα της ηλικίας

Στο ερώτημα λοιπόν μέχρι ποια ηλικία πρέπει ο νονός να παίρνει λαμπάδα στο βαφτιστήρι, η μόνη ειλικρινής απάντηση είναι "ποτέ δεν σταματά". Φυσικά, η εικόνα μιας 65χρονης νονάς να προσφέρει λαμπάδα στη 40χρονη βαφτιστήρα της μπορεί να φαίνεται ασυνήθιστη. Ωστόσο, το να διατηρούν μια ουσιαστική και όμορφη σχέση εφ' όρου ζωής αποτελεί κάτι πραγματικά συγκινητικό και πρότυπο για όλους. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει πότε πρέπει ή δεν πρέπει ένας νονός να προσφέρει λαμπάδα, δώρο, ευχή ή οτιδήποτε άλλο επιθυμεί. Οι κοινωνικές συμβάσεις και τα πρωτόκολλα δεν μπορούν να καθορίσουν την ένταση και τη διάρκεια μιας τόσο ιδιαίτερης σχέσης. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι η επιθυμία του πνευματικού γονέα να παραμένει παρών στη ζωή του βαφτιστηριού του με όποιον τρόπο θέλει και μπορεί.

Πέρα από τη λαμπάδα και τα δώρα

Μετά την ενηλικίωση, το βαφτιστήρι δεν χρειάζεται πλέον παιχνιδολαμπάδες και πλούσια δώρα. Ένα απλό κερί, μια ευχή, μια τηλεφωνική κλήση ή μια επίσκεψη έχουν τεράστια αξία. Το σημαντικό είναι ο νονός να μην τραβήξει κόκκινη γραμμή στη σχέση του με το βαφτιστήρι του. Η παρουσία, η στήριξη και το ενδιαφέρον δεν μετριούνται σε χρήματα ούτε σε υλικά αγαθά. Ο πνευματικός μέντορας που αναλαμβάνει κάποιος όταν γίνεται νονός συνεπάγεται τη δημιουργία γλυκών αναμνήσεων στο παιδί. Χριστουγεννιάτικες και πασχαλινές εικόνες, χρώματα και αρώματα που θα συνοδεύουν το βαφτιστήρι σε όλη του τη ζωή. Αυτές οι αναμνήσεις είναι πολύτιμες και δεν έχουν σχέση με την ηλικία ή τα υλικά αγαθά.

Η μαγεία της επιλογής της λαμπάδας

Η αναζήτηση της κατάλληλης λαμπάδας για το βαφτιστήρι αποτελεί μια υπέροχη διαδικασία που απαιτεί χρόνο και προσοχή. Δεν είναι θέμα χρημάτων αλλά ουσίας. Κάθε νονός ψάχνει ανάμεσα σε σχέδια, χρώματα και παιχνίδια προσπαθώντας να βρει εκείνο που θα χαρίσει το μεγαλύτερο χαμόγελο στο παιδί. Όλες οι λαμπάδες είναι όμορφες όταν προέρχονται από την καρδιά των πνευματικών γονέων. Η αξία τους δεν κρίνεται από το μέγεθος ή την τιμή τους, αλλά από την αγάπη και τη σκέψη που τις συνοδεύει. Κάθε Πάσχα, η λαμπάδα που προσφέρει ο νονός στο βαφτιστήρι του συμβολίζει το φως της πίστης και της αγάπης που τους ενώνει.

Ο στόχος κάθε πνευματικού γονέα

Κοινή επιθυμία όλων των νονών θα έπρεπε να είναι να διατηρήσουν εσαεί ζωντανή και φωτεινή την εικόνα τους στα μάτια των βαφτιστηριών τους, όσο το φως της λαμπάδας που τους προσφέρουν κάθε Ανάσταση. Και ευχή των παιδιών να είναι αυτή η εικόνα να μην ξεθωριάσει ποτέ, ανεξάρτητα από την ηλικία που φτάνουν. Ο ρόλος του νονού δεν πρέπει να συγχέεται με κοσμικά γεγονότα και κοινωνικές υποχρεώσεις. Αποτελεί μια βαθιά συναισθηματική σύνδεση που δεν γνωρίζει χρονικά όρια. Όταν κάποιος αποδέχεται αυτόν τον τίτλο, αναλαμβάνει ένα στοίχημα με τον εαυτό του: να παραμείνει παρών, να στηρίζει και να αγαπά το βαφτιστήρι του όσο ζει. Αυτή είναι η αληθινή ουσία του να είσαι πνευματικός γονέας, και αυτό δεν έχει ημερομηνία λήξης.