Η Ημέρα της Ευρώπης, που τιμάται στις 9 Μαΐου, δεν είναι απλώς μια συμβολική επέτειος στο ημερολόγιο της Γηραιάς Ηπείρου. Είναι η υπενθύμιση μιας ιστορικής καμπής, όταν η Ευρώπη επέλεξε συνειδητά να αφήσει πίσω της τη βία, τον εθνικισμό και τις συγκρούσεις, για να οικοδομήσει ένα κοινό μέλλον συνεργασίας και ειρήνης. Στην καρδιά αυτής της επιλογής βρίσκεται η Διακήρυξη Σουμάν, ένα πολιτικό όραμα που έθεσε τα θεμέλια της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις 9 Μαΐου 1950, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Ρομπέρ Σουμάν, παρουσίασε μια πρόταση-ορόσημο, καλώντας τη Γαλλία, τη Γερμανία και άλλα ευρωπαϊκά κράτη να θέσουν υπό κοινή διαχείριση την παραγωγή άνθρακα και χάλυβα. Η πρωτοβουλία αυτή, που έμεινε γνωστή ως Διακήρυξη Σουμάν, θεωρείται το πρώτο ουσιαστικό βήμα προς τη δημιουργία της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παράλληλα, το νέο γεωπολιτικό περιβάλλον του Ψυχρού Πολέμου ενίσχυσε την ανάγκη για συσπείρωση της Δυτικής Ευρώπης απέναντι σε εξωτερικές πιέσεις. Η οικονομική ανοικοδόμηση, με τη βοήθεια πρωτοβουλιών όπως το Σχέδιο Μάρσαλ, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για στενότερη συνεργασία. Σε αυτό το πλαίσιο, η ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης διαφαινόταν βαθιά ρεαλιστική.

Το 2026 βρίσκει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε μια περίοδο έντονων προκλήσεων, όπου η ανάγκη για συνοχή, ευελιξία και στρατηγική αυτονομία αναδεικνύεται πιο επιτακτική από ποτέ. Οι γεωπολιτικές εξελίξεις, οι οικονομικές πιέσεις και οι κοινωνικές μεταβολές συνθέτουν ένα περίπλοκο σκηνικό, στο οποίο η Ένωση καλείται να αποδείξει την ανθεκτικότητα και την προσαρμοστικότητά της. Στο διεθνές επίπεδο, η αστάθεια στη Μέση Ανατολή, η αμφισβήτηση βασικών δημοκρατικών αρχών και οι ευθείες απειλές από αυταρχικά καθεστώτα λειτουργούν σαν καμπανάκι κινδύνου προς την Ε.Ε., ώστε να διατηρεί γρήγορα αντανακλαστικά και να προστατεύεται από διεθνείς αναταράξεις.

Την ίδια στιγμή, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία εξακολουθεί να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την ευρωπαϊκή πολιτική. Η σύγκρουση έχει επαναφέρει στο προσκήνιο ζητήματα ασφάλειας και άμυνας, οδηγώντας τα κράτη-μέλη σε αυξημένες δαπάνες και στενότερη συνεργασία στον τομέα της άμυνας. Οι υβριδικές επιθέσεις έφεραν στο προσκήνιο το μείζον ζήτημα της αποτελεσματικής θωράκισης, ενός κοινού ευρωπαϊκού μηχανισμού με κεντρική διοίκηση, ώστε να προστατεύονται όλα τα κράτη-μέλη. Παράλληλα, οι σχέσεις με τη Ρωσία παραμένουν τεταμένες, με την Ε.Ε. να επιχειρεί να επιτύχει την απεξάρτηση από τη ρωσική ενέργεια.

Η ενεργειακή διάσταση της κρίσης εξακολουθεί να επηρεάζει βαθιά τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Τα τελευταία χρόνια, η Ένωση έχει επιταχύνει τη στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, επιχειρώντας να μειώσει την εξάρτησή της από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα. Ωστόσο, η μετάβαση αυτή δεν είναι χωρίς κόστος.

Τρεις ευρωβουλευτές γράφουν για την Ημέρα της Ευρώπης 

Με τις προκλήσεις για την ευρωπαϊκή κοινότητα να είναι πολλές και τα ανοιχτά μέτωπα ακόμη περισσότερα, τρεις Έλληνες ευρωβουλευτές, οι Γιώργος Αυτιάς (ΝΔ και ΕΛΚ), Φρέντης Μπελέρης (ΝΔ και ΕΛΚ) και Γιάννης Μανιάτης (ΠΑΣΟΚ και Ομάδα Σοσιαλιστών), παρουσιάζουν - ο καθένας ξεχωριστά - τη δική του πρόταση για μία Ευρώπη σε ετοιμότητα απέναντι στις αλλαγές και τις απειλές. Για μια Ευρώπη έτοιμη να θωρακίσει τα κράτη-μέλη της, καταρτίζοντας ενίαιο αμυντικό μηχανισμό, προστατεύοντας τους πολίτες της από το ράλι των τιμών στην ενέργεια και τις πληθωριστικές πιέσεις, χαράσσοντας μία πολιτική εν μέσω μία απρόβλεπτης αμερικανικής προεδρίας υπό τον Ντόναλντ Τραμπ και με τον ανταγωνισμό από το Πεκίνο να προσθέτει επιπλέον βάρος στις ευρωπαϊκές «πλάτες».

Γιώργος Αυτιάς: Η Ευρώπη ανάμεσα στις συμπληγάδες ΗΠΑ-Κίνας αναζητεί την ταυτότητά της

Η 9η Μαΐου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία, αλλά ένας ισχυρός συμβολισμός για την ειρήνη, την ενότητα και την αλληλεγγύη των λαών της «γηραιάς ηπείρου». Η πρωτοβουλία του Γάλλου υπουργού Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν να προχωρήσει στη Διακήρυξη της Ευρώπης αποτέλεσε την απαρχή μιας νέας εποχής για την ευρωπαϊκή ήπειρο. Έπειτα από δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, η κατακερματισμένη Ευρώπη αναζητούσε έναν δρόμο συμφιλίωσης και συνεργασίας. Μέσα από την κοινή δράση και την αλληλεγγύη, τα κράτη άρχισαν να επουλώνουν σταδιακά τις πληγές τους και να οικοδομούν ένα κοινό μέλλον.

Σήμερα, επτά δεκαετίες μετά τη Διακήρυξη Σουμάν, η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα περιβάλλον πολλαπλών κρίσεων. Σήμερα, το στοίχημα παραμένει το ίδιο με το 1950.

Η Ευρώπη πρέπει:

Να φτιάξει στρατό. Έχει 27 διαφορετικά ΓΕΕΘΑ! Η Ολλανδία έχει 1 άρμα και η Ελλάδα, αντίθετα, δαπανά δισεκατομμύρια για την άμυνά της επειδή έχει κακό γείτονα...
Να δημιουργήσει πραγματική ενιαία αγορά. Με τέτοιου είδους αγκυλώσεις σε ρεύμα και ενέργεια, πώς;
Να έχει το δικό της ψηφιακό ευρώ. Μερικές χώρες δεν το θέλουν...
Να μπορεί να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ, όπου σε μία ώρα δημιουργείς επιχείρηση έναντι μίας εβδομάδας στην Ευρώπη...
Να υπερκεράσει τις αδυναμίες της έναντι της Κίνας, η οποία, από πελάτης της, την αντέγραψε και τώρα την ανταγωνίζεται!
Να πάψει να αιμορραγεί 300 δισεκατομμύρια τον χρόνο σε κεφάλαια που πηγαίνουν στις ΗΠΑ!

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της ασφάλειας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, υπενθυμίζοντας ότι η ειρήνη δεν είναι δεδομένη. Ποιος να το πίστευε ότι θα είχαμε πόλεμο στην Ευρώπη...

Παράλληλα, η αστάθεια στη Μέση Ανατολή και η σύρραξη στο Ιράν επηρεάζουν τις διεθνείς ισορροπίες, δημιουργώντας πιέσεις στο διεθνές εμπόριο και στις αλυσίδες εφοδιασμού. Εδώ η Ευρώπη είναι παρατηρητής. Οι εκδοχές, δύο: από τη μία, ότι ο πόλεμος είναι μακριά και, από την άλλη, η μη ύπαρξη κοινού ευρωπαϊκού στρατού... Όμως, οι επιπτώσεις σε πληθωρισμό και παράπλευρες απώλειες, πολλές.

Ταυτόχρονα, νέες προκλήσεις αναδύονται με αυξανόμενη ένταση. Οι φυσικές καταστροφές, η ανομβρία, οι πυρκαγιές και η λειψυδρία επηρεάζουν όλο και περισσότερο με δυσμενή τρόπο την καθημερινότητα των πολιτών.

Η ενεργειακή κρίση, η αισχροκέρδεια στα βασικά αγαθά, το αυξημένο κόστος ζωής και η ακρίβεια επιβαρύνουν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και διευρύνουν τις κοινωνικές ανισότητες σε αρκετές περιοχές στην Ευρώπη.

Οι εξελίξεις αυτές καθιστούν σαφές ότι οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πολιτική δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε αριθμούς. Η Ευρώπη καλείται να υπερασπιστεί τον ανθρωποκεντρικό της χαρακτήρα. Να επιβεβαιώσει τον κοινωνικό της προσανατολισμό, ενισχύοντας την κοινωνική της συνοχή.

Στο πλαίσιο αυτό, η ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, η ψηφιακή μετάβαση, η πράσινη ανάπτυξη και η τραπεζική ένωση αποτελούν καινοτόμες πολιτικές προς μια ισχυρή και ανθεκτική Ευρώπη. Ωστόσο, οι πολιτικές αυτές πρέπει να έχουν ως στόχο τη διασφάλιση μιας δίκαιης μετάβασης για όλους.

Παράλληλα, η Ευρώπη καλείται να ενισχύσει τη στρατηγική της αυτονομία, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις. Για να επιτευχθεί αυτό, απαιτείται περισσότερη εμβάθυνση σε τομείς όπως είναι η ενέργεια, οι κρίσιμες τεχνολογίες, η άμυνα και η Τεχνητή Νοημοσύνη, σεβόμενη πάντα τις επιφυλάξεις των κρατών-μελών της σε θέματα ασφάλειας και άμυνας.

Ταυτόχρονα, η προστασία των παραδοσιακών της πολιτικών, όπως είναι η κοινή αγροτική πολιτική και η πολιτική συνοχής, είναι καθοριστική για την περιφερειακή ανάπτυξη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τα μέσα να ανταποκρίνεται σε κάθε κρίση με την οποία έρχεται αντιμέτωπη και να βρίσκεται μπροστά από τις εξελίξεις.

Η Ιστορία μάς διδάσκει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση κατάφερε να μετατρέψει τις κρίσεις σε ευκαιρίες. Η κοινή διαχείριση της πανδημίας του κορονοϊού και η θέσπιση του Ταμείου Ανάκαμψης αποτελούν ένα ηχηρό παράδειγμα άμεσης και συντονισμένης ευρωπαϊκής απάντησης σε μια υγειονομική κρίση που προξένησε πολυποίκιλες συνέπειες στην οικονομία.

Ελπίζω να βρει γρήγορα τον γρήγορο βηματισμό της, καθώς ΗΠΑ και Κίνα τη βλέπουν πλέον υπό ιδιαίτερα ανταγωνιστική οπτική γωνία.

Φρέντης Μπελέρης: Υπενθύμιση ευθύνης και πεδίο αγώνα

Την πρώτη φορά που πέρασα το κατώφλι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, άκουσα τη λέξη «Ευρώπη» να προφέρεται με περισσότερες από δέκα διαφορετικές προφορές και σε ακόμη περισσότερες γλώσσες. Είναι ο προφανής συνδετικός κρίκος όλων των μελών του Σώματος. Ωστόσο, η λέξη αυτή δεν γεννά τα ίδια συναισθήματα, ούτε έχει το ίδιο περιεχόμενο για όλους. Για τον καθένα μας κουβαλά διαφορετικές εμπειρίες, αγώνες και προσδοκίες.

Για μένα, η Ευρώπη υπήρξε πάντα μια αόρατη ασπίδα, αλλά ταυτόχρονα και ένα μακρινό όνειρο στον ορίζοντα της θάλασσας που βρέχει την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Χειμάρρα. Η Ελληνική Εθνική Μειονότητα στην Αλβανία βίωσε διαχρονικά μια αντιμετώπιση που, συχνά, άφηνε την Ευρώπη εκτός. Σε ένα κράτος που αντιμετώπιζε –και εξακολουθεί να αντιμετωπίζει– σοβαρά θεσμικά προβλήματα και ηγεσίες με αντιευρωπαϊκές πρακτικές, οι αρχές του κράτους Δικαίου, της ελευθερίας της έκφρασης και του σεβασμού των δικαιωμάτων δεν εφαρμόζονταν με συνέπεια.

Η ενταξιακή πορεία της Αλβανίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση ταλαντεύεται διαρκώς. Ενώ οι πολίτες της επιθυμούν να γίνουν μέρος της ευρωπαϊκής οικογένειας, η πολιτική της ηγεσία συχνά επιλέγει μια διγλωσσία: ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή, ανάμεσα στο ευρωπαϊκό ιδεώδες και στην αυθαιρεσία της εξουσίας.
Αυτές οι αντιφάσεις αποτυπώθηκαν και στη δική μου περίπτωση. Μετά την εκλογή μου ως δημάρχου Χειμάρρας, η άρνηση αποδοχής του εκλογικού αποτελέσματος και οι μεθοδεύσεις που ακολούθησαν τραυμάτισαν την εικόνα της Αλβανίας ως κράτους που επιδιώκει ειλικρινά την ευρωπαϊκή προοπτική.

Η επανεκκίνηση της ενταξιακής διαδικασίας απαιτεί θαρραλέα βήματα. Απαιτεί αναγνώριση των περιουσιακών δικαιωμάτων των Χειμαρριωτών, σεβασμό στο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και διασφάλιση της ελεύθερης χρήσης της ελληνικής γλώσσας στις δημόσιες υπηρεσίες. Αυτές οι προϋποθέσεις δεν είναι διαπραγματεύσιμες· αποτελούν τον πυρήνα του ευρωπαϊκού κεκτημένου και βρίσκονται στον πυρήνα της δικής μου πολιτικής δράσης.

Η Ευρώπη, για μένα, είναι ο χώρος όπου η φωνή μου μπορεί να ακουστεί χωρίς φόβο. Είναι το βήμα που μου επιτρέπει να φέρνω στο επίκεντρο ζητήματα που αφορούν τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό και ευρύτερα τα εθνικά μας θέματα. Ως αντιπρόεδρος της Επιτροπής Αναφορών, είχα την τιμή να καταθέσω την πρώτη αναφορά για τις παραβιάσεις δικαιωμάτων που υφίσταται η ελληνική μειονότητα.

Αντίστοιχα, παρενέβην για το Κυπριακό και την κλειστή πόλη της Αμμοχώστου, ζητώντας τον σεβασμό των σχετικών ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Παράλληλα, εργάζομαι συστηματικά και σε ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών. Στην Επιτροπή Περιφερειακής Ανάπτυξης παρεμβαίνω για το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2028-2034, με στόχο την ενίσχυση της πολιτικής συνοχής και τη στήριξη των νησιωτικών, ορεινών και απομακρυσμένων περιοχών.
Έχω προτείνει την ένταξη του δημογραφικού ζητήματος ως διακριτού άξονα χρηματοδότησης και την απλοποίηση των διαδικασιών, ώστε οι πόροι να αξιοποιούνται αποτελεσματικά και χωρίς περιττή γραφειοκρατία.

Στην Επιτροπή Αλιείας διεκδίκησα επαρκή και ευέλικτη χρηματοδότηση για τον εκσυγχρονισμό του στόλου, με ιδιαίτερη μέριμνα για τη μικρής κλίμακας αλιεία, που στηρίζει τις παράκτιες και νησιωτικές κοινότητες της πατρίδας μας. Στόχος είναι η σταθεροποίηση των εισοδημάτων των αλιέων και η ενίσχυση της ανθεκτικότητας του κλάδου απέναντι σε κρίσεις.

Τέλος, στο πλαίσιο των εργασιών για το κράτος Δικαίου και στην Ειδική Επιτροπή «Ασπίδα για τη Δημοκρατία», υποστηρίζω την ενίσχυση της θεσμικής θωράκισης της Ένωσης απέναντι σε υβριδικές απειλές, με ιδιαίτερη έμφαση στα κράτη-μέλη των ανατολικών συνόρων.

Η Ημέρα της Ευρώπης δεν είναι απλώς ένας συμβολισμός. Είναι υπενθύμιση ευθύνης. Για μένα, η Ευρώπη δεν είναι μόνο το πλαίσιο· είναι το πεδίο αγώνα. Και σε αυτόν τον αγώνα η ελληνική σημαία θα κυματίζει πάντοτε δίπλα στην ευρωπαϊκή.

Γιάννης Μανιάτης: Το ευρωπαϊκό πλαίσιο των δικαιωμάτων και της ευημερίας και η Ελλάδα

Οι πολίτες που είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν κάποιο ευρωπαϊκό όργανο (την Ημέρα της Ευρώπης, άλλωστε, πολλά κτίρια της Ε.Ε. είναι επισκέψιμα) θα έχουν προσέξει ότι σημαντικές αίθουσες φέρουν το όνομα σπουδαίων, για την εξέλιξη της ευρωπαϊκής ενοποίησης, Ευρωπαίων.

Αναντίρρητα, οι μεγάλες προσωπικότητες ήταν αυτές που προώθησαν σημαντικά την ενοποίηση, όπως ο Ρομπέρ Σουμάν, που παρουσίασε τη δεκαετία του 1950 το σχέδιο για μεγαλύτερη συνεργασία στην Ευρώπη, οι Ζαν Μονέ και Πολ-Ανρί Σπάακ, που είχαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της θεσμικής αρχιτεκτονικής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αλλά και οι Ζακ Ντελόρ, Χέλμουτ Κολ και Φρανσουά Μιτεράν, που διαμόρφωσαν τη σημερινή Ευρώπη τη δεκαετία του 1980.

Σε αυτούς ίσως θα πρέπει να προσθέσουμε τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και τον Μάριο Ντράγκι, που διαχειρίστηκαν την κρίση χρέους την προηγούμενη δεκαετία, και ιδίως τον δεύτερο, καθώς η πολιτική του στην Κεντρική Τράπεζα «Whatever it takes» για το ευρώ ίσως τελικά να διέσωσε τη θέση της χώρας μας στην Ε.Ε.

Δυστυχώς, η σημερινή ηγεσία της Ε.Ε., που αντικατοπτρίζει την εκλογική κυριαρχία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, δεν μπορεί να συγκριθεί με τους προκατόχους της. Η Ευρώπη απογοητεύει τους πολίτες της, καθώς οι ηγεσίες της έχουν υιοθετήσει μια προσέγγιση χαμηλών προσδοκιών και περιστασιακής διαχείρισης των προβλημάτων.

Για παράδειγμα, αντί να αντιμετωπίζεται η βασική αιτία των οικονομικών δεινών που προκαλούν οι συχνές αναταράξεις στον ενεργειακό εφοδιασμό, που είναι η μεγάλη εξάρτησή μας από τρίτες χώρες (57% η Ε.Ε., 78% η Ελλάδα και 88% η Κύπρος το 2024), οι ηγέτες της Ε.Ε. αναλώνονται σε συζητήσεις για παροδικές φοροαπαλλαγές και επιδόματα.

Στα δε κορυφαία γεωπολιτικά ζητήματα, όπως οι συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή και η ασύμμετρη πολιτικά και οικονομικά σχέση μας με τις ΗΠΑ και τις διαρκώς ισχυροποιούμενες χώρες της Ανατολής, 76 χρόνια μετά τη Διακήρυξη του Ρομπέρ Σουμάν, στις 9 Μαΐου 1950, η Ευρώπη πρέπει να αναζητήσει αυτό ακριβώς που οραματίστηκε και ανέφερε πρώτο-πρώτο ο τότε Γάλλος υπουργός Εξωτερικών:

«Η παγκόσμια ειρήνη δεν μπορεί να διαφυλαχθεί αν δεν αναληφθούν δημιουργικές προσπάθειες ανάλογες των κινδύνων που την απειλούν».

Αντίθετα, οι Ευρωπαίοι πολίτες είναι πολύ πιο φιλόδοξοι από τις σημερινές ηγεσίες της Ε.Ε., τασσόμενοι υπέρ μιας ισχυρότερης Ευρώπης, όπως στην οικονομική ανεξαρτησία και το διαφοροποιημένο εμπόριο (83%), αλλά και στην κοινή άμυνα (79%), και αναγνωρίζοντας σε ποσοστό 74% ότι η συμμετοχή στην Ε.Ε. έχει συνολικά ευνοήσει τη χώρα τους (Eurobarometer 104, φθινόπωρο 2025).

Η μεγαλύτερη, ίσως, πηγή απογοήτευσης για την Ε.Ε. προέρχεται λοιπόν από το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ προσδοκιών των πολιτών μας και ικανότητας της Ένωσης να επιλύει προβλήματα.

Προφανώς δεν χρειάζεται μηδενισμός, που θα οδηγήσει στο γκρέμισμα σημαντικών κατακτήσεων, όπως «πονηρά» επιδιώκουν ακροδεξιοί και άλλοι λαϊκιστές αντιευρωπαϊστές.

Δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι η Ευρώπη είναι μια νησίδα ασφάλειας και σταθερότητας, που κατοχυρώνει σημαντικά δικαιώματα στους πολίτες της, σε έναν κόσμο πολεμικών συγκρούσεων και γεωπολιτικών ανταγωνισμών.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι πολίτες καταφεύγουν σε ευρωπαϊκά όργανα, όπως το Κοινοβούλιο, η Επιτροπή και το Δικαστήριο, όταν παραβιάζονται από τη χώρα τους πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές ελευθερίες τους.

Στην Ολομέλεια του Κοινοβουλίου αναδείξαμε τα προβλήματα του κράτους Δικαίου στην Ελλάδα, λόγω των υποκλοπών, ενώ η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ήταν αυτή που «ξήλωσε» τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης της Ν.Δ. στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση κατάφερε να ακυρώσει τις πιο φρικτές στιγμές της ευρωπαϊκής Ιστορίας και να δώσει ρόλους ακόμα και στα μικρότερα κράτη.

Για παράδειγμα, η Σιμόν Βέιλ, επιζήσασα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, το 1979 τέθηκε επικεφαλής του πρώτου άμεσα εκλεγμένου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και έγινε η πρώτη γυναίκα επικεφαλής οποιουδήποτε θεσμικού οργάνου της Ε.Ε. Ενώ, σήμερα, η πρόεδρος του Κοινοβουλίου προέρχεται από ένα από τα μικρότερα κράτη-μέλη, τη Μάλτα.

Στις μέρες μας, χρειάζονται φιλόδοξες πρωτοβουλίες, που θα απαντούν στις σύγχρονες προκλήσεις.

Για παράδειγμα, στον τομέα ενέργειας, όπως η Ευρώπη έδωσε προτεραιότητα τη δεκαετία του ’50 σε πολιτικές για τον άνθρακα (Συνθήκη Άνθρακα και Χάλυβα), τον βασικό ενεργειακό πόρο που τροφοδότησε τις συγκρούσεις Γερμανίας - Γαλλίας στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, και τα πυρηνικά (Συνθήκη Euratom), την τότε ενέργεια του μέλλοντος, έτσι και σήμερα πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες ενσωμάτωσης των πράσινων μορφών ενέργειας στο ενεργειακό μείγμα, με όρους αειφορίας, οικονομικότητας και ασφάλειας εφοδιασμού.

Η προώθηση των ΑΠΕ θα πρέπει να βασίζεται σε μια ευρωπαϊκή βιομηχανική βάση κατασκευής πράσινων τεχνολογιών, όπως και σε έναν ευρωπαϊκό τομέα εξόρυξης, επεξεργασίας και ανακύκλωσης κρίσιμων πρώτων υλών, με απώτερο στόχο τα οφέλη της πράσινης μετάβασης να μοιράζονται με δίκαιο τρόπο σε όλες τις κοινωνικές ομάδες και περιφέρειες της Ε.Ε.

Σε αυτό το θεσμικά κατοχυρωμένο ευρωπαϊκό πλαίσιο των δικαιωμάτων, της αυτονομίας, της ανθεκτικότητας και της ευημερίας θα πρέπει να οραματιζόμαστε το μέλλον της χώρας μας.

*Δημοσιεύτηκε στο ένθετο των "Παραπολιτικών" με τίτλο "Ημέρα της Ευρώπης"