Μήνυμα ενόψει της συνόδου του ΝΑΤΟ έστειλε ο Ντόναλντ Τραμπ, πριν επιβιβαστεί στο Air Force One από την Ουάσιγκτον, με προορισμό την Άγκυρα. Ο Αμερικανός πρόεδρος είπε ειδικότερα ότι κάνει το ταξίδι για έναν λόγο: τον Τούρκο πρόεδρο. «Πάω εξαιτίας του Ερντογάν», είπε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους, χαρακτηρίζοντας τον Τούρκο ηγέτη «έναν φίλο» και «έναν σεβαστό ηγέτη», ενώ άφησε να εννοηθεί ότι οι δύο χώρες θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη συνεργασία τους σε θέματα άμυνας. Η αναφορά του έρχεται στον απόηχο του ρεπορτάζ των New York Times, που αναφέρεται πως το υποσχόμενο «δώρο» (όπως έχει πει ο Τραμπ) από την Ουάσιγκτον στην Άγκυρα θα μπορούσε να είναι το «πράσινο φως» για την παράδοση των F-35 στην Τουρκία, κάτι που, πάντως, υπενθυμίζεται ότι δεν αποτελεί μια απλή διαδικασία, ελέω των κυρώσεων CAATSA.


Οι συμφωνίες στα "σκαριά" που βάζουν τις ΗΠΑ "γερά" στις συνέργειες για την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία - Το πλήγμα στο μήνυμα "αγοράστε ευρωπαϊκά"

Με δεδομένη, δε, την ύπαρξη στην ατζέντα του κομβικού ζητήματος του πιθανού μετασχηματισμού της Συμμαχίας, με τη μετάθεση μεγαλύτερου μέρους της ευθύνης για την άμυνα στους Ευρωπαίους, μια σειρά συμφωνιών που πρόκειται να υπογραφούν στο Φόρουμ της Αμυντικής Βιομηχανίας του ΝΑΤΟ σήμερα, Τρίτη, θα μεταφέρει μέρος της παραγωγής και της συντήρησης οπλικών συστημάτων αμερικανικού σχεδιασμού στην Ευρώπη, σύμφωνα με έγγραφα σχεδιασμού στα οποία είχε πρόσβαση το POLITICO. Οι συμφωνίες αυτές αποτελούν έναν τρόπο ενίσχυσης των αμερικανικών επιχειρήσεων, εξασφαλίζοντας παράλληλα μεγαλύτερη πρόσβαση της Ευρώπης σε βασικά οπλικά συστήματα.

Το πακέτο περιλαμβάνει ευρωπαϊκές εργασίες παραγωγής γύρω από τους πυραύλους αεροπορικής άμυνας μικρής εμβέλειας FIM-92 Stinger, μια μελέτη σκοπιμότητας για την επέκταση της παραγωγής των πυραύλων AIM-120C-8 AMRAAM της Raytheon στην Ευρώπη και μια ευρωπαϊκή μονάδα συντήρησης για τους πυραύλους αναχαίτισης PAC-3 που χρησιμοποιούνται στα συστήματα αεροπορικής άμυνας Patriot. 

Οι συμμετέχουσες χώρες διαφέρουν για κάθε πρωτοβουλία.

Όσον αφορά τους Stinger, η Γερμανία και οι Κάτω Χώρες, σε συνεργασία με την Επιτροπή Εταιρικής Σχέσης Υποστήριξης του ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα δημιουργήσουν ευρωπαϊκές παραγωγικές δυνατότητες για τον πύραυλο που εκτοξεύεται από τον ώμο και κατασκευάζεται από την RTX, σύμφωνα με τα έγγραφα που επικαλείται το Politico.

Στο πλαίσιο της συμφωνίας, οι ΗΠΑ θα εγκρίνουν την παραγωγή στην Ευρώπη, διατηρώντας παράλληλα τις απαιτήσεις για τις πωλήσεις στρατιωτικού εξοπλισμού στο εξωτερικό, οι οποίες επιτρέπουν στην Ουάσινγκτον να ελέγχει τις τελικές πωλήσεις.

Στο πρόγραμμα AMRAAM συμμετέχουν το Βέλγιο, ο Καναδάς, η Φινλανδία, η Γερμανία, οι Κάτω Χώρες και η Νορβηγία, ενώ εκκρεμεί ακόμη η συμμετοχή μιας επιπλέον χώρας. Ο στόχος δεν είναι ακόμη η σύναψη σύμβασης παραγωγής, αλλά η υπογραφή δήλωσης προθέσεων για τη διεξαγωγή μελέτης σκοπιμότητας με σκοπό την επέκταση της παραγωγής του πυραύλου AIM-120C-8 στην Ευρώπη.

Αναμένεται ότι ένας αξιωματούχος των ΗΠΑ θα καλέσει τις συμμετέχουσες χώρες να υπογράψουν, ενώ ένας ανώτερος Γερμανός αξιωματούχος στον τομέα των εξοπλισμών αναμένεται να προβεί σε σύντομη δήλωση, μεταδίδει το Politico.

Η Γερμανία, οι Κάτω Χώρες, η Πολωνία, η Σουηδία και οι ΗΠΑ αναμένεται επίσης να υπογράψουν μια άλλη δήλωση προθέσεων για την κατασκευή μιας ευρωπαϊκής εγκατάστασης συντήρησης του PAC-3 σε συνεργασία με την Lockheed Martin.

Μια άλλη πρωτοβουλία αφορά την παραγωγή του Συστήματος Τακτικών Πυραύλων του Στρατού (ATACMS) σε συνεργασία με τις εταιρείες Lockheed Martin και Rheinmetall. Τα έγγραφα περιγράφουν το γεγονός αυτό ως «φωτογραφική ευκαιρία» και όχι ως υπογραφή συμφωνίας, αλλά επισημαίνουν ότι η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι υπάρχει περιθώριο για μια σχετική δήλωση κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής. Το ATACMS, με εμβέλεια 300 χιλιομέτρων, έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στον πόλεμο στην Ουκρανία.

Η σειρά των ανακοινώσεων υπογραμμίζει την προσπάθεια των συμμάχων να ανασυγκροτήσουν γρήγορα τα αποθέματα πυραυλικής άμυνας, τα οποία εξαντλήθηκαν σοβαρά κατά τη διάρκεια του πολέμου των ΗΠΑ με το Ιράν και είναι επίσης απεγνωσμένα απαραίτητα για την Ουκρανία.

Το πακέτο πυραύλων συμπληρώνεται από μια ευρύτερη πρωτοβουλία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, γνωστή ως «Procurement Coalitions» (Συμμαχίες Προμηθειών), η οποία αναμένεται επίσης να παρουσιαστεί στο φόρουμ του κλάδου την Τρίτη. Το πρόγραμμα της συνόδου κορυφής περιλαμβάνει το Βέλγιο, τον Καναδά, τη Γερμανία, την Ισπανία, την Εσθονία, τη Φινλανδία, την Ιταλία, τις Κάτω Χώρες, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, ενώ αναφέρονται επίσης οι αμυντικές εταιρείες Kongsberg, Raytheon και Boeing.

Μια ξεχωριστή αξιολόγηση της εν λόγω πρωτοβουλίας, την οποία εξασφάλισε το POLITICO, αναφέρει ότι η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί το σχέδιο για να τοποθετηθεί ως βασικός εταίρος στην ευρωπαϊκή αγορά άμυνας «στη σκιά» πολλαπλών πρωτοβουλιών της ΕΕ. Οι Βρυξέλλες διαδραματίζουν έναν ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στη χρηματοδότηση της άμυνας, και οι αμερικανικές εταιρείες ανησυχούν για τις διατάξεις «Buy European» που θα μπορούσαν να περιορίσουν την πρόσβασή τους στην αγορά.

Η αποστολή των 1400 ατόμων και το... ιδιαίτερο task

Σε κάθε περίπτωση, το μεγάλο στοίχημα είναι να μην υπάρξει οποιοσδήποτε... εκνευρισμός του Ντόναλντ Τραμπ, με φόντο και την πάγια απαίτηση αύξησης των αμυντικών δαπανών. Και αν ένα θέμα θεωρείται ως καλός οιωνός, είναι η πολυπληθής συνοδεία του Αμερικανού προέδρου, σύμφωνα με τον Guardian: Ο Τραμπ, όπως αναφέρει το βρετανικό μέσο, αναμένεται να συνοδεύεται από 1.400 άτομα στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένων και των υπευθύνων για τη... μεταφορά των αποβλήτων του – ένα τυπικό πρωτόκολλο που αποτρέπει άλλες χώρες από το να αναλύσουν το υλικό για να αντλήσουν πληροφορίες σχετικά με την υγεία του, σημειώνεται. Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ θα παρευρεθούν με μεγάλη αντιπροσωπεία θεωρείται ανακούφιση, δεδομένου ότι ο Τραμπ έχει κατά καιρούς φλερτάρει με την ιδέα της αποχώρησης από το ΝΑΤΟ, μεταξύ άλλων και σε μια σύνοδο κορυφής το 2018, επισημαίνεται σχετικά στο δημοσίευμα, στο οποίο εκφράζεται η πεποίθηση πως το κοινό ανακοινωθέν θα είναι σύντομο, μιας σελίδας, με αναφορά στη δέσμευση σε θεμελιώδεις αρχές, όπως το άρθρο 5..