Για τους μισθούς «πείνας» -όπως καταγγέλλουν- αλλά και για το «αγκάθι» του ασφαλιστικού, συγκεντρώθηκαν σήμερα, Δευτέρα (27/04) εκατοντάδες σχολικές καθαρίστριες από την Αθήνα και άλλες περιοχές της χώρας στο κέντρο της πόλης, στο πλαίσιο της απεργιακής τους κινητοποίησης, με βασικό αίτημα τη μόνιμη και σταθερή εργασία. «Δεν βγαίνει σύνταξη με μισό ένσημο», κατήγγειλαν μεταξύ άλλων οι εργαζόμενες, οι οποίες συγκεντρώθηκαν έξω από την Βουλή, ενώ στη συνέχεια προχώρησαν σε πορεία προς το υπουργείο Εσωτερικών.

Διαβάστε: Κρήτη: Καθαρίστριες καταγγέλλουν κακοποιητικές συνθήκες εργασίας και ρατσιστικές επιθέσεις - Οργή προκαλούν οι περιγραφές

Απεργιακή κινητοποίηση σχολικών καθαριστριών - Κραυγή απόγνωσης έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών

«Τα κίτρινα τα γάντια είναι ιερά, κρατάνε τα σχολεία πάντα καθαρά», ήταν το σύνθημα που φώναζαν, καταγγέλλοντας το καθεστώς ομηρίας και τους μισθούς πείνας. Αρχικά απειλήθηκε μικρή ένταση έξω από το υπουργείο Εσωτερικών, καθώς δεν τους επετράπη να προσεγγίσουν το σημείο, ωστόσο στη συνέχεια έγινε δεκτή η αντιπροσωπεία τους.

Ωστόσο, όπως κατήγγειλε η Ομοσπονδία, κατά τη διάρκεια της αναμονής μια καρκινοπαθής καθαρίστρια που ήρθε από τη Δράμα για την κινητοποίηση ένιωσε αδιαθεσία και της παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες.

"Δεν βγαίνει σύνταξη με μισό ένσημο"

«Βρισκόμαστε εδώ για τα αιτήματα που έχουμε, τη μονιμοποίηση των σχολικών καθαριστριών. Εμείς δεν είμαστε ώρες, είμαστε άνθρωποι. Είμαστε πάνω από 20-22 χρόνια στη δουλειά», είπε η Βαλεντίνα Σαδίκου, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στην Καθαριότητα, μιλώντας στο Orange Press Agency περιγράφοντας τη δύσκολη τραγική πραγματικότητα χιλιάδων γυναικών που εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.


Στη συνέχεια, εξήγησε πως η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο για το προσωπικό που βρίσκεται σε προχωρημένη ηλικία: «Σήμερα έχουν έρθει από όλη την Ελλάδα οι εργαζόμενοι, γιατί δεν μπορούν πλέον οι άνθρωποι να δουλεύουν με τρίωρα. Είναι πάνω από το 50% των σχολικών καθαριστριών που είναι σε μια ηλικία 50 ετών και πάνω».

Όπως επισήμανε η πρόεδρος της Ομοσπονδίας, το μέλλον αυτών των γυναικών είναι αβέβαιο. «Όπως καταλαβαίνετε, αν αύριο βρεθούν στο δρόμο, δεν μπορούν να πάνε να δουλέψουν 56-57 χρονών γυναίκες. Όπως και με τις ανθρωποώρες, με τρίωρα δεν μπορούν να καθαρίζουν τα σχολεία. Η ασφάλεια των παιδιών είναι το βασικό».

Παράλληλα, η κα Σαδίκου έθεσε και το ζήτημα της ασφάλειας των εργαζομένων αλλά και των μαθητών λόγω της χρήσης καθαριστικών χωρίς πιστοποίηση. «Δεν έχουμε μέσα ατομικής προστασίας. Τη χρηματοδότηση από το Υπουργείο τη στέλνουν στους Δήμους, όμως η ασφάλεια για τους εργαζόμενους δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει κωδικός πρόσληψης, δεν υπάρχει πιστοποίηση επαγγέλματος. Δεν γνωρίζουμε τα υλικά που ρίχνουμε στα σχολεία, στα παιδιά μας, δεν είναι ελεγχόμενα» σημειώνει, λέγοντας ότι «όλα αυτά τα ζητήματα θέλουμε να τα ακούσει ο Υπουργός, ο αρμόδιος Υπουργός, και να λυθούν τα προβλήματα των σχολικών καθαριστριών».

Το ζήτημα της σύνταξης και οι χαμηλοί μισθοί

Σύμφωνα με την Ομοσπονδία, το καθεστώς της μερικής απασχόλησης στερεί από τις εργαζόμενες ακόμα και τη δυνατότητα μελλοντικής συνταξιοδότησης. «Καταλαβαίνετε ότι είμαστε όμηροι 22 χρόνια. Από το 2005 που έγιναν οι τελευταίες μονιμοποιήσεις, μέχρι τώρα δεν έχει γίνει ούτε μία σχολική καθαρίστρια μόνιμη», επισημαίνει η κ. Σαδίκου.

Η ίδια εξηγώντας τον παραλογισμό των ενσήμων, τόνισε: «Δεν μπορούμε να βγούμε σε σύνταξη με τις τρεις ώρες, με μισό ένσημο, και όπως καταλαβαίνετε δεν υπάρχει ασφάλιση. Ασφάλιση σημαίνει μισό ένσημο, 12 ένσημα το μήνα». Η απόγνωση των εργαζομένων εντείνεται από την αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. «Καταλαβαίνετε ότι θα θέλουμε πάρα πολλά χρόνια για να φτάσουμε να βγάλουμε μία σύνταξη. Όλα αυτά μας φέρνουν στο σημείο να έρθουμε σήμερα εδώ και να ζητάμε να μας ακούσουν. Έχουμε ένα χρόνο που ζητάμε συνάντηση και δεν μας ακούνε, δεν μας δέχονται», πρόσθεσε.

"24 χρόνια στη δουλειά και ο μισθός δεν φτάνει ούτε για ψωμί", καταγγέλλει εργαζόμενη

Σε ιδιαίτερα φορτισμένο τόνο ήταν και η μαρτυρία της Φίλιππας - Θεοδώρας, η οποία ταξίδεψε από την Αμφιλοχία για να ενώσει τη φωνή της με τις συναδέλφους της. «Βρίσκομαι εδώ γιατί είμαι 24 χρόνια σε σχολείο, με τετράωρα, με μισθό που ούτε το ψωμί δεν φτάνει να πάρουμε», λέει αρχικά, καταγγέλλοντας την εντατικοποίηση σε τεράστιες σχολικές μονάδες: «Δεν γίνεται να δουλεύεις 24 χρόνια σε ένα σχολείο και να σε έχουν μόνο με τετράωρα. Δεν γίνεται! Και να ακούσεις και τον καθέναν να σου λέει το κοντό του και το μακρύ του. Και το σχολείο είναι τεράστιο, με 120 παιδιά, και να είμαι μόνη μου».

Όπως λέει: «Mας κοροϊδεύουν με μισθούς πείνας. Ζητώ μονιμοποίηση. Βεβαίως μονιμοποίηση, 24 χρόνια έχω. Γίνεται να είμαι με τετράωρα; Δεν γίνεται. 24 ολόκληρα χρόνια. Δεν είναι δυνατόν αυτό. Έπρεπε να είμαι εδώ και πάρα πολλά χρόνια μόνιμη». Στο ερώτημα για το τι θα συμβεί αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους, η απάντησή της είναι αφοπλιστική. «Θα πεθάνουμε από την πείνα. Μας έχουν στην πείνα. Μας πίνουν ακόμα και το ζουμί και μας φέρνουν στην πείνα. Αυτό σημαίνει για τη ζωή μου. Έχω πέντε παιδιά, πώς θα τα μεγαλώσουμε;».