Aίμα, ιδρώτας, δάκρυα, ναρκωτικά, aids, έκσταση, σεξ στάση και electronic dance music. Πολύ λίγοι γνωρίζουν την αληθινή ιστορία της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής, η οποία απογειώθηκε την δεκαετία του 90, την εποχή των ravers.

FACTS:

1.Η «Ηλεκτρονική χορευτική μουσική», «techno», «electronica», «EDM» , όπως το ονομάσετε, δεν είναι νέα. Δεν είναι ακόμη και από τη δεκαετία του '90, ή ακόμα και τα '80s. Ξεκίνησε περίπου τη δεκαετία του '70, με τη λεγόμενη «θάνατο της ντίσκο» και τη γέννηση του synthpop.

2.Μιλώντας για «κακή μουσική», όπως πολύ χαρακτηρίζουν την techno, οι djs εκείνης της εποχής, μάζευαν λεφτά όλη τη ζωή τους για να αγοράσουν τον εξοπλισμό τους και να βρουν την μουσική τους. Δεν υπήρχε Beatport ή SoundCloud. Το DJing ήταν μια εργασία αγάπης από προεπιλογή, μια επανάσταση στη μουσική, που «καλή» ή «κακή» αποδείχτηκε επιτυχής.

3.Το  κλαμπ ήταν ο μόνος τρόπος που οι περισσότεροι ravers μπορούσαν να ακούσουν μουσική. Όχι, δεν άνοιγαν στον υπολογιστή τους την σελίδα του youtube και άκουγαν ό,τι ήθελαν. Τότε, η φάση γινόταν έξω και τα νέα κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα και κάποιες φορές στην κυριολεξία.

4. Οι ράβερς δεν έδειχναν όλο το σώμα τους για να είναι cool. Φωτεινά ρούχα, πρωτότυπα σχέδια, έντονα χρώματα, boiler suit, άσπρα γάντια, μάσκες, σφυρίχτρες γρήγορα υιοθετήθηκαν ως στάνταρ εξοπλισμό των ravers, υπό το υπεριώδες φως και laser του νυχτερινού κέντρου. Ναι, ήταν άσχημοι, άλλα είχαν στυλ.

5.Υπήρχε ενθουσιασμός. Περιπέτεια. Εκτόνωση. Απελευθέρωση. Εξέλιξη. Εντάξει, ίσως βοηθούσε και η έκσταση σε αυτό. Μετά την εισαγωγή, όμως, του νομοσχεδίου του Ποινικού Δικαστηρίου το 1994, τα ρέιβ πάρτι  απαγορεύτηκαν και  ένα μεγάλο μέρος της μόδας και της έξαλλης διονυσιακής διάθεσης, εξαφανίστηκε από την αγορά. Τις επόμενες δεκαετίες, ήρθε η εποχή των ηλεκτρονικών υπολογιστών, η αυγή του διαδικτύου που αντί να μας φωτίσει, μας τύφλωσε όλους, άσχετα που εγώ έγραψα αυτό το κείμενο από τον υπολογιστή μου και εσείς το διαβάζετε χάρη στο Internet.