Στον καναπέ της εκπομπής «Στούντιο 4» βρέθηκε ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο. Αφορμή στάθηκε η νέα σειρά της ΕΡΤ, «Από ήλιο σε ήλιο», με την οποία ο ηθοποιός επιστρέφει στην τηλεόραση μετά από χρόνια απουσίας. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης, ο Καλφαγιάννης μοιράστηκε αναμνήσεις από τα πρώτα του βήματα στο θέατρο, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, αλλά και τα προσωπικά «εργαλεία» που τον κρατούν γειωμένο στη ζωή και την καριέρα του.

Διαβάστε: Λεωνίδας Καλφαγιάννης: "Το Metoo δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα"

Λεωνίδας Καλφαγιάννης: Η επιστροφή στην τηλεόραση και οι πρώτες εμπειρίες

Ο  Λεωνίδας Καλφαγιάννης, ξεκαθάρισε από την αρχή πως δεν αισθάνεται ότι απομακρύνθηκε ποτέ ουσιαστικά από τον χώρο της υποκριτικής. Αναφερόμενος στα χρόνια που πέρασαν, είπε: «Δεν έφυγα από τα πράγματα, πάντα ήμουν “φευγάτος”, από την πρώτη στιγμή που μπήκα μέσα. Ο Νίκος Κούρκουλος μου είπε “σε πιστεύω και ας μην σε ξέρω”, ήταν οι εποχές που πολλά πράγματα άλλαζαν». Για την είσοδό του στο χώρο της υποκριτικής και τα πρώτα βήματα στη σχολή του Εθνικού, ο Καλφαγιάννης μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε: «Μπήκα μικρό παιδί στο Εθνικό, μετά από δυσκολίες που είχα περάσει και έναν μοναχικό δρόμο, να είμαι με άλλα παιδιά και άλλες νοοτροπίες, άλλες συμπεριφορές, δεν μου ταίριαζαν. Όλοι μας βλέπαμε και θα βλέπουμε κακώς κείμενα. Εγώ ήμουν παιδί αγνό, που μπαίνοντας στη σχολή του Εθνικού και έναν τέτοιο κόσμο, κάποια πράγματα με ξάφνιασαν και με φόβισαν, τα αρνήθηκα και προτίμησα να κάνω κάτι άλλο».

Όπως αποκάλυψε, ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης είχε φτάσει μέχρι και στο σημείο να σκεφτεί μια τελείως διαφορετική πορεία: «Ήταν να γίνω ζωγράφος και μου είπε ο Κούρκουλος “δεν θα πας πουθενά, θα μείνεις εδώ. Ξέρω τι συμβαίνει”».

Οι ισορροπίες στον χώρο και τα ταλέντα που χάθηκαν

Ο ηθοποιός στάθηκε και στις ισορροπίες εξουσίας που, όπως είπε, μεταλλάσσονται διαρκώς: «Όλοι έχουν περάσει δυσκολίες σε αυτό το χρόνο, ειδικά τα τελευταία 20 χρόνια που μεταλλάσσεται μονίμως η θέση του εξουσιαστή με του εξουσιαζόμενου». Παράλληλα, ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης αναγνώρισε ότι υπήρξαν ταλέντα που χάθηκαν στην πορεία: «Υπάρχουν παιδιά που ήταν υπέροχοι ηθοποιοί και δεν τα μάθαμε καν, δεν τελείωσαν τη σχολή, γιατί επέλεξαν να μην το πιάσουν στα χέρια τους αυτό το δύσκολο πράγμα. Όχι τις ψυχές των θεατών, αλλά αυτών που πρέπει να συνεργαστείς».

Η ευαισθησία και η στάση απέναντι στον χώρο

Κλείνοντας την αναδρομή του, ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης τόνισε πως ο χαρακτήρας του έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση του επαγγέλματος:«Εγώ ήμουν πιο ευαίσθητος και πιο καλομαθημένος, για να μπω στη διαδικασία να καταπατήσω αξίες και ιδανικά μου. Δεν λέω ότι ο χώρος μας είναι χάλια, έχει και υπέροχους ανθρώπους που το έχουν διαχειριστεί πολύ όμορφα, γιατί η αγάπη για αυτό που κάνουν είναι πιο μεγάλη από την αγάπη για τον εαυτό τους. Ήμουν πολύ αγνός και δεν έμπαινα καν στη διαδικασία ότι κάποιος έχει κάτι άλλο στο μυαλό του».

Το κομποσκοίνι και η προσωπική φιλοσοφία

Σημαντικό ρόλο στη γείωση και την αυτοσυγκράτηση του ηθοποιού παίζει ένα προσωπικό αντικείμενο: το κομποσκοίνι του. Ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης εξήγησε την αξία του κομποσχοινιού στη ζωή του, λέγοντας: «Κρατάω ένα κομποσκοίνι για να μου θυμίζει να κρατάω τον εαυτό μου στη γη. Αυτό εγώ λέω. Πολλές φορές ξεχνιόμαστε, είτε στη σκέψη μας, είτε στη συμπεριφορά μας, και αν κάτι μπορεί να σου θυμίζει ότι, είσαι ένας πολύ μικρός άνθρωπος, ούτε να κρίνεις μπορείς, ούτε να αντιδράσεις παραπάνω απ’ το επιτρεπτό… όχι το επιτρεπτό του νόμου των ανθρώπων, του νόμου ενός Θεού που ίσως μπορεί να πιστεύεις. Ο καθένας ό,τι έχει ανάγκη. Έχω φάει πολλά χρόνια να υπερασπίζομαι δικαιωματικά, θεωρώντας, επιθυμίες συλλογικά και έχω δει ότι δεν λειτουργεί, γιατί στο τέλος-τέλος ο καθένας με τον δικό του τρόπο, στον δικό του χρόνο, θα διεκδικήσει, θα υπερασπιστεί αυτό που θεωρεί και πιστεύει. Δεν λέω ότι υπάρχει ένας Θεός, υπάρχει Ο Θεός, υπάρχουν 100 θεοί. Υπάρχει κάτι το οποίο εγώ πιστεύω, ακουμπάω την ψυχή μου, με ηρεμεί, παλεύω για να την έχω αυτή την ηρεμία μόνιμα στη ζωή μου και είναι ένα μέσο αυτό να μου υπενθυμίζει ότι είμαι σε μια αποστολή να γίνομαι όσο πιο ταπεινός και όσο πιο μικρός γίνομαι καθώς προχωράω. Πάντα ήταν στη ζωή μου αυτό. Γεννιόμαστε με την πνοή του Θεού. Από κει και πέρα είναι αν το ξεχνάμε ή όχι. Εγώ έχω επιμείνει να το θυμάμαι και κάθε φορά, ανάλογα τις περιόδους, τα χρόνια, τις εμπειρίες μας, κάποιο αντικείμενο έρχεται δίπλα μας και μας συντροφεύει. Μια φωτογραφία; Μια συνήθεια που να μας φέρνει κοντά σε κάτι…»