Ο Απόστολος Γκλέτσος μίλησε στο «Στούντιο 4» με έναν τρόπο απολύτως αυθόρμητο, ανεπιτήδευτο και βαθιά προσωπικό, ξεδιπλώνοντας όχι απλώς στιγμές της επαγγελματικής του πορείας, αλλά ολόκληρη τη διαδρομή ενός ανθρώπου που έζησε έντονα, γρήγορα και χωρίς ιδιαίτερες «άμυνες» απέναντι στη ζωή. Με λόγο που συχνά έμοιαζε να ξεφεύγει από την αυστηρή δομή μιας συνέντευξης, επέστρεφε συνεχώς στο παρελθόν, σε πρόσωπα, συνεργασίες και τυχαίες στιγμές που –όπως ο ίδιος λέει– καθόρισαν τελικά την πορεία του στο θέατρο και την τηλεόραση. Δεν προσπάθησε να εξωραΐσει τίποτα· αντίθετα, άφησε τις αναμνήσεις του να βγουν όπως ακριβώς υπάρχουν μέσα του, με όλες τις αντιφάσεις και τις ασάφειες που κουβαλά η μνήμη.

Διαβάστε: Απόστολος Γκλέτσος: "Δεν κέρδισα εύκολα τη δεύτερη ευκαιρία" - Η εξομολόγηση για την Ιζαμπέλα Αρβανίτη

Απόστολος Γκλέτσος:Οι πρώτες διαδρομές, οι γνωριμίες και το πέρασμα του χρόνου

Ο ηθοποιός ξεκίνησε τη συζήτηση επιστρέφοντας στις απαρχές των σχέσεών του με ανθρώπους του χώρου, τονίζοντας το πόσο μακρινές είναι πλέον κάποιες γνωριμίες που τότε έμοιαζαν απλώς με καθημερινές επαφές μιας δουλειάς που μόλις ξεκινούσε. Με μια σχεδόν απορημένη διάθεση για το πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος, σημείωσε χαρακτηριστικά: «35 χρόνια μπορεί να γνωριζόμαστε». Δεν το έλεγε ως εντυπωσιασμό, αλλά περισσότερο σαν μια συνειδητοποίηση ότι οι ζωές των ανθρώπων συναντιούνται και μετά απλώς συνεχίζουν να κυλούν μαζί με τον χρόνο.

Μέσα σε αυτές τις αναφορές επανήλθαν και πρόσωπα από το παρελθόν, συνεργασίες θεατρικές και τηλεοπτικές, εποχές όπου όλα ήταν ακόμα υπό διαμόρφωση. Ο ίδιος περιέγραψε εκείνη την περίοδο σαν μια εποχή που τίποτα δεν είχε ακόμη «κλειδώσει», ούτε για τον ίδιο ούτε για τον χώρο. Η μνήμη του λειτουργεί περισσότερο συναισθηματικά παρά χρονολογικά, γι’ αυτό και οι αναφορές του έρχονται σαν εικόνες και όχι σαν καθαρή αφήγηση.

Η πρώτη εικόνα, ο θαυμασμός και η αίσθηση της αφετηρίας

Σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της συνέντευξης, ο Γκλέτσος θυμήθηκε την πρώτη εικόνα που είχαν κάποιοι άνθρωποι για εκείνον, όταν όλα έμοιαζαν ακόμη απλά και ανεξήγητα. Αναφέρθηκε στο πώς τον έβλεπαν τότε οι άλλοι, σχεδόν με μια αθώα υπερβολή που ο ίδιος σήμερα αντιμετωπίζει με απόσταση και χαμόγελο. Χαρακτηριστικά ειπώθηκε για εκείνον πως «δεν έχω ξαναδεί πιο όμορφο άνθρωπο στη ζωή μου», μια φράση που σήμερα μοιάζει σχεδόν ξένη για τον ίδιο, αλλά τότε αποτελούσε κομμάτι της πραγματικότητάς του. Ο ίδιος παραδέχεται πως σε εκείνη τη φάση δεν μπορούσε να επεξεργαστεί ούτε να αξιολογήσει τέτοιες αντιδράσεις. Η ζωή ήταν ακόμη σε εξέλιξη, χωρίς σαφή όρια ή επίγνωση του τι ακριβώς σημαίνει αναγνωρισιμότητα, επιτυχία ή δημόσια εικόνα. Όλα ήταν πιο ρευστά, πιο ενστικτώδη, σχεδόν τυχαία.

Η τύχη, οι συγκυρίες και οι απρόσμενες διαδρομές

Ένα από τα πιο σταθερά σημεία του λόγου του ήταν η έννοια της τύχης. Ο Απόστολος Γκλέτσος δεν προσπάθησε να παρουσιάσει την πορεία του ως αποτέλεσμα μόνο προσπάθειας ή σχεδίου, αλλά ως ένα σύνολο από απρόβλεπτες συγκυρίες που συχνά άλλαζαν κατεύθυνση χωρίς προειδοποίηση. Με απλότητα και χωρίς υπερβολές, σημείωσε: «αυτά είναι τύχη… τι άλλο να είναι ρε φίλε». Σε αυτή τη λογική εντάσσει και τις στιγμές που η ζωή του θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί εντελώς διαφορετικά. Δεν παρουσιάζει την επιτυχία ως δεδομένη ούτε ως αναπόφευκτη, αλλά ως ένα ενδεχόμενο ανάμεσα σε πολλά άλλα. «Θα μπορούσα και να μην έχει συμβεί τίποτα», λέει, υπογραμμίζοντας ότι τίποτα δεν ήταν προδιαγεγραμμένο.

Το θέατρο, ο ενθουσιασμός και η σχέση με τη δουλειά

Η συζήτηση περνά φυσικά στα πρώτα του βήματα στο θέατρο, όπου ο ίδιος περιγράφει μια εντελώς διαφορετική σχέση με την υποκριτική σε σχέση με το πώς τη βιώνει σήμερα. Στην αρχή, όπως λέει, δεν την έβλεπε ως «δουλειά» με την κλασική έννοια, αλλά ως κάτι ζωντανό, σχεδόν παιχνίδι, που προέκυπτε μέσα από τη μίμηση, την παρατήρηση και τη δοκιμή.«Όλοι κάνουν μιμήσεις… αυτό είναι το ξεκίνημα του ηθοποιού», αναφέρει, περιγράφοντας τη φυσική ανάγκη του ανθρώπου να παρατηρεί και να αναπαράγει συμπεριφορές πριν αυτές γίνουν συνειδητή τέχνη. Από εκεί ξεκίνησε και ο ίδιος, χωρίς να γνωρίζει πού ακριβώς θα οδηγήσει αυτό. Παράλληλα, επιμένει πολύ στην έννοια του ενθουσιασμού, τον οποίο θεωρεί κινητήρια δύναμη όχι μόνο για τη δουλειά αλλά και για τη ζωή συνολικά. «Αν δεν ενθουσιαστείς, η ζωή γίνεται ανυπόφορη», λέει, δίνοντας μια σχεδόν υπαρξιακή διάσταση σε κάτι που για εκείνον είναι καθημερινή στάση. «Το έχω τόσο ανάγκη, ψυχολογική. Είχα προτάσεις όλα αυτά τα χρόνια, αλλά ήμουν μπλεγμένος αλλού. Με την πολιτική, δε γινόταν. Η τελευταία φορά που έκανα θέατρο μπορεί να ήταν πριν από 12 χρόνια. Τώρα ήθελα να γυρίσω στη δουλειά μου, στη δουλειά που αγαπώ, και είναι σαν να ξαναβαφτίζομαι από την αρχή.Είναι ένας ωραίος θίασος, ένα ωραίο έργο του Ντίνου Σπυρόπουλου, «Λύκοι», στο Μικρό Παλλάς. Είναι ένα αστυνομικό θρίλερ, αλλά πάρα πολύ κωμωδία, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη. Νομίζω μου πάει η κωμωδία. Είναι του σκηνοθέτη η παράσταση, δεν είναι των ηθοποιών», είπε αρχικά.  «Το περιμένω κι εγώ να το δω, έχω αγωνία και ενθουσιασμό», κατέληξε ο Απόστολος Γκλέτσος. 

Η οικογένεια, η προσγείωση και η προσωπική ισορροπία

Σε πιο εσωτερικό επίπεδο, ο ηθοποιός μιλά για την οικογένειά του ως βασικό σημείο αναφοράς που τον κράτησε γειωμένο σε όλη τη διαδρομή του. Όπως τονίζει, δεν άφησε ποτέ την επιτυχία να τον παρασύρει ή να τον αλλάξει ουσιαστικά, επιμένοντας στη φράση «ποτέ δεν καβάλησα», την οποία επαναλαμβάνει σαν μια σταθερή αρχή ζωής. Η αναφορά του στην οικογένεια δεν έχει μόνο συναισθηματικό χαρακτήρα, αλλά και βαθιά διαμορφωτικό. Περιγράφει ένα περιβάλλον που τον βοήθησε να καταλάβει από νωρίς ότι η αξία του ανθρώπου δεν εξαρτάται από την εικόνα του προς τα έξω, αλλά από τη συμπεριφορά και τις επιλογές του στην καθημερινότητα. «Το γεγονός ότι απέκτησα κόρη δεν με έκανε να βλέπω τα πράγματα αλλιώς. Η πατρότητα με έκανε πιο ευαίσθητο άνθρωπο», είπε ο Απόστολος Γκλέτσος. «Είναι η προσομοίωση που μας έδωσε η ιστορία με τον Χριστό. Ο Χριστός, σε αυτή την ιστορία, ότι ήρθε, σταυρώθηκε… Σταυρώθηκε για λεφτά. Είναι η προσομοίωση όλης της ύπαρξης του ανθρώπου. Είναι όλη η προσομοίωση. Ότι αυτό θα συμβαίνει για πάντα. Ότι οι άνθρωποι θα τρέχουνε, και θα προδίδουνε, θα ρουφιανεύουνε, θα σταυρώνουνε ό,τι καλύτερο μπορεί να τους συμβεί. Τι ήταν το καλύτερο που μπορούσε να τους συμβεί; Ο Χριστός.Θα τον σταυρώνουνε για λεφτά. Τα οποία λεφτά, τι θα τα κάνουνε; Τίποτα. Δεν έχουν καμία αξία τα λεφτά. Άλλα πράγματα έχουν αξία. Κι όμως, είναι η προσομοίωση της ανθρώπινης ύπαρξης. Μας το ‘δωσε ο Χριστός, με αυτά που ήρθε και έκανε. Εμείς θα πούμε, ήρθε. Εντάξει. Όλη η προσομοίωση της ανθρώπινης υπάρξεως από τότε που άνθρωπος, λέμε, ότι υπάρχει, μέχρι που θα τελειώσει, είναι αυτό: Η ιστορία του Χριστούλη», συμπλήρωσε ο Απόστολος Γκλέτσος.  «Θλιβερότατη διαπίστωση. Το πείραμα… Το πείραμα. Το πείραμα είναι αποτυχημένο», κατέληξε ο Απόστολος Γκλέτσος καλεσμένος στο Στούντιο 4.

Η αυτοκριτική και ο «εσωτερικός δικαστής»

Κλείνοντας τη συνέντευξη, ο Γκλέτσος στρέφεται προς τον εαυτό του και τη σχέση του με τις επιλογές του παρελθόντος. Χωρίς διάθεση ωραιοποίησης, αναγνωρίζει ότι κάθε άνθρωπος κάποια στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπος με τις πράξεις του, κυρίως στις πιο ήσυχες στιγμές της ημέρας. «Το βράδυ βγαίνει ο δικαστής… μέσα σου», αναφέρει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας εκείνη την εσωτερική φωνή που επανεξετάζει αποφάσεις, λόγια και συμπεριφορές. Παράλληλα, τονίζει ότι η ζωή αποκτά πραγματικό νόημα μόνο όταν συμβαδίζει με τις προσωπικές αξίες του καθενός, ακόμη κι αν αυτές δεν είναι πάντα εύκολες ή ξεκάθαρες.