Μια ιδιαίτερα προσωπική συνέντευξη παραχώρησε η Κατερίνα Γκαγκάκη στην εκπομπή «Status» του Κωνσταντίνου Καμέα, μιλώντας χωρίς ωραιοποιήσεις για την προσωπική της ζωή, τις επιλογές που δεν έκανε όταν ένιωθε πως «κάπως θα τα φέρει η ζωή», αλλά και για τη διαδικασία αναδοχής παιδιού που είχε ξεκινήσει. Η γνωστή επικοινωνιολόγος αποκάλυψε πως τελικά αποφάσισε να μην προχωρήσει, εξηγώντας με απόλυτη ειλικρίνεια τους λόγους που την οδήγησαν πίσω.

Διαβάστε: Κατερίνα Γκαγκάκη: "Δεν έχω αισθανθεί άνετα με τον εαυτό μου ποτέ και δεν έχω υπάρξει καθόλου καλή σύντροφος"


Η Κατερίνα Γκαγκάκη για τις προσωπικές της ήττες

Η Κατερίνα Γκαγκάκη αναφέρθηκε στην προσωπική της ζωή με έναν τρόπο σπάνια αφοπλιστικό, παραδεχόμενη πως υπάρχουν πράγματα που σήμερα τα βλέπει ως ήττες. Δεν στάθηκε σε εύκολες δικαιολογίες, αλλά μίλησε για τα χρόνια που πέρασαν χωρίς να κάνει επιλογές, περιμένοντας ίσως ότι η ζωή θα βρει από μόνη της τον δρόμο. «Ήττα θεωρώ το ότι η προσωπική μου ζωή δεν ήταν ποτέ ισορροπημένη. Ήττα θεωρώ το ότι άφησα πολλά χρόνια να περάσουν μη κάνοντας επιλογές γιατί θεωρούσα ότι “κάπως θα τα φέρει η ζωή”. Θεωρώ ότι θα μπορούσα να είχα κάνει πράγματα πολύ πιο ενδιαφέροντα για μένα κάποια στιγμή». Η τοποθέτησή της είχε τη βαρύτητα ενός ανθρώπου που κάνει έναν ειλικρινή απολογισμό, χωρίς να προσπαθεί να κρύψει την αμηχανία ή το κόστος κάποιων αποφάσεων που δεν πάρθηκαν στην ώρα τους.

Η Κατερίνα Γκαγκάκη αναφέρθηκε στην προσωπική της ζωή με έναν τρόπο σπάνια αφοπλιστικό, παραδεχόμενη πως υπάρχουν πράγματα που σήμερα τα βλέπει ως ήττες. Δεν στάθηκε σε εύκολες δικαιολογίες, αλλά μίλησε για τα χρόνια που πέρασαν χωρίς να κάνει επιλογές, περιμένοντας ίσως ότι η ζωή θα βρει από μόνη της τον δρόμο.


Η αναμονή για ένα "θαύμα" και η ανάγκη αλλαγής

Η γνωστή επικοινωνιολόγος παραδέχθηκε επίσης πως τα τελευταία δύο χρόνια βρίσκεται σε μια εσωτερική αναμονή, σαν να περιμένει κάτι που θα της δείξει την επόμενη κατεύθυνση. Δεν το περιέγραψε ως συγκεκριμένο σχέδιο, αλλά περισσότερο ως μια ανάγκη για μετακίνηση, αλλαγή και επανεκκίνηση. «Τα τελευταία δύο χρόνια θεωρώ ότι περιμένω να συμβεί κάτι που δεν ξέρω τι είναι αυτό, αλλά ότι θα είναι ένα θαύμα που θα μου δείξει προς τα πού θέλω να πάω και να κάνω κάτι άλλο». Η φράση αυτή έδωσε έναν πιο εσωτερικό τόνο στη συνέντευξη, καθώς η Κατερίνα Γκαγκάκη φάνηκε να μιλά για μια περίοδο προσωπικής αναζήτησης, όπου το ζητούμενο δεν είναι απλώς μια επαγγελματική αλλαγή, αλλά μια ουσιαστική απάντηση στο τι θέλει πραγματικά για τη συνέχεια της ζωής της.


Η Κατερίνα Γκαγκάκη για τη διαδικασία αναδοχής

Το πιο αποκαλυπτικό σημείο της συνέντευξης ήρθε όταν η Κατερίνα Γκαγκάκη μίλησε για τη σκέψη της να γίνει ανάδοχη μητέρα. Όπως είπε, δεν έμεινε μόνο στη σκέψη, αλλά ξεκίνησε τη διαδικασία της αναδοχής, πριν τελικά αποφασίσει να κάνει πίσω. «Το σκέφτηκα… Το ξεκίνησα κιόλας, όχι της υιοθεσίας, της αναδοχής. Αλλά θεωρώ ότι τα παιδιά είναι ευθύνη όχι ενός ανθρώπου. Όντας μόνη μου, χωρίς κανένα υποστηρικτικό περιβάλλον, το θεωρώ κάτι τρομακτικά δύσκολο. Θα πάρω εγώ ένα παιδί και αν, ο μη γένοιτο, κάτι συμβεί; Τώρα πια θεωρώ ότι μεγάλωσα. Δεν είναι και εύκολο σε έναν άνθρωπο που δεν έχω και τίποτα. Πρακτικά πώς; Θα δουλεύω για να πληρώνω δύο ανθρώπους για να μένουν με αυτό το παιδί; Εφόσον βιοπορίζομαι κιόλας, είναι ωραίο να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους». Με αυτά τα λόγια, η ίδια έδειξε πως η απόφασή της δεν βασίστηκε σε έλλειψη επιθυμίας, αλλά στην αίσθηση της ευθύνης και στις πρακτικές δυσκολίες που θα είχε μια τέτοια επιλογή, ειδικά χωρίς σταθερό υποστηρικτικό περιβάλλον.


Η δυσκολία μιας μεγάλης απόφασης όταν είσαι μόνη

Η Κατερίνα Γκαγκάκη δεν παρουσίασε την αναδοχή ως μια ρομαντική ιδέα, αλλά ως μια βαθιά ευθύνη που χρειάζεται δυνάμεις, χρόνο, στήριξη και καθημερινή παρουσία. Η παραδοχή της ότι «τα παιδιά είναι ευθύνη όχι ενός ανθρώπου» συμπύκνωσε το βάρος της σκέψης της. Η ίδια φάνηκε να ζυγίζει όχι μόνο το συναίσθημα, αλλά και την πραγματικότητα. Το ερώτημα «πρακτικά πώς;» ήταν ίσως το πιο καθαρό σημείο της εξομολόγησής της, καθώς αποτύπωσε την απόσταση ανάμεσα σε μια μεγάλη επιθυμία και στις συνθήκες που απαιτούνται για να γίνει αυτή η επιθυμία ασφαλής και βιώσιμη, χωρίς καμία διάθεση εντυπωσιασμού.