Ο Χάρης Ρώμας γύρισε πολλά χρόνια πίσω, σε μια περίοδο όπου η ανάγκη του να ακολουθήσει την υποκριτική συνάντησε την αμφισβήτηση μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Καλεσμένος του Ρένου Χαραλαμπίδη στην εκπομπή «Με τον Ρένο», το βράδυ της Δευτέρας 15 Ιουνίου, ο ηθοποιός μίλησε για τα παιδικά του χρόνια, τη σχέση με τον πατέρα του και την πίεση που τον οδήγησε τελικά στην Ιατρική.

Χάρης Ρώμας: Τα παιδικά χρόνια και η δύσκολη οικογενειακή ατμόσφαιρα

Ο Χάρης Ρώμας περιέγραψε μια οικογένεια με αγάπη, αλλά και με δυσκολίες που άφησαν έντονο αποτύπωμα στον ψυχισμό του. Όπως είπε, η σχέση των γονιών του δεν ήταν εύκολη και ο ίδιος μεγάλωσε μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η επικοινωνία και η προσοχή δεν ήταν πάντα δεδομένες. «Ο πατέρας μου ήταν ένας μεγάλος έμπορος. Η σχέση των γονιών μου ήταν προβληματική. Έζησα όλο το φάσμα της δυσκολίας των παιδικών χρόνων, με την έλλειψη επικοινωνίας ή προσοχής. Παρ' όλα αυτά, μας αγαπούσαν οι γονείς μου. Όμως περάσαμε δύσκολα και αυτό βοήθησε ίσως τον ψυχισμό να γίνει πιο έντονος και το συναίσθημα να θέλει να εκραγεί», ανέφερε αρχικά.

Διαβάστε: Η προσωπική εξομολόγηση του Χάρη Ρώμα: "Επιμένω στην αντρική μου ταυτότητα, ξέρω ποιος είμαι" (Βίντεο)

Η επιθυμία για την υποκριτική και η αντίδραση του πατέρα του

Η απόφαση να δοκιμάσει τον δρόμο της υποκριτικής δεν βρήκε σύμφωνο τον πατέρα του. Ο ηθοποιός θυμήθηκε πως όταν μοιράστηκε με τους γονείς του αυτό που ένιωθε, η απάντηση που πήρε ήταν αποθαρρυντική και ιδιαίτερα σκληρή για ένα νέο παιδί που προσπαθούσε να καταλάβει ποια κατεύθυνση θέλει να ακολουθήσει. «Το είπα στους γονείς μου ότι θα ήθελα να δοκιμάσω κάτι τέτοιο. Η απάντηση του πατέρα μου ήταν: "Παιδί μου, αγόρι μου, είσαι ψώνιο". Του έλεγα ότι πιστεύω πως κάτι συμβαίνει μέσα μου και θα μπορούσα να το ακολουθήσω και εκείνος μου απαντούσε: "Το πιστεύεις λάθος". Μου έλεγε να διαλέξω κάτι που να εξασφαλίζει τη ζωή μου και να είμαστε περήφανοι κι εμείς κι εσύ».

Το άγχος, το πείσμα και η Ιατρική

Ο Χάρης Ρώμας στάθηκε ιδιαίτερα στο βάρος που μπορεί να έχει ο λόγος ενός γονιού πάνω σε ένα παιδί. Όπως εξήγησε, η στάση του πατέρα του τού προκάλεσε άγχος, αλλά ταυτόχρονα λειτούργησε και ως πείσμα, οδηγώντας τον τελικά στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. «Δεν πρέπει να λες σε ένα παιδί ότι δεν είναι ικανό να περάσει σε μία σχολή. Μου δημιούργησε άγχος, αλλά και πείσμα. Και πέρασα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πήρα πτυχίο Ιατρικής μετά από δέκα χρόνια. Δεν πήγα να κάνω ειδικότητα. Ήμουν αιώνιος φοιτητής, παράλληλα με το θέατρο. Ήμουν συμφοιτητής με τον Γιώργο Πατούλη», ανέφερε χαρακτηριστικά. Η εξομολόγησή του φώτισε μια λιγότερο γνωστή πλευρά της διαδρομής του, δείχνοντας πως πίσω από την τελική επιλογή της υποκριτικής υπήρξε μια εσωτερική μάχη ανάμεσα στην ανάγκη για προσωπική έκφραση και στην πίεση για μια πιο «ασφαλή» επαγγελματική πορεία.