Με τον «Γιάννη τον Φονιά» επέλεξε να ανοίξει ο Μανώλης Μητσιάς τη συναυλία του στον Ναό του Επικούριου Απόλλωνα, δίνοντας ξεχωριστό συμβολισμό στη μουσική βραδιά κάτω από το φως της πανσελήνου. Η ερμηνεία του τραγουδιού προκάλεσε θερμή αντίδραση από το κοινό, λίγες μόλις ημέρες μετά την ένταση που είχε δημιουργηθεί γύρω από τη δημόσια εκτέλεσή του στο Αρχαίο Θέατρο Δίου.

Διαβάστε: Θέμης Καραμουρατίδης για την απαγόρευση στον Μανώλη Μητσιά: "Φιλιά στους κυρ-Παντελήδες αυτού του κόσμου"


Μανώλης Μητσιάς: Η πρώτη νότα της βραδιάς είχε ιδιαίτερο βάρος

Ο Μανώλης Μητσιάς και η Μαρία Φαραντούρη βρέθηκαν το βράδυ της Τετάρτης 29 Ιουλίου στον χώρο του Ναού του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες, παρουσιάζοντας μια μεγάλη συναυλία με ελεύθερη είσοδο. Η εκδήλωση άρχισε στις 21:30 και διοργανώθηκε από την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Δυτικής Ελλάδας και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ηλείας. Μπροστά στο μνημείο που έχει ενταχθεί από το 1986 στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, ο σπουδαίος ερμηνευτής επέλεξε να ξεκινήσει το πρόγραμμά του με τον «Γιάννη τον Φονιά». Η επιλογή δεν πέρασε απαρατήρητη και το κοινό τον υποδέχθηκε με παρατεταμένο χειροκρότημα. Η στιγμή απέκτησε μεγαλύτερη σημασία λόγω όσων είχαν προηγηθεί στις 26 Ιουλίου, στη συναυλία «Τα καλοτάξιδα τραγούδια του Νίκου Γκάτσου» στο Αρχαίο Θέατρο Δίου, όπου ο Μανώλης Μητσιάς εμφανίστηκε μαζί με την Αλεξάνδρα Γκράβας.



Τι είχε συμβεί στο Αρχαίο Θέατρο Δίου

Στη συναυλία του Δίου ο Μανώλης Μητσιάς δεν τραγούδησε τον «Γιάννη τον Φονιά», αλλά απήγγειλε τους στίχους του Νίκου Γκάτσου, καθώς δεν είχε δοθεί στην εταιρεία παραγωγής άδεια για την εκτέλεση έργων του Μάνου Χατζιδάκι στο πλαίσιο της συγκεκριμένης σειράς συναυλιών. Πριν από την απαγγελία, η Αγαθή Δημητρούκα, διαχειρίστρια του έργου του Νίκου Γκάτσου και επιμελήτρια του προγράμματος, ενημέρωσε το κοινό για την απαγόρευση, σημειώνοντας ότι είχε κοινοποιηθεί με εξώδικη δήλωση προς την εταιρεία παραγωγής. Η ανακοίνωση προκάλεσε αντιδράσεις από θεατές, ενώ ο Μανώλης Μητσιάς είπε ότι ήταν η πρώτη φορά μετά το 1977 που δεν θα τραγουδούσε το έργο, αλλά θα το απήγγελλε. Ο ίδιος, μιλώντας στη συνέχεια για το περιστατικό, το χαρακτήρισε «πολύ λυπηρό γεγονός», προσθέτοντας ότι τελικά «ο λαός έδωσε τη λύση», καθώς το κοινό συνόδευσε την απαγγελία τραγουδώντας τη μελωδία.


Η διευκρίνιση του Γιώργου Χατζιδάκι

Μετά τις αντιδράσεις και τα δημοσιεύματα, ο Γιώργος Χατζιδάκις, γιος του Μάνου Χατζιδάκι και διαχειριστής των δικαιωμάτων του έργου του, διευκρίνισε ότι δεν απαγόρευσε προσωπικά στον Μανώλη Μητσιά να τραγουδά τον «Γιάννη τον Φονιά». Όπως υποστήριξε, η απαγόρευση «είχε εξαρχής απολύτως συγκεκριμένο αντικείμενο» και αφορούσε αποκλειστικά την εταιρεία παραγωγής και τη συγκεκριμένη σειρά συναυλιών που εκείνη διοργάνωνε. Τόνισε ακόμη ότι τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι περιλαμβάνονται εδώ και χρόνια στις συναυλίες του Μανώλη Μητσιά και ότι η σύνδεση της διαφωνίας αποκλειστικά με τον ερμηνευτή και το συγκεκριμένο τραγούδι δημιουργούσε, κατά την άποψή του, λανθασμένες εντυπώσεις. «Ποτέ δεν απαγόρευσα στον κ. Μανώλη Μητσιά να τραγουδά το συγκεκριμένο τραγούδι. “Ο Γιάννης ο Φονιάς”, όπως και άλλα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, συμπεριλαμβάνονται στις συναυλίες του όλα αυτά τα χρόνια», ανέφερε στη δήλωσή του. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι «τα μουσικά έργα δεν ανήκουν ούτε στους ερμηνευτές που κατά καιρούς τα έχουν ερμηνεύσει, ούτε αποτελούν κοινό κτήμα», αλλά στους δημιουργούς και σε όσους εκείνοι έχουν ορίσει να τους εκπροσωπούν.

Η απάντηση δόθηκε επί σκηνής

Χωρίς να κάνει κάποια νέα δημόσια δήλωση για τη διαμάχη, ο Μανώλης Μητσιάς άνοιξε τη συναυλία στον Επικούριο Απόλλωνα τραγουδώντας κανονικά τον «Γιάννη τον Φονιά». Η κίνησή του εκλήφθηκε ως μια έμμεση αλλά σαφής απάντηση σε όσα είχαν προηγηθεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είχε αρθεί συνολικά η διαφωνία για τη συγκεκριμένη παραγωγή του Δίου. Το τραγούδι, σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και στίχους Νίκου Γκάτσου, έχει συνδεθεί άρρηκτα με τη φωνή του Μανώλη Μητσιά. Σχεδόν μισό αιώνα μετά την πρώτη ερμηνεία του, βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, αυτή τη φορά όχι μόνο για την καλλιτεχνική του δύναμη, αλλά και για τα όρια, τους όρους και την προστασία της πνευματικής δημιουργίας.