Υπάρχουν ημερομηνίες στη σύγχρονη ιστορία που είναι χαραγμένες στη συλλογική μνήμη, κουβαλώντας όμως για ορισμένους ανθρώπους μια εντελώς προσωπική, ανατριχιαστική διάσταση. Μια τέτοια ημέρα είναι αναμφίβολα η 11η Σεπτεμβρίου, μια επέτειος που για τη Μαρία Κορινθίου δεν σηματοδοτεί απλώς ένα παγκόσμιο ιστορικό γεγονός, αλλά την πιο δραματική και απρόσμενη αρχή της φοιτητικής της ζωής στις Ηνωμένες Πολιτείες.Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω ακριβώς 25 χρόνια, η γνωστή ηθοποιός μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους μια βαθιά συναισθηματική εξομολόγηση, συνοδευόμενη από τη φοιτητική της ταυτότητα εκείνης της εποχής.

Μαρία Κορινθίου: Το σοκ της 11ης Σεπτεμβρίου και οι δραματικές στιγμές στη Βοστώνη

Έχοντας φύγει από την Ελλάδα σε ηλικία 18 ετών για να εγκατασταθεί στη Βοστώνη και να σπουδάσει TV Broadcasting, η Μαρία Κορινθίου βρέθηκε αντιμέτωπη με το απίστευτο την πρώτη κιόλας ημέρα της στο πανεπιστήμιο.Όπως περιγράφει χαρακτηριστικά στην ανάρτησή της, την ώρα που έβγαζε τη φωτογραφία για το student ID της, οι οθόνες γέμισαν με breaking news για το πρώτο αεροπλάνο που είχε πέσει στους Δίδυμους Πύργους. Εν μέσω πανικού και σοκαρισμένων φοιτητών, είδε ζωντανά την πτώση του δεύτερου αεροπλάνου, ενώ ακολούθησε η επίθεση στο Πεντάγωνο και η ολική κατάρρευση των πύργων. Με τα τηλέφωνα να μην πιάνουν, χωρίς smartphones ή social media εκείνης της εποχής και με εντολή άμεσης εκκένωσης, η ίδια έμεινε κλεισμένη στο σπίτι της επί τρεις ολόκληρες ημέρες, βιώνοντας από κοντά το απόλυτο πανδαιμόνιο.

25 χρόνια μετά: Ο κύκλος που κλείνει ως μητέρα

Η φετινή επέτειος απέκτησε έναν εντελώς διαφορετικό και βαθιά συμβολικό χαρακτήρα για την ηθοποιό, καθώς συνέπεσε χρονικά με ένα νέο ορόσημο στην προσωπική της ζωή: την πρώτη ημέρα του παιδιού της στο κολέγιο.Μια ημερομηνία που πριν από 25 χρόνια σημαδεύτηκε από τον φόβο, την αγωνία και την αβεβαιότητα σε μια ξένη χώρα, ζωντανεύει ξανά σήμερα μέσα από μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία. Αυτή τη φορά, όχι μέσα από τα μάτια μιας νεαρής φοιτήτριας που έκανε τα πρώτα της βήματα μακριά από την πατρίδα, αλλά μέσα από τα μάτια μιας περήφανης μητέρας που βλέπει το παιδί της να ανοίγει τα φτερά του για το δικό του ακαδημαϊκό ταξίδι.