Στη σειρά «Το Σπίτι δίπλα στο Ποτάμι», η Μελισσάνθη φτάνει στο τέλος της διαδρομής της διαλυμένη, επιστρέφοντας στο πατρικό της και στην αγκαλιά της μητέρας της, αφού μέσα σε ελάχιστο χρόνο έχει χάσει ό,τι αγαπούσε περισσότερο. Η πόλη, ο γάμος της και η οικογένεια που προσπάθησε να κρατήσει όρθια μένουν πίσω, μαζί με δύο απώλειες που τη σπρώχνουν στα όρια της τρέλας. Το πρώτο χτύπημα έρχεται από εκεί που κανείς δεν το περιμένει. Ο μικρός Γεράσιμος, το παιδί που μεγάλωνε με την αγάπη της Μελισσάνθης και του Απόστολου, πέφτει ξαφνικά μέσα στο σπίτι. Εκείνη αρχικά νομίζει πως πρόκειται για ένα απλό ατύχημα, όμως το παιδί δεν αντιδρά. Φωνάζει το όνομά του, ενώ ο Απόστολος, βλέποντας την κατάσταση, της λέει: «Πρέπει να τον πάει στο νοσοκομείο».

Διαβάστε: Το Σπίτι Δίπλα στο Ποτάμι: Πότε τελειώνει η σειρά, τι φέρνει η διαθήκη του Άγγελου και η αλήθεια που καίει τη Μελισσάνθη (Βίντεο)

Το Σπίτι δίπλα στο Ποτάμι: Η διάγνωση που διαλύει τη Μελισσάνθη

Σύμφωνα με το «TV24», στο νοσοκομείο η αγωνία γίνεται ασφυκτική. Ο γιατρός τους πλησιάζει και η πρώτη του λέξη αρκεί για να παγώσει τον χρόνο: «Λυπάμαι…». Η καρδιά του Γεράσιμου έχει σταματήσει και η Μελισσάνθη καταρρέει, αδυνατώντας να χωρέσει στο μυαλό της αυτό που μόλις άκουσε. Η νεκροψία δείχνει πως το παιδί είχε εκ γενετής ελαττωματική κοιλιακή αορτή. Κανείς από τους γιατρούς δεν μπορούσε να το έχει διαγνώσει και το ανεύρυσμα έφερε το τέλος απότομα, μετατρέποντας μια καθημερινή στιγμή σε τραγωδία χωρίς επιστροφή.

Ο Γεράσιμος δεν ήταν βιολογικό παιδί του Απόστολου. Πατέρας του ήταν ο Άγγελος, ο μεγάλος έρωτας της Μελισσάνθης, ο οποίος είχε αυτοκτονήσει επειδή δεν άντεξε πως δεν μπορούσε να την έχει για πάντα. Η ίδια πίστευε πως ο Απόστολος δεν γνώριζε την αλήθεια, όμως εκείνος ήξερε και για τη σχέση της με τον Άγγελο και για το παιδί. Όταν έρχεται η ώρα να ειπωθούν όσα έμεναν κρυμμένα, ο Απόστολος δεν τη συντρίβει. Αντίθετα, της λέει: «Δεν χρειάζεται να πεις κάτι. Θα σου το πω μια και τελευταία φορά. Δεν αλλάζει τίποτα στον γάμο μας. Το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν και εμείς έχουμε ένα παιδί να μεγαλώσουμε». Μόνο που αυτή η μεγαλοψυχία γίνεται αργότερα για τη Μελισσάνθη ένα ακόμη βάρος ενοχής.

Η δεύτερη απώλεια έρχεται πριν προλάβει να σηκωθεί

Στην κηδεία του παιδιού, η Μελισσάνθη μένει ακίνητη, χωρίς δάκρυα, σαν να έχει αποκοπεί από την πραγματικότητα. Ο Απόστολος προσπαθεί να σταθεί όρθιος με τη βοήθεια της Νίτσας και του Χρήστου, όμως το πένθος έχει ήδη αρχίσει να τον λυγίζει. Λίγο μετά, όταν πηγαίνει κοντά στη γυναίκα του, εκείνη ξεσπά με λόγια που κουβαλούν όλη την ενοχή της: «Πήρα τη μεγαλοψυχία σου και την έκανα ασπίδα. Δεν άντεξα τη μεγάλη αγάπη και κρύφτηκα. Πήρα στον λαιμό μου έναν άντρα και τον οδήγησα στην αυτοκτονία. Για όλα πλήρωσε το παιδί μου με τη ζωή του» του λέει. Τότε ο Απόστολος σωριάζεται στο πάτωμα. Ο Χρήστος και η Νίτσα τρέχουν να βοηθήσουν, όμως η Μελισσάνθη μοιάζει να έχει καταλάβει ήδη την αλήθεια. «Έφυγε και αυτός…», λέει, πριν το σπίτι βυθιστεί για δεύτερη φορά στο πένθος.

Η Μελισσάνθη μένει μόνη με τα συντρίμμια

Ο Χρήστος προσπαθεί μάταια να συνεφέρει τον Απόστολο. Δύο μέρες αργότερα, οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται ξανά στο νεκροταφείο, αυτή τη φορά για να αποχαιρετήσουν εκείνον. Για τη Μελισσάνθη, η απώλεια του παιδιού και του άντρα της γίνεται ένα πλήγμα που δεν μπορεί πια να αντέξει. Χωρίς στήριγμα, χωρίς οικογένεια και χωρίς δύναμη να μείνει εκεί όπου χάθηκαν όλα, παίρνει τον δρόμο της επιστροφής. Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι γίνεται το τελευταίο της καταφύγιο, όμως η Μελισσάνθη δεν γυρίζει πίσω η ίδια γυναίκα. Γυρίζει ηττημένη, συντετριμμένη και σημαδεμένη από μια τραγωδία που της στέρησε τα πάντα.