EnΌταν ο Νίκος Αλιβιζάτος "έσκισε" με το γάντι τον Ευάγγελο Βενιζέλο για τα περί "μη διακυβερνησιμότητας"
Ερωτήματα για κίνητρα και φιλοδοξίες
Ο Αλιβιζάτος επισημαίνει την εμφάνιση νεολογισμών όπως η «μη διακυβερνησιμότητα», χαρακτηρίζοντάς τους κακόηχους και αδόκιμους.
Ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος απηύθυνε οξεία κριτική στον Ευάγγελο Βενιζέλο, αμφισβητώντας το πολιτικό αφήγημα περί μη διακυβερνησιμότητας της χώρας. Η αντιπαράθεση αφορά τις προτάσεις για συμμαχικές κυβερνήσεις και τη φερόμενη ανάγκη παρέμβασης έμπειρων πολιτικών με τεχνογνωσία εξουσίας. Μέσα από άρθρο του στην Καθημερινή, ο Αλιβιζάτος θέτει ερωτήματα για τα πραγματικά κίνητρα πίσω από αυτές τις θέσεις.
Οι συγκεκριμένοι πολιτικοί, χωρίς να τάσσονται ρητά υπέρ της απλής αναλογικής, υποστηρίζουν ότι μόνο μέσω συμμαχιών θα επιτευχθούν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία της φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το επιχείρημά τους βασίζεται στην άποψη ότι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες προκλήσεις.
Τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν τη Νέα Δημοκρατία να κυμαίνεται γύρω στο 30% για τις επερχόμενες εκλογές, με πιθανή άνοδο στο 35% σε περίπτωση δεύτερου γύρου. Αυτά τα ποσοστά χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα για την αναγκαιότητα συμμαχικών σχηματισμών, αν και η σχέση αιτίας και αποτελέσματος παραμένει αμφισβητήσιμη.
• Πρόκειται για θεμιτές φιλοδοξίες προσώπων που επιθυμούν να αναδειχθούν ως χρήσιμα σε δύσκολη συγκυρία;
• Εκφράζονται ευσεβείς πόθοι πρώην κομματικών ηγετόρων που δεν κατάφεραν να συσπειρώσουν ευρύτερα στρώματα;
• Υπάρχει πραγματική ανησυχία για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος ή επιδιώκεται η επανατοποθέτηση στο πολιτικό προσκήνιο;
Η αναφορά στο «πάνθεον των επιφανών πολιτικών» υπονοεί ότι ορισμένοι διεκδικούν θέση σε αυτό, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα της διακυβερνησιμότητας ως όχημα. Ο Αλιβιζάτος, με κομψό τρόπο, αμφισβητεί την ειλικρίνεια αυτής της προσέγγισης και θέτει υπό αμφισβήτηση τα πραγματικά κίνητρα πίσω από την προώθηση συμμαχικών λύσεων.
Η κριτική του καθηγητή αναδεικνύει τη σύνθετη σχέση μεταξύ πολιτικής θεωρίας και πρακτικής, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικοί χρησιμοποιούν θεωρητικά επιχειρήματα για να προωθήσουν συγκεκριμένες ατζέντες. Η συζήτηση για τη διακυβερνησιμότητα και τις συμμαχικές κυβερνήσεις παραμένει επίκαιρη, ιδίως ενόψει των επερχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων.
Η στροφή έμπειρων πολιτικών προς τις συμμαχικές κυβερνήσεις
Σύμφωνα με τον καθηγητή, στη μακρόχρονη συζήτηση για το τέλος του δικομματισμού και της Μεταπολίτευσης προστέθηκαν πρόσφατα νέες φωνές. Πρόκειται για πολιτικούς με εμπειρία που παλαιότερα υποστήριζαν τις μονοκομματικές κυβερνήσεις, ενώ σήμερα προτείνουν ευρύτερες πολιτικές συσπειρώσεις. Η αλλαγή αυτή στάσης εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη συνέπεια και τα πραγματικά κίνητρα.Οι συγκεκριμένοι πολιτικοί, χωρίς να τάσσονται ρητά υπέρ της απλής αναλογικής, υποστηρίζουν ότι μόνο μέσω συμμαχιών θα επιτευχθούν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία της φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το επιχείρημά τους βασίζεται στην άποψη ότι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες προκλήσεις.
Το αφήγημα της μη διακυβερνησιμότητας
Ο Αλιβιζάτος επισημαίνει την εμφάνιση νεολογισμών όπως η «μη διακυβερνησιμότητα», χαρακτηρίζοντάς τους κακόηχους και αδόκιμους. Αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται για να προαναγγείλουν έκρυθμες καταστάσεις εάν δεν υιοθετηθούν οι προτεινόμενες αλλαγές. Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσον αυτές οι προβλέψεις αντικατοπτρίζουν πραγματική ανησυχία ή εξυπηρετούν άλλους σκοπούς.Τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν τη Νέα Δημοκρατία να κυμαίνεται γύρω στο 30% για τις επερχόμενες εκλογές, με πιθανή άνοδο στο 35% σε περίπτωση δεύτερου γύρου. Αυτά τα ποσοστά χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα για την αναγκαιότητα συμμαχικών σχηματισμών, αν και η σχέση αιτίας και αποτελέσματος παραμένει αμφισβητήσιμη.
Ερωτήματα για κίνητρα και φιλοδοξίες
Ο καθηγητής διατυπώνει κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με τα πραγματικά κίνητρα πίσω από αυτές τις θέσεις:• Πρόκειται για θεμιτές φιλοδοξίες προσώπων που επιθυμούν να αναδειχθούν ως χρήσιμα σε δύσκολη συγκυρία;
• Εκφράζονται ευσεβείς πόθοι πρώην κομματικών ηγετόρων που δεν κατάφεραν να συσπειρώσουν ευρύτερα στρώματα;
• Υπάρχει πραγματική ανησυχία για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος ή επιδιώκεται η επανατοποθέτηση στο πολιτικό προσκήνιο;
Η αναφορά στο «πάνθεον των επιφανών πολιτικών» υπονοεί ότι ορισμένοι διεκδικούν θέση σε αυτό, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα της διακυβερνησιμότητας ως όχημα. Ο Αλιβιζάτος, με κομψό τρόπο, αμφισβητεί την ειλικρίνεια αυτής της προσέγγισης και θέτει υπό αμφισβήτηση τα πραγματικά κίνητρα πίσω από την προώθηση συμμαχικών λύσεων.
Η κριτική του καθηγητή αναδεικνύει τη σύνθετη σχέση μεταξύ πολιτικής θεωρίας και πρακτικής, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικοί χρησιμοποιούν θεωρητικά επιχειρήματα για να προωθήσουν συγκεκριμένες ατζέντες. Η συζήτηση για τη διακυβερνησιμότητα και τις συμμαχικές κυβερνήσεις παραμένει επίκαιρη, ιδίως ενόψει των επερχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων.
