Η νέα "Μεσσηνιακή Γερουσία" και ο Καραµανλής του 1998, ο Ευάγγελος μπροστά στον καθρέφτη και οι περιφερόμενοι ασκόπως

Η νέα «Μεσσηνιακή Γερουσία» και ο Καραµανλής του 1998

Όπως θα έχετε πληροφορηθεί, στην Καλαµάτα δεν είχαµε µόνο τις εορταστικές εκδηλώσεις για την Υπαπαντή του Κυρίου, αλλά και το συναπάντηµα των πρώην πρωθυπουργών Αντώνη Σαµαρά και Κώστα Καραµανλή. Τον Προκόπη Παυλόπουλο δεν έχει σηµασία να τον αναφέρω, διότι -εκτός του ότι είναι και αυτός Μεσσήνιος- εδώ και ενάµιση χρόνο πηγαίνει… πακέτο µαζί τους. Με δεδοµένο ότι από χθες έγινε Μεσσήνιος και ο Κώστας Καραµανλής, καθώς ανακηρύχθηκε επίτιµος δηµότης Καλαµάτας, πλέον έχουµε τη συγκρότηση µιας νέας «Μεσσηνιακής Γερουσίας». «Κυριολεκτικά και µεταφορικά», καταπώς είπε και ο Κώστας Καραµανλής, όταν έριξε τις σπόντες του εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη, επειδή… αντί να ακούει όσους διαθέτουν εµπειρία, τους διαγράφει.

Παρακολουθώντας χθες το βράδυ την επίµαχη δήλωση Καραµανλή γύρισα 28 χρόνια πίσω. Με έκπληξη συνειδητοποίησα µια διαβολική σύµπτωση σε επίπεδο ηµεροµηνιών. Σαν σήµερα, 3 Φεβρουαρίου 1998, µέσα στα άγρια µεσάνυχτα, ο Κώστας Καραµανλής (που προπαγανδίζει τη θεωρία ο «παλιός είναι αλλιώς» και κυρίως σοφός και έµπειρος) ως πρόεδρος της Νέας ∆ηµοκρατίας πήρε την απόφαση να διαγράψει τον πολύπειρο πολιτικό και βασικό του αντίπαλο στο συνέδριο για τη διεκδίκηση της αρχηγίας, Γιώργο Σουφλιά, µαζί µε δύο ιστορικά στελέχη της Ν∆: τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο και τον Στέφανο Μάνο. Ποινές ετήσιας διαγραφής µοίρασε και σε τρεις ακόµη βουλευτές, τον Αναστάσιο Παπαληγούρα, τον Πέτρο Τατούλη και τον Νίκο Κάκκαλο. Στο παρά πέντε δεν διέγραψε και τον πρώην πρωθυπουργό, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αντιµετωπίζοντας την περίπτωσή του µε το «επιτίµιο» της περιφρόνησης, αφού του απένειµε µε δηκτικό ύφος τον τίτλο του «επιτίµου». Πάµε όµως να θυµηθούµε τον λόγο, για τον οποίο ο Κώστας Καραµανλής είχε διαγράψει τα συγκεκριµένα πρόσωπα και κυρίως, εάν στην πορεία του χρόνου δικαιώθηκαν αυτοί ή ο ίδιος, που -υποτίθεταιήξερε καλύτερα τι συµφέρει τη χώρα. Όλα έγιναν για µια τροπολογία του τότε «τσάρου» της ελληνικής οικονοµίας, Γιάννου Παπαντωνίου, που προέβλεπε την «εξυγίανση των ∆ΕΚΟ», οι οποίες συσσώρευαν χρέη, και τον εξορθολογισµό στα πλουσιοπάροχα εργασιακά δικαιώµατα, κοινώς «ρετιρέ», στον συγκεκριµένο τοµέα, µε αιχµή την Ολυµπιακή, τη ∆ΕΗ, τον ΟΣΕ, τα ΗΛΠΑΠ κ.ά.

Ο Κώστας Καραµανλης, ως πρόεδρος της Ν∆ εκείνη την περίοδο, επέλεξε να εµφανιστεί ως «κρατιστής κιµπάρης», να… χαϊδέψει τα αυτιά των «αρχοντοσυνδικαλιστών» στις ∆ΕΚΟ, αλλά και του βαθέος κράτους, τον παράγοντα που -υποτίθεται- ως µελλοντικός πρωθυπουργός θα πολεµούσε και θα έπαιρνε αποφάσεις επανίδρυσής του. ∆ιέγραψε λοιπόν τους «έµπειρους», οι οποίοι συµφωνούσαν µε τη συγκεκριµένη ρύθµιση, δεν τους άκουσε τότε που του έλεγαν ότι πρέπει να εξυγιανθούν οι ∆ΕΚΟ, και -όταν έγινε πρωθυπουργός µε υπουργό Μεταφορών τον Κωστή Χατζηδάκη- αναγκάστηκε να αναγνωρίσει το λάθος του, ιδιωτικοποιώντας σε πρώτη φάση την Ολυµπιακή Αεροπορία…

Ο Ευάγγελος μπροστά στον καθρέφτη

Ένας απ’ τους λόγους που ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανήκει στη χορεία των… διαβόλων της πολιτικής τάξης της χώρας, είναι επειδή στις μεγάλες του δόξες το όνομά του ταυτίστηκε και συνδέθηκε με εξόχως προβληματικές επιλογές και αποφάσεις, ενίοτε και στο όνομα της «συνταγματικότητας», γεγονός που τον καθιστά κοινωνικά υπόλογο για την απαξίωση των θεσμών και την καχυποψία της κοινής γνώμης απέναντι στο κράτος δικαίου.

 Στο συλλογικό υποσυνείδητο των Ελλήνων, κάτι που δυστυχώς δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να το αντιμετωπίσει για το καλό της υστεροφημίας του, ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει καταγραφεί ως «εμπνευστής» του περίφημου άρθρου 86 του Συντάγματος, κάτι που ο ίδιος συνεχώς διαψεύδει, αλλά ποιος τον ακούει; Ως εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ στο Κοινοβούλιο, στις Εξεταστικές και Προανακριτικές Επιτροπές δεν έβλεπε ποινικές ευθύνες για τα εξοπλιστικά σε «πράσινους» υπουργούς, οι οποίοι στο τέλος κατέληξαν στον Κορυδαλλό. Αλλά το χειρότερο, οι Έλληνες «νοικοκυραίοι» ακόμα δεν του έχουν συγχωρήσει ότι ως υπουργός Οικονομικών επέβαλε χαράτσι στην ιδιοκτησία τους και στην πορεία της συγκυβέρνησης με τον Αντώνη Σαμαρά δεν έδωσε μάχη για να καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ. Ένα -υποτίθεται- προσωρινό μέτρο, έκτακτης ανάγκης, απέκτησε «βλαβερή μονιμότητα» με τη δική του σφραγίδα, ενώ ο κόσμος περίμενε το ακριβώς αντίθετο.

Ο κ. Βενιζέλος, ασχέτως εάν κάποια από τα παραπάνω τα παρουσιάζει ως εθνικά ωφέλιμες επιλογές προκειμένου να μην οδηγηθεί η χώρα στα τάρταρα της χρεοκοπίας, εντούτοις με τις ενέργειές του κατέστη κοινωνικά αναξιόπιστος. Και επειδή χθες έκανε μια παρέμβαση για να σχολιάσει την απόφαση του πρωθυπουργού να εκκινήσει τις διαδικασίες της συνταγματικής αναθεώρησης, λέγοντας ότι «το πρόβλημα της χώρας δεν είναι συνταγματικό, αλλά είναι η βαθιά κρίση αξιοπιστίας των θεσμών και η διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου της Μεταπολίτευσης», καλό θα είναι να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να αναρωτηθεί, εάν και ο ίδιος φέρει τεράστια ευθύνη, επειδή με την έως τώρα πολιτική του διαδρομή ως κορυφαίος αξιωματούχος και ρυθμιστής της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων, συνέβαλε στο να περιέλθουν σε καθεστώς ανυποληψίας οι θεσμικοί εκφραστές του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Περιφερόμενοι ασκόπως

Στην πολιτική, όπως άλλωστε και στη ζωή, κάποια στιγμή θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι δεν γίνεται με το ζόρι να αρέσουμε σε όλους ή να μας πιάνει η λόξα να τους φέρουμε προς το μέρος μας «ετσιθελικά». Δυστυχώς, αυτό δεν το αντιλαμβάνονται κάποιοι πολιτικοί, που νομίζουν ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τους ίδιους και αντί να «κατεβάσουν ρολά», αποδεχόμενοι ότι δεν περνάει πλέον η μπογιά τους ή ότι δεν εμπνέουν, δεν συγκινούν και δεν τους ακούει κανείς, εντούτοις περιφέρονται δεξιά και αριστερά, αλλάζουν κόμματα, φτιάχνουν κινήσεις για να διαπραγματευτούν με άλλα κόμματα ή έρχονται σε επαφή με δημοσιογράφους για να τονώσουν τον «μικρομεγαλισμό» τους, επειδή θα τους προσφερθεί κάποιο επικοινωνιακό βήμα. Εφόσον δεν σας παίρνει για κάτι παραπάνω ή περισσότερο, για ποιον λόγο δεν πάτε σπίτια σας;