Βρισκόμαστε τον τελευταίο καιρό μπροστά σε απίθανα σενάρια διαρκούς εισαγγελικής έρευνας σε μια σειρά από θέματα, με φυσικά κορυφαίο αυτό του δήθεν σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ. Και γιατί μιλάμε για δήθεν σκάνδαλο; Γιατί πολύ απλά, μέχρι στιγμής δεν έχει προκύψει ούτε σεντ που να το έχει πάρει βουλευτής ή ακόμα και υπάλληλος του Οργανισμού. Παρ’ όλα αυτά, κατηγορείται το 1/5 της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ, επειδή, λέει, κάτι 400.000 αγρότες έκαναν κακή χρήση των διατάξεων για τις αγροτικές επιδοτήσεις.

Διαβάστε: Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υποκλοπές και η ακατάσχετη σκανδαλολογία - Κυβέρνηση υπό οµηρία στο τέλος σύρεται στην κάλπη

Η εισαγγελική, όμως, έρευνα δεν έγινε με στόχο αυτούς που τελικά έβαλαν παρανόμως χρήματα στην τσέπη, αλλά μόνο για τους πολιτικούς που μεσολάβησαν, αλλά δεν χρηματίστηκαν. Έγιναν, λοιπόν, παρακολουθήσεις τηλεφώνων (στοχευμένες μόνο στους πολιτικούς) και πέρασαν χρόνια έρευνας, προκειμένου όχι να σταματήσουν οι παράνομες πρακτικές, αλλά να παγιδευτούν τα εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα.


ΟΠΕΚΕΠΕ: Δικογραφίες σε… δόσεις

Όπως επισημαίνει η στήλη «Big Mouth» του powergame.gr, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έρχονται φάκελοι στη Βουλή (σε δόσεις) με σχεδόν αστείο ποινικά περιεχόμενο, αποσκοπώντας σε ένα μόνο πράγμα, την πολιτική εξουδετέρωση της κυβερνητικής (προς το παρόν) πλειοψηφίας. Και ευλόγως διερωτάται κανείς πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεται σε οποιονδήποτε εισαγγελικό λειτουργό να στέλνει φακέλους ή να απαγγέλλει κατηγορίες χωρίς ίχνος ενδείξεων ενοχής ή, ακόμα χειρότερα, χωρίς να μπαίνει καν στον κόπο να αιτιολογεί για κάθε κατηγορούμενο το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται και τις αποχρώσες ενδείξεις ή αποδείξεις που υπάρχουν προς υποστήριξη της κατηγορίας;

Επιτρέπεται αυτό από την ελληνική ποινική δικονομία; Και αν όχι, ποιος θεσμός υπάρχει ώστε να αποτρέπεται μια τέτοια καταφανώς καταχρηστική εισαγγελική πρακτική; Η απάντηση δυστυχώς είναι ότι πλέον με τον νέο νόμο Φλωρίδη οι μόνοι που χαίρουν του προνομίου της προστασίας από την πρακτική αυτή είναι οι υπουργοί, κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί.


Η παράνοια ενός νόμου

Υπενθυμίζεται για ακόμα μία φορά πως ο Φλωρίδης κατήργησε τα δικαστικά συμβούλια (που σκοπό είχαν να προστατεύουν τους πολίτες από καταχρηστικές, εσφαλμένες και αστήρικτες εισαγγελικές πρακτικές) για όλους τους πολίτες, εκτός των υπουργών (εξωκοινοβουλευτικών ή μη), με το απίστευτο επιχείρημα ότι έτσι επιταχύνεται η απόδοση δικαιοσύνης από τα δικαστήρια.

Τι, δηλαδή, μας είπε ο γίγας Φλωρίδης; Πολύ απλά, ότι οι εισαγγελείς θα δικαιούνται στο εξής να στέλνουν στα δικαστήρια κατηγορούμενους με αστήρικτες, αόριστες ή και ανύπαρκτες κατηγορίες και αυτοί θα αθωώνονται, λέει, στα δικαστήρια, αφού προηγουμένως θα έχουν διασυρθεί με την απαγγελία της κατηγορίας και την παραπομπή σε δίκη. Αυτά για όλους τους Έλληνες, εκτός από τους υπουργούς, επειδή για να τους συμπεριλάβει κι αυτούς (τους υπουργούς), πρέπει να συντελεστεί αναθεώρηση του Άρθρου 86 του Συντάγματος. Έτσι, οι μόνοι που χαίρουν πλέον της προστασίας από την αυθαίρετη εξουσία των εισαγγελέων είναι οι υπουργοί.
Όλοι οι άλλοι Έλληνες είναι αδιάφοροι και αναλώσιμοι. Δεν πειράζει να διασύρονται ακόμη αδίκως. Δεν ενοχλεί κανέναν να τραβιούνται αδίκως στα δικαστήρια σαν κοινοί εγκληματίες. Είναι, βλέπετε, απλοί πολίτες. Οι υπουργοί, όμως, είναι αλλιώς. Πρέπει να προστατεύονται. Να έχουν διαφορετική μεταχείριση. Προνομιακή. Η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Ελλάδα έγινε προνόμιο διασφαλισμένο μόνο για τους υπουργούς.

Και φτάσαμε με αυτή την ανοησία στην απόλυτη τρέλα. Κατηγορούνται βουλευτές για ηθική αυτουργία σε παράνομη πράξη υπουργού, ο οποίος, όταν θα δικάζεται ο βουλευτής, μπορεί να έχει απαλλαγή από το δικαστικό συμβούλιο, στο οποίο ο βουλευτής δεν θα μπορεί να προστρέξει. Άρα στη δίκη ο ηθικός αυτουργός, αλλά όχι ο υποτιθέμενος αυτουργός. Και δεν υπάρχει καν διάταξη με την οποία ο ηθικός αυτουργός να απαλλάσσεται αυτοδικαίως όταν, για οποιονδήποτε λόγο, δεν μπορεί να κατηγορηθεί ο αυτουργός. Η απόλυτη παραφροσύνη.

Και σε αυτή την παραφροσύνη η κυβέρνηση εμφανίζεται κάτι σαν απλός θεατής. Δεν είναι δουλειά των δημοσιογράφων να κρίνουν αν ο τάδε εισαγγελέας ή η δείνα Ευρωπαία εισαγγελέας είναι καλοί ή κακοί στη δουλειά τους. Είναι, όμως, καθήκον των δημοσιογράφων να εντοπίζουν και να προβάλλουν καταστάσεις που αφήνουν τους πολίτες χωρίς θεσμική προστασία στο ενδεχόμενο ενός κακού εισαγγελέα.

Κι αυτό, στην προκειμένη περίπτωση, υπάρχει από την ημέρα που ο υπουργός Φλωρίδης, ως άλλος Ιουστινιανός, νομοθέτησε για να επιτρέψει το τσουβάλιασμα των κατηγορουμένων και την άρση οποιουδήποτε δικαστικού φραγμού στη δυνατότητα των εισαγγελέων να παραπέμπουν ελευθέρως και χωρίς συνέπειες τον οποιονδήποτε σε δίκη. Αρκεί βέβαια αυτός να μην είναι υπουργός!


Οι έντεκα όμηροι της ΝΔ

Και απορεί κανείς γιατί αυτή τη στιγμή στη ΝΔ υπάρχουν τουλάχιστον 11 βουλευτές (υπάρχουν πολλοί παραπάνω, γιατί οποιοσδήποτε έχει ποτέ τηλεφωνήσει σε υπουργό για αγροτικές επιδοτήσεις περιμένει τις επόμενες δόσεις των κατηγοριών) που προτιμούν εκλογές τώρα, αντί για εκλογές στη λήξη της θητείας της κυβέρνησης.

Τώρα, γιατί ακόμα δεν έχουν διασυρθεί από τη διαδικασία Φλωρίδη, άρα ακόμη μπορούν να παλέψουν την έδρα τους, ενώ μερικούς μήνες αργότερα δεν θα έχουν καμία ελπίδα να επανεκλεγούν. Φτάνει ένας Φλωρίδης τελικά για να οδηγήσει την κυβέρνηση σε απώλεια της δεδηλωμένης; Όχι μόνος. Βοηθάει σε αυτό και η άποψη Σκέρτσου, ότι οι βουλευτές αυτοί είναι αναλώσιμοι, διότι συνιστούν την παλιά ΝΔ και όχι αυτήν που αρέσει στον Άκη. Ο Θεός να μας φυλάει από τέτοιους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς, που όμως χαίρουν των προνομίων που στέρησαν από τους Έλληνες πολίτες και τους βουλευτές τους.