Η προβλέψιµη προβοκάτσια

Αµφιβάλλω εάν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα οι δυνάµεις της αντιπολίτευσης στην προσπάθειά τους να διασφαλίσουν την «εκλογική τους βιωσιµότητα» το µόνο που κάνουν είναι να επενδύουν στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, µετατρέποντας τις εθνικές τους αντιπροσωπείες σε αίθουσες δικαστηρίων, υποδυόµενοι σε κάθε υπόθεση που απασχολεί την επικαιρότητα τους αυτόκλητους εισαγγελείς και τους αδέκαστους ανακριτές. Όµως το χειρότερο δεν είναι αυτό, αλλά η απύθµενη υστεροβουλία τους, που πλέον τείνει να εξελιχθεί σε προβλέψιµη προβοκάτσια, µε το να παρουσιάζουν κάθε δαιµόνιο αφήγηµά τους ως αληθοφανές κατηγορητήριο, συνδέοντάς το µε τον πολιτικό τους αντίπαλο, στην προκειµένη περίπτωση τον Κ. Μητσοτάκη. Και όποτε αυτό δεν τους «βγαίνει» ή δεν επιβεβαιώνεται από τα αληθινά στοιχεία µιας υπόθεσης, τότε φτάνουν στο σηµείο να υιοθετούν θεωρίες συνωµοσίας ή να ασπάζονται τους υπερασπιστικούς ισχυρισµούς που προέρχονται από αποδεδειγµένα ενόχους, καταδικασµένους εγκληµατίες και σεσηµασµένους «θύτες».

Στην υπόθεση των υποκλοπών υπερασπίζονται τον κ. Ντίλιαν, τον οποίο άρχισαν να αντιµετωπίζουν ως «αξιόπιστο» µάρτυρα αφού καταδικάστηκε πρωτοδίκως από την ελληνική ∆ικαιοσύνη. Στην υπόθεση των Τεµπών «αθωώνουν» εκ προοιµίου τον εγκληµατία σταθµάρχη και δεν ασχολούνται καθόλου µαζί του, καθώς τα καραµπινάτα λάθη του δεν συνάδουν µε τις εικασίες τους περί εξαφανισµένων βαγονιών, ξυλολίων, λαθρεµπορίων και οτιδήποτε άλλο είχαν επινοήσει για να βγάλουν κατηγορούµενο τον Κ. Μητσοτάκη. Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ προσπερνούν ότι µέχρι τώρα έχουν µπει στη φυλακή οι «πράσινοι» κουµπάροι του Ν. Ανδρουλάκη και στρέφουν την προσοχή τους µόνο στους βουλευτές της Ν∆ που έπαιρναν τηλέφωνα για να ζητήσουν ενηµέρωση σε αιτήµατα αγροτών της εκλογικής τους περιφέρειας. Τον ηθοποιό Λιγνάδη, ο οποίος είχε πάρε-δώσε µε όλες τις κυβερνήσεις της χώρας, πάλι στον Κ. Μητσοτάκη πήγαν να τον χρεώσουν.

Αλλά γιατί να µας προξενεί εντύπωση αυτή η διαβολική τακτική της αντιπολίτευσης, την οποία πλέον υιοθετεί ανοιχτά και ο Ν. Ανδρουλάκης, ο οποίος υπό τον φόβο µην του κόψει µονάδες ο Αλ. Τσίπρας στις εκλογές επιλέγει όχι µόνο να του µοιάσει, αλλά και να προσπεράσει σε επίπεδο συνωµοσιολογίας τα πνευµατικά του τέκνα, δηλαδή τον Π. Πολάκη και τη Ζ. Κωνσταντοπούλου; Οι πρώτοι διδάσκοντες της ιστορίας ότι στη χώρα µας δεν υπάρχει ∆ικαιοσύνη ήταν οι συριζαίοι υπό τον Αλ. Τσίπρα, ο οποίος «έχτισε πολιτική καριέρα» επ’ αυτού, ασχέτως εάν στην πορεία αποδείχτηκε ότι ο λόγος που στοχοποιούσε τη ∆ικαιοσύνη ήταν επειδή επεδίωκε την ποδηγέτησή της προκειµένου να εξοντώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την υπόθεση Novartis, όπου δεν τους ενδιέφερε η αποκάλυψη της αλήθειας ως προς το σκάνδαλο που αφορούσε γιατρούς, αλλά το πώς θα «χώσουν κανέναν αντίπαλό τους στη φυλακή για να κερδίσουν τις εκλογές», όπως έλεγε ο Π. Πολάκης, ή πώς θα διασύρουν σε πανοµοιότυπες υποθέσεις, που οι ίδιοι έβγαζαν στον αφρό της επικαιρότητας, από τη σύζυγο του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Στουρνάρα µέχρι τη σύζυγο του τότε αρχηγού της αξιωµατικής αντιπολίτευσης Κ. Μητσοτάκη.


«Εκτροπή» και «συγκάλυψη» όποτε τους συμφέρει

Εκείνο που δεν κατάλαβε κανείς από τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου του Νίκου Ανδρουλάκη και κάποιων δικηγόρων που έχουν ασχοληθεί με την υπόθεση των υποκλοπών είναι γιατί δεν δίνουν στη δημοσιότητα τα όποια επιπλέον στοιχεία υποτίθεται πως έχουν στη διάθεσή τους.

Επίσης, εάν ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου διαπράττει το κακούργημα της κατάχρησης εξουσίας, με υπαινιγμούς ότι πήρε εντολές από το Μέγαρο Μαξίμου να κουκουλώσει την υπόθεση, γιατί να μην ισχύει το ίδιο και για τους «δικαστές» που έπραξαν το ακριβώς αντίθετο, ώστε να κρατήσουν στη «δικαστική επικαιρότητα» το θέμα για να εξυπηρετήσουν τον πολιτικό σχεδιασμό της αντιπολίτευσης; Εδώ ο κ. Ράμμος (φωτό) αποδείχτηκε ότι με την εμπλοκή του στη συγκεκριμένη έρευνα είχε και άλλες βλέψεις, καθώς αύξησε τις μετοχές του στο πολιτικό χρηματιστήριο, διεκδικώντας στην πορεία το χρίσμα του υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Άρα δεν γίνεται να έχουμε «εκτροπή» και «συγκάλυψη» όταν οι αποφάσεις δεν βολεύουν την αντιπολίτευση, αλλά «δικαστική ανεξαρτησία» και «δημοκρατία» όταν εκδίδονται αποφάσεις που μπορεί να μην αρέσουν στην κυβέρνηση.


Ο Ανδρουλάκης αντιγράφει τον «προεκλογικό» Τσίπρα

Ο Ν. Ανδρουλάκης, που χθες εμφανίστηκε στη Χαριλάου Τρικούπη μαζί με κάτι δικηγόρους που πολιτικολογούσαν ασυστόλως, έδωσε την εντύπωση ότι ο λόγος που ξανασηκώνει το θέμα των υποκλοπών, όπου ο ίδιος αποδεδειγμένα δεν υπήρξε ποτέ θύμα παρακολούθησης του περίφημου λογισμικού Predator, δεν ήταν για να κηρύξει «δημοκρατικό ανένδοτο» εναντίον του Κ. Μητσοτάκη, αλλά για να εξουδετερώσει προληπτικά τον Αλ. Τσίπρα, ο οποίος νωρίτερα είχε επιδιώξει να «κεφαλαιοποιήσει» την απόφαση της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου με σκοπό να προσποριστεί επικοινωνιακά οφέλη στην κριτική του απέναντι στη ΝΔ και τον Κ. Μητσοτάκη. Η πλάκα όμως είναι ότι ο Ν. Ανδρουλάκης, έχοντας κατά νου πως η δημιουργία νέου κόμματος από τον Αλ. Τσίπρα μπορεί να του στερήσει τη δεύτερη θέση στις εκλογές, αντί να οδηγείται σε κινήσεις διαφοροποίησης από τον πρώην πρωθυπουργό, καταλήγει να του μοιάζει και να τον αντιγράφει σε προεκλογικό επίπεδο. Το 2023 το δίλημμα που έθετε ο Αλ. Τσίπρας στον ελληνικό λαό στην πορεία προς τις εθνικές κάλπες ήταν «με τη δημοκρατία ή την εκτροπή». Ακριβώς το ίδιο σύνθημα επιστράτευσε χθες και ο Ν. Ανδρουλάκης.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή