Μετά τη Θάνου η Λεπενιώτη, ο Ανδρουλάκης και οι ευθύνες του επιτελείου του και τα κόμματα που θυμίζουν ιδιοκτήτες μονοπρόσωπης εταιρείας

Από τη Θάνου στη Λεπενιώτη

Η ∆ηµοκρατία χωρίς ∆ικαιοσύνη εκφυλίζεται και η ∆ικαιοσύνη χωρίς ισχυρή ∆ηµοκρατία δεν µπορεί να ανασάνει». Αυτά µας είπε ο Αλέξης Τσίπρας µετά την κατάθεση της ιδρυτικής διακήρυξης του κόµµατός του στον Άρειο Πάγο. ∆ίπλα του ακριβώς, την ώρα που έσταζε φαρµάκι για τη λειτουργία του θεσµού της ∆ικαιοσύνης, βρισκόταν η πρώην αρεοπαγίτης Μαρία Λεπενιώτη, µε την ιδιότητα πλέον του ιδρυτικού στελέχους της ΕΛΑΣ. Και εγώ αναρωτιέµαι, η κυρία Λεπενιώτη, η οποία διατέλεσε πρόεδρος στην έδρα του δικαστηρίου που δίκασε τη Χρυσή Αυγή επί διακυβέρνησης Νέας ∆ηµοκρατίας, καθώς επί ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρχε πολιτική βούληση να βρεθεί ο κατάλληλος χώρος για την εκδίκασή της, δεν ένιωσε εκείνη τη στιγµή προσβεβληµένη; Θα έχει ενδιαφέρον επίσης να µας απαντήσει εάν η ίδια «εµπιστεύεται την ελληνική ∆ικαιοσύνη», διότι από τα λεγόµενα του Αλ. Τσίπρα δεν καταλάβαµε κάτι τέτοιο. Προκύπτει όµως και ένα άλλο θέµα, το οποίο το περάσαµε όλοι στο ντούκου. Ενώ ο Κ. Μητσοτάκης έχει φάει το ξύλο της αρκούδας από τους πολιτικούς του αντιπάλους ότι τάχα µου έχει µετατρέψει την ελληνική ∆ικαιοσύνη σε παραµάγαζο του Μεγάρου Μαξίµου, εκείνος που κάθε φορά µάς ξεφουρνίζει και έναν δικαστή ως «κοµµατικό» του συνεργάτη είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Μετά τη Θάνου η Λεπενιώτη. Τι να υποθέσει µετά κανείς; Έτσι ανασαίνει η ∆ικαιοσύνη; Με την κοµµατική στράτευση δικαστών; Ασφαλώς και είναι δικαίωµα της κυρίας Λεπενιώτη να πολιτευτεί µε τον Αλ. Τσίπρα, όµως εκείνο που είναι ανεπίτρεπτο είναι να «σιγοντάρει» διά της σιωπής της το δυσφηµιστικό αφήγηµά του ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει δικαιοσύνη. ∆ιότι αυτά τα κόλπα τα έκαναν σε βάρος της οι χρυσαυγίτες, που όταν έτρωγαν τη µία ποινή µετά την άλλη ως µέλη εγκληµατικής οργάνωσης κατηγορούσαν πάλι τον Κ. Μητσοτάκη ότι µε δική του εντολή µπήκαν φυλακή.

Ο Ανδρουλάκης να αναζητήσει τις ευθύνες στο επιτελείο του

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, αντί να τσακώνεται µε τους δηµοσκόπους ή τα Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης, καλό θα είναι να αναζητήσει ευθύνες στο δικό του επικοινωνιακό επιτελείο ή στα πρόσωπα που ασχολούνται µε τη στρατηγική της Χαριλάου Τρικούπη σε οργανωτικό επίπεδο. Ακόµη και αν θεωρεί πως έχει απέναντί του ένα σύστηµα διαπλοκής, που δίνει τα ρέστα του για να ευνοήσει τον Αλέξη Τσίπρα, οφείλει αν µη τι άλλο να το εξουδετερώσει µε δικές του έξυπνες ενέργειες και πρωτοβουλίες. Αν πιστεύει ότι όλοι επιδιώκουν το κακό του ή προσπαθούν να τον εξοντώσουν για να ευνοήσουν τον Αλ. Τσίπρα, αυτό σηµαίνει ότι και ο ίδιος δεν είναι σε θέση να αντικρούσει µια τέτοια συνωµοσία σε βάρος του. Η µάχη σε αυτές τις περιπτώσεις δεν γίνεται µε την ανταλλαγή ανακοινώσεων µε καταγγελτικό περιεχόµενο. Αλλά κερδίζεται στο πεδίο.

«Με τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης δίνουμε τη δυνατότητα στον εκλογέα να αποφασίσει από την πρώτη Κυριακή ποιον θα ήθελε για δήμαρχο και περιφερειάρχη. Ανεξάρτητα από το αν ο συνδυασμός της επιλογής του έχει πιθανότητες να έρθει πρώτος ή δεύτερος», δήλωσε στον Αθήνα 9,84 ο υφυπουργός Εσωτερικών, Βασίλης Σπα

Κόμματα που θυμίζουν ιδιοκτήτες μονοπρόσωπης εταιρείας

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως τα τέλη της δεκαετίας του 2000 τα μοναδικά κόμματα που είχαν αρχηγική ονομασία προέλευσης, καθώς στα λογότυπά τους απεικονιζόταν η φάτσα και το ονοματεπώνυμο των επικεφαλής τους, ήταν οι Οικολόγοι του Δημοσθένη Βεργή και η Ένωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη. Κόμματα ΙΧ που λειτουργούσαν σαν οικογενειακές επιχειρήσεις. Ο δε Β. Λεβέντης υπήρξε πρωτοπόρος στο «μοτίβο» του προσωποπαγούς κόμματος, αλλά και του «αρχηγού» τηλεπαρουσιαστή, που στην πορεία μιμήθηκαν οι Γιώργος Καρατζαφέρης με τον ΛΑΟΣ και Κ. Βελόπουλος με την Ελληνική Λύση. Η μεγάλη του Βασίλη Λεβέντη σχολή συνεχίζει να εμπνέει ακόμη και σήμερα πολλά πρόσωπα του δημόσιου βίου, τα οποία ιδρύουν κόμματα με «σήμα την αφεντομουτσουνάρα» τους. Με εξαίρεση τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, όπως επίσης και το ΚΚΕ, τρία κόμματα που η κοινωνική τους βάση δεν υποκύπτει εύκολα στην «προσωπολατρία», αλλά υποκλίνεται στην ιστορική σημαία, οι υπόλοιποι πολιτικοί φορείς αντλούν τη δύναμή τους από την ατομική δημοφιλία των ιδρυτών τους, που θυμίζουν ιδιοκτήτες μονοπρόσωπης εταιρείας. Κόμμα Γ. Βαρουφάκη, κόμμα Α. Λατινοπούλου, κόμμα Σ. Κασσελάκη, κόμμα Ζ. Κωνσταντοπούλου, κόμμα Η. Κασιδιάρη, κόμμα Α. Τσίπρα, κόμμα Μ. Καρυστιανού, κόμμα Α. Σαμαρά, κόμμα Κ. Βελόπουλου και πάει λέγοντας.