Ο «εθνοπατέρας» Αλέξης και άλλες αντιµητσοτακικές φαιδρότητες

Tον Ιούλιο του 2020 ο συνάδελφος Θανάσης Μαυρίδης είχε γράψει ένα άρθρο στο liberal.gr, ζητώντας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας, αλλάζοντας τη φυσιογνωµία της χώρας προς το καλύτερο. «Ο Μητσοτάκης καλείται ως άλλος Μωυσής να βρει λύσεις εκεί που οι άλλοι βρίσκουν αδιέξοδα και να οδηγήσει έναν λαό µέσα από την έρηµο της οικονοµικής κρίσης στη δική του Γη της Επαγγελίας», έγραφε χαρακτηριστικά.

Το επίµαχο απόσπασµα από το άρθρο του Θ. Μαυρίδη υπέστη κυνική διαστρέβλωση από τους προβοκατόρικους επικοινωνιακούς µηχανισµούς της λαϊκιστικής Αριστεράς του Αλέξη Τσίπρα, οι οποίοι ακολουθούσαν εναρµονισµένες πρακτικές προπαγάνδας µε τα Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης των «µακελάρηδων» της άκρας ∆εξιάς. Τι και αν ο Θ. Μαυρίδης ουδέποτε παροµοίασε τον Κ. Μητσοτάκη µε τον Μωυσή, εντούτοις οι πολιτικοί αντίπαλοί του µαζί µε τα «επικοινωνιακά πιστόλια τους», για να βγάλουν το άχτι τους και απέναντι στον δηµοσιογράφο αλλά και στον ίδιο τον Κ. Μητσοτάκη, έστησαν ολόκληρο αντιπολιτευτικό πάρτι παραπλάνησης µε ειρωνείες και χλευαστικά υπονοούµενα. Σηµειωτέον δε ότι στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ σε µια προεκλογική καµπάνια του εµφάνιζε τους δηµοσιογράφους που δεν σιτίζονταν από τα ταµεία της Κουµουνδούρου ως «παπαγαλάκια του Μωυσή Κ. Μητσοτάκη».

Θα µου πείτε τώρα, γιατί τα θυµάσαι όλα αυτά ή τι σχέση µπορεί να έχουν µε το σήµερα; Αν έχουν, λέει… Έχουν και… παραέχουν! Ο Θανάσης Μαυρίδης, χωρίς να ισχυριστεί ποτέ ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο… νέος Μωυσής, βρέθηκε κρεµασµένος στα µανταλάκια της δόλιας και πανούργας επικοινωνιακής στρατηγικής του Αλέξη Τσίπρα αλλά και των ακροδεξιών αγανακτισµένων µιντιακών κύκλων, που ακόµα και σήµερα λειτουργούν ως «τακίµια» στο αντιµητσοτακικό µέτωπο που πάνε να στήσουν.

Στο διά ταύτα τώρα, µήπως και αντιληφθούµε ποιοι την έχουν δει µεσσίες σε αυτήν τη χώρα και ποιοι έχουν καβαλήσει το καλάµι, βάζοντας τους παρατρεχάµενους ή τους κόλακες να τους λιβανίζουν στα Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης, εµφανίζοντάς τους ως µοναδικούς και αναντικατάστατους ή παροµοιάζοντάς τους µε ιστορικές πολιτικές προσωπικότητες των τελευταίων αιώνων. Βλέπουµε τις τελευταίες ηµέρες κάτι καθηγητές, από τον Μαραντζίδη µέχρι έναν άλλον Αθανασιάδη, οι οποίοι δηλώνουν ότι ο Αλ. Τσίπρας ανήκει στη χορεία των µεγάλων ηγετών του έθνους, προβάλλοντάς τον ως «ισοϋψή» ή του ίδιου βεληνεκούς µε τους Χαρίλαο Τρικούπη, Ελευθέριο Βενιζέλο, Κωνσταντίνο Καραµανλή και Ανδρέα Παπανδρέου. Βλέπουµε επίσης την ιστορική εφηµερίδα «Εστία» να εµφανίζει τον Αντώνη Σαµαρά ως τον «Ντε Γκολ της σύγχρονης Ελλάδος», βλέπουµε άλλα επικοινωνιακά κέντρα να πουσάρουν τη Μαρία Καρυστιανού ως τη νέα «Μπουµπουλίνα», άλλους να συνδέουν τη δικαίωση του Ευάγγελου Βενιζέλου µε την πολιτική µοίρα του Ουίνστον Τσόρτσιλ, ενώ υπάρχει και µία επιπλέον κατηγορία σε αυτή την αλλοπρόσαλλη προπαγανδιστική µηχανή ανάδειξης ειδώλων, που ταυτίζει τον Κώστα Καραµανλή τον νεότερο µε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, που θα «ξεµαρµαρωθεί» και θα επιστρέψει σαν αστραπή.


Έτοιμη να σκάσει στα… μούτρα τους η «φούσκα» των υποκλοπών

Oι πολυμορφικοί και ετερόδοξοι αντίπαλοι του Κυριάκου Μητσοτάκη, ασχέτως εάν σήμερα ξεκατινιάζονται δημοσίως με αιχμή τη δημιουργία νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα, έχουν αποδειχθεί στο παρελθόν… μανούλες στην τεχνογνωσία της προβοκάτσιας και επιστήμονες στις σκευωρίες που αντιστρέφουν την πραγματικότητα με σταλινική μαεστρία και κυνική επιδεξιότητα. Και αυτό, για να παρουσιάζουν τα θύματα ως θύτες, χρεώνοντάς τους πράγματα που οι ίδιοι γνώριζαν «καλύτερα και από πρώτο χέρι» πως έχουν συμβεί ή ακόμη και για ποιον λόγο «προετοιμάστηκαν» για να αποκαλυφθούν στη συνέχεια με άλλο σκοτεινό αφήγημα με επιβαρυντική προβολή στον σημερινό πρωθυπουργό.

Ο Κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ, επάνω σε αυτό το μοτίβο δολιοφθοράς, στο οποίο εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα, εκδοτικοί και επιχειρηματικοί παράγοντες με υπόγειες αναφορές σε «παραδικαστικούς» κύκλους, που εξελίσσονται σε αντιπολιτευτικά κυκλώματα, βρέθηκαν απολογούμενοι ουκ ολίγες φορές τα τελευταία χρόνια, προκειμένου να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Από την υπόθεση της Novartis, στη συνέχεια την υπόθεση των Τεμπών και εσχάτως στο θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ, η ΝΔ και ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκονταν διαρκώς αντιμέτωποι με έναν ορυμαγδό ασύμμετρων καταγγελιών και δόλιων θεωριών συνωμοσίας, που στο τέλος δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που ο κόσμος νόμιζε και οι εκφραστές τους κατέληγαν στον κουβά.

Με βάση όλα τα παραπάνω, ο κάθε νοήμων άνθρωπος λογικό είναι να αναρωτιέται μήπως το ίδιο υβριδικό μοντέλο μιας ανορθόδοξης πολεμικής σε βάρος της ΝΔ και του πρωθυπουργού εφαρμόστηκε και στην υπόθεση των υποκλοπών. Μήπως τελικά αυτοί που είχαν πρόσβαση στο υλικό των παρακολουθήσεων ήταν ταυτόχρονα και συνεργοί μιας τόσο σκοτεινής επιχείρησης ώστε -όταν τους πήραν χαμπάρι- για «ξεκάρφωμα» έστρεψαν την ευθύνη στο Μέγαρο Μαξίμου και τον Κ. Μητσοτάκη;

Το ερώτημα αυτό αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα μετά την κατσάδα που έριξε ο εκδότης της εφημερίδας «Documento», Κ. Βαξεβάνης, στον πρώην επικεφαλής της ΑΔΑΕ, Χ. Ράμμο, επειδή ο τελευταίος βγήκε και υπερασπίστηκε τον Ν. Μαραντζίδη στις αποκαλύψεις που έκανε σε βάρος του περί επαφών του με τις μυστικές υπηρεσίες της Αγγλίας.

Ο κ. Ράμμος θα πρέπει να μας απαντήσει, εάν στην υπόθεση των υποκλοπών μπήκε ποτέ στον κόπο να εξακριβώσει την πηγή προέλευσης των στοιχείων που του έδινε ο Κ. Βαξεβάνης, τον οποίο σήμερα αποδοκιμάζει, ή εάν έστρεψε ποτέ την έρευνά του σε αυτούς που έκαναν τις υποκλοπές. Διότι το να στήνει επικοινωνιακό κατηγορητήριο σε βάρος του Κ. Μητσοτάκη ότι αυτός «παρακολουθούσε» τους πάντες, χωρίς να του «περνάει από το μυαλό» τι είδους παιχνίδια παίζονται, κάτι δείχνει ως προς την εξυπνάδα του…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή