Η περίπτωση του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» θα μπορούσε να εξεταστεί μόνον ως παράδειγμα προς αποφυγή για όσους θελήσουν στο μέλλον να κάνουν… καριέρα στην πολιτική. Και αυτό καθώς όλα δείχνουν πως η Μαρία Καρυστιανού από «Μαρία των Τεμπών» και σύμβολο μέχρι πριν από κάποιους μήνες ενός κόσμου που ζητούσε διαφάνεια και λογοδοσία στον δημόσιο βίο, κινδυνεύει να μείνει μόνο με τη στενή φίλη και συνεργάτιδά της, Μαρία Γρατσία.

Διαβάστε: Ιδρυτικό μέλος της "Ελπίδας"... αδειάζει Καρυστιανού και Γρατσία: Μόνο στο άκουσμα "καταστατικό" έπαιρναν depon

Οι νέες καταγγελίες στενών συνεργατών της, όπως οι Θανάσης Αυγερινός και Ηλίας Μιχαλάς περί παρασκηνιακών ιντριγκών και χειρισμών, προκαλούν γενικό χαμό, ειδικά στα social media, φέρνοντας στην επιφάνεια τα πολλά… περίεργα που κρύβονται πίσω από τον λεγόμενο αντισυστημισμό του νέου κόμματος. Η δημόσια καταγγελία του επικοινωνιολόγου και ιδρυτικού στελέχους του κόμματος Ελπίδα, Ηλία Μιχαλά, με την αποστροφή, «Ε, όχι κι έτσι βρε Μαρίες…», έρχεται να προστεθεί στα όσα αιχμηρά και ειρωνικά συνεχίζει να γράφει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο άλλοτε στενός συνεργάτης της, δημοσιογράφος, Θανάσης Αυγερινός, κεντρικός παρουσιαστής -θυμίζουμε- των αποκαλυπτηρίων της Ελπίδας, στην εκδήλωση που έγινε στη Θεσσαλονίκη. Ο κ. Μιχαλάς στην ανάρτησή του, υπέδειξε ευθέως τη Μαρία Καρυστιανού και τη στενή της συνεργάτιδα, Μαρία Γρατσία, κατηγορώντας αμφότερες για αυταρχικές, παρασκηνιακές ενέργειες και για την παρουσία προσώπων που κινούσαν τα νήματα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

«Σε αντίθεση με τη Μαρία Καρυστιανού που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είχε κάποια ενασχόληση με την πολιτική πριν από το έγκλημα των Τεμπών, η Μαρία Γρατσία ήταν ενεργά πολιτικοποιημένη, έχοντας συμμετάσχει ως υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της ΝΙΚΗΣ. Το πρώτο πρόβλημα που αναζητούσε άμεση λύση ήταν πως η δεδομένη παρουσία της Μαρίας Γρατσία θα ισορροπούσε ιδεολογικά σε ένα κίνημα που ήταν φανερό ότι απευθυνόταν κυρίως σε έναν πατριωτικό, προοδευτικό χώρο, που είναι και η μεγάλη “ορφανή” εκλογική δεξαμενή. Εκεί έπαιξε τον δικό του κομβικό ρόλο ο Θανάσης Αυγερινός. Όλοι τον ξέραμε. Ξέραμε τι λέει και σε ποια πλευρά της πολιτικής ιστορίας έχει αποφασίσει ότι ανήκει. Πολλοί της ίδιας πλευράς βρήκαν το “άλλοθι” που περίμεναν για να δηλώσουν παρόντες στην πορεία της Ελπίδας. Η ισορροπία που ψάχναμε ήταν ήδη εκεί. Και ξαφνικά.. ΦΡΕΝΟ», γράφει ο κ. Μιχαλάς στη μακροσκελή ανάρτησή του και στη συνέχεια σημειώνει: «Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν φανερά η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές/Ανεξήγητα; Όχι για μένα. Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό ούτε για τον Φρονιμάκη ούτε για τον Κοκοτσάκη ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μία ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας».

Είχαν προηγηθεί τον περασμένο Ιούνιο οι καταγγελίες του Βασίλη Κοκοτσάκη, του πραγματογνώμονα που συνδέθηκε όσο κανείς με τον αγώνα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών εξαπολύοντας σκληρή κριτική στη Μαρία Καρυστιανού για τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του κόμματος. Στην πολυσέλιδη επιστολή του έκανε λόγο για συγκεντρωτικό μοντέλο λήψης αποφάσεων, απουσία θεσμών και διαδικασιών, καθώς και για εγχείρημα που απομακρύνθηκε από το αρχικό όραμα ενός αυθεντικού κινήματος πολιτών. Ο κ. Κοκοτσάκης έστρεφε ευθέως τα βέλη προς την κυρία Καρυστιανού, σημειώνοντας ότι ως επικεφαλής του εγχειρήματος φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο οργανώθηκε και λειτούργησε το κόμμα. Σύμφωνα με τον πραγματογνώμονα, η Ιδρυτική Διακήρυξη συντάχθηκε χωρίς συλλογικές διαδικασίες, ενώ αντίστοιχη πορεία φαίνεται να ακολουθείται και για το καταστατικό. «Διαμορφώθηκε σταδιακά ένα μοντέλο συγκέντρωσης αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα, έξω από κάθε έννοια συλλογικής λειτουργίας. Η Μαρία Καρυστιανού, ως επικεφαλής του εγχειρήματος, φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αυτό οργανώθηκε και λειτούργησε. Δεν αποδίδω τις παραπάνω διαπιστώσεις σε συνεργάτες, συμβούλους ή πρόσωπα του περιβάλλοντός της. Οι κρίσιμες επιλογές που καθόρισαν τη φυσιογνωμία, τη δομή και τη λειτουργία του φορέα έγιναν με τη γνώση, την ανοχή ή την αποδοχή της. Για τον λόγο αυτό, η κριτική μου αφορά πρωτίστως την πολιτική κατεύθυνση που επιλέχθηκε και την ευθύνη της ηγεσίας γι’ αυτήν».

Όλη αυτή η δημόσια ανταλλαγή πυρών αφήνει εντέλει το πολιτικό εγχείρημα βαριά τραυματισμένο, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη την επανασυσπείρωση των πολιτών, αποδεικνύοντας πόσο εύθραυστα είναι τα σχήματα που δομούνται αποκλειστικά πάνω στον θυμό και το συναίσθημα χωρίς στέρεους θεσμικούς άξονες. Πλέον, το μέλλον του κόμματος Καρυστιανού φαντάζει δυσοίωνο για να φανούν μάλλον τα όρια και οι αντιφάσεις του σύγχρονου αντισυστημισμού, αποδεικνύοντας ότι η μετάβαση από το σύμβολο στον πολιτικό αγώνα απαιτεί κάτι παραπάνω από τη συλλογική οργή.