EnΚρίστελ Καπερώνη στο parapolitika.gr: "Η υποκριτική ήταν μονόδρομος, στη σκέψη να κάνω κάτι άλλο με έπιανε πανικός" (Εικόνες)
Διαβάστε την συνέντευξή της
Η Κρίστελ Καπερώνη ανοίγει την καρδιά της στο parapolitika.gr για την ταινία «Τόμος 7», τις προκλήσεις του ρόλου και όσα την καθορίζουν εντός και εκτός πλατό
Διαβάστε:Τόμος 7: Εντυπωσίασε η Κριστέλ Καπερώνη στη νέα ταινία επιστημονικής φαντασίας που θα καθηλώσει το κοινό (Εικόνες)
Όσα αποκαλύπτει η Κρίστελ Καπερώνη
Τι σας κέντρισε περισσότερο στο σενάριο του «ΤΟΜΟΣ 7» και σας ώθησε να αναλάβετε τον ρόλο της ηρωίδας;Αυτό που με κέντρισε περισσότερο στο σενάριο ήταν η πολυπλοκότητα της Διόνης. Δεν είναι ένας χαρακτήρας που μπορείς να τον διαβάσεις μονοδιάστατα. Κουβαλάει αντιφάσεις, ευαισθησίες, αλλά και μια εσωτερική δύναμη που αποκαλύπτεται σταδιακά. Αυτό για μένα είναι πάντα πρόκληση ως ηθοποιός.Επίσης, ένιωσα ότι υπάρχει μια αλήθεια στο κείμενο. Δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει καταστάσεις, αντίθετα τις φωτίζει με έναν πολύ ανθρώπινο τρόπο. Και αυτό είναι κάτι που προσωπικά με αγγίζει και με κινητοποιεί δημιουργικά.
Η ταινία κινείται στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις για σας στην ερμηνεία ενός τέτοιου κόσμου;
Η επιστημονική φαντασία έχει μια ιδιαίτερη πρόκληση, γιατί καλείσαι να υπηρετήσεις έναν κόσμο που δεν υπάρχει, τουλάχιστον όχι με τους όρους που τον γνωρίζουμε. Για μένα, το πιο δύσκολο αλλά και πιο συναρπαστικό κομμάτι ήταν να προσπαθήσω να κρατήσω την ερμηνεία μου γειωμένη συναισθηματικά, μέσα σε ένα περιβάλλον που πολλές φορές είναι τεχνικά ή οπτικά «ακραίο».Έπρεπε να εμπιστευτώ πολύ τη φαντασία μου. Υπήρχαν σκηνές όπου αντιδρούσα σε πράγματα που θα προστεθούν αργότερα με εφέ ή σε συνθήκες που δεν υπήρχαν πραγματικά στο γύρισμα. Εκεί χρειάζεται συγκέντρωση για να μην «χαθείς» μέσα στο εντυπωσιακό στοιχείο του είδους. Παράλληλα, η πρόκληση ήταν να μην με παρασύρει το είδος, αλλά να παίξω έναν άνθρωπο με φόβους, ανάγκες και επιθυμίες, που απλώς τυχαίνει να ζει σε έναν διαφορετικό κόσμο. Και τελικά αυτό που κρατάω είναι ότι ακόμη και μέσα στο πιο φανταστικό σύμπαν, οι ανθρώπινες ιστορίες είναι αυτές που έχουν αξία.
Υπήρξαν σκηνές με ειδικά εφέ ή δράση που σας εντυπωσίασαν ή σας δυσκόλεψαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων;
Ναι, και μάλιστα ήταν από τις στιγμές που με έβγαλαν αρκετά έξω από το υποκριτικό “comfort zone” μου.Από την άλλη, υπήρχαν και στιγμές που με εντυπωσίασαν πολύ δημιουργικά. Όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις πώς χτίζεται όλος αυτός ο κόσμος κομμάτι-κομμάτι, νιώθεις ότι συμμετέχεις σε κάτι μεγαλύτερο από σένα. Και αυτό έχει μια μαγεία.
Ποιο μήνυμα θέλετε να μεταφέρει η ηρωίδα σας στο κοινό μέσα από την ιστορία του «ΤΟΜΟΣ 7»;
Η Διόνη ξεκινά πιστεύοντας ότι ορίζει η ίδια τη ζωή της, όμως όσο εξελίσσεται η ιστορία συνειδητοποιεί ότι τα όρια είναι πολύ πιο στενά απ’ όσο νόμιζε.Αυτό που μπορώ να πω για την ηρωίδα μου είναι ότι ακόμη κι όταν δεν έχει πραγματική ελευθερία επιλογής, έχει σημασία ο τρόπος που στέκεται μέσα σε αυτό που συμβαίνει. Η αντίδραση, το συναίσθημα και η επιμονή της είναι που τελικά την ορίζουν.
Πώς ήταν η εμπειρία σας να συνεργάζεστε με τους δημιουργούς Πάνο Παππά και Δέσποινα Χαραλάμπους;
Η συνεργασία με τον Πάνο και τη Δέσποινα ήταν από τις εμπειρίες που σε κάνουν να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε ασφαλή χέρια. Αυτό που εκτίμησα περισσότερο είναι ότι υπήρχε ξεκάθαρο όραμα, αλλά ταυτόχρονα και χώρος για τον ηθοποιό να προτείνει, να δοκιμάσει, να «ψάξει» τον χαρακτήρα. Δεν ένιωσα ποτέ ότι υπάρχει κάτι αυστηρά κλειδωμένο· αντίθετα υπήρχε μια ζωντανή διαδικασία.Και οι δύο τους είχαν πολύ διαφορετική ενέργεια, αλλά συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον με τρόπο που έδινε σταθερότητα στο project. Για μένα αυτό ήταν πολύ σημαντικό, ειδικά σε μια ταινία όπως ο «ΤΟΜΟΣ 7», όπου χρειάζεται εμπιστοσύνη για να μπεις σε ένα τόσο ιδιαίτερο σύμπαν.
Η ταινία μετά την πρεμιέρα της στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει αποσπάσει σημαντικά βραβεία διεθνώς. Πώς νιώθετε βλέποντας τη δουλειά σας να αναγνωρίζεται τόσο έντονα σε παγκόσμιο επίπεδο;
Χαίρομαι βαθιά που η δουλειά όλων μας βρίσκει ανταπόκριση και αναγνωρίζεται.Είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς, εμπιστοσύνης και πολλής προσπάθειας από όλη την ομάδα. Και αυτό που κρατάω περισσότερο είναι ότι μια τόσο ιδιαίτερη ιστορία κατάφερε να επικοινωνήσει με το κοινό. Αυτό για μένα είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση.
Πόσο επηρέασε η σχέση σας με τη μητέρα σας, Γιούλη Ηλιοπούλου, την απόφασή σας να ακολουθήσετε την υποκριτική;
Το ότι η μητέρα μου είναι ηθοποιός σίγουρα έπαιξε ρόλο στη ζωή μου, γιατί μεγάλωσα μέσα σε αυτόν τον κόσμο και τον έβλεπα από κοντά χωρίς ωραιοποιήσεις. Ζούσα τη δουλειά από τα παρασκήνια, κι αυτό σημαίνει ότι από πολύ μικρή ήξερα τι σημαίνει να ασχολείσαι με αυτό το επάγγελμα.Παρόλα αυτά, δεν μπήκα στον χώρο επειδή είναι κι εκείνη. Η υποκριτική για μένα ήταν μονόδρομος. Στη σκέψη να κάνω κάτι άλλο με έπιανε πανικός.Σίγουρα όμως η σχέση μας με έχει επηρεάσει, γιατί έχω μάθει πολλά από εκείνη όχι μόνο επαγγελματικά, αλλά και στο πώς να στέκομαι μέσα σε αυτόν τον χώρο.
Πώς θα περιγράφατε τη σχέση σας με τη μητέρα σας και κατά πόσο μοιάζετε ή διαφέρετε;
Η σχέση μου με τη μητέρα μου είναι πολύ στενή και πολύ αληθινή. Υπάρχει αγάπη, σεβασμός και ειλικρίνεια.Μοιάζουμε σε κάποια βασικά στοιχεία, όπως η ευαισθησία και ο τρόπος που παρατηρούμε τον κόσμο γύρω μας. Από την άλλη, έχουμε και διαφορές στον χαρακτήρα. Μπορεί να έχουμε κοινή βάση, αλλά εκφραζόμαστε διαφορετικά. Και αυτό είναι κάτι που το εκτιμώ πολύ, γιατί μας δίνει χώρο να υπάρχουμε ξεχωριστά, αλλά και να καταλαβαίνει η μία την άλλη σε βάθος.
Πώς η ενασχόλησή σας με το brand “Dear Violet” συμπληρώνει την υποκριτική;
Η «Dear Violet» για μένα είναι κάτι πολύ αυθόρμητο και προσωπικό. Δεν ξεκίνησε σαν “δεύτερο επάγγελμα”, αλλά σαν ανάγκη για κάτι διαφορετικό.Με τη Νάστια μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία χωρίς πολλή σκέψη, περισσότερο από ανάγκη να δημιουργήσουμε κάτι δικό μας. Μου αρέσει γιατί είναι πιο ελεύθερο και πιο άμεσο.Στην υποκριτική υπάρχει ένας ρόλος, μια ιστορία. Εδώ απλώς ακολουθούμε το ένστικτο και τη διάθεσή μας. Και τελικά αυτό που τα συνδέει είναι η χαρά του να φτιάχνεις κάτι από το μηδέν.
Θα κάνατε τηλεόραση; Και αν ναι, υπό ποιες συνθήκες;
Ναι, θα έκανα τηλεόραση, αν ένιωθα ότι το project με αφορά πραγματικά και έχει κάτι να μου πει. Για μένα δεν έχει να κάνει τόσο με το μέσο, όσο με το σενάριο και τους ανθρώπους που το δημιουργούν.Αν υπάρχει μια καλή ομάδα, μια καλή ιστορία και ένας ρόλος που με ιντριγκάρει, τότε δεν με απασχολεί αν είναι τηλεόραση, σινεμά ή θέατρο.Οι συνθήκες που με ενδιαφέρουν είναι να υπάρχει σεβασμός στη δουλειά και να νιώθω ότι υπάρχει δημιουργική ελευθερία. Αν αυτά υπάρχουν, τότε ναι, θα έκανα τηλεόραση.
Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας σχέδια;
Αυτή την περίοδο βρίσκομαι σε μια φάση που συζητάω διάφορα πράγματα, αλλά δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που να μπορώ να πω ακόμη. Μετά από μια μικρή παύση είμαι σε αναμονή και σε δημιουργική διεργασία και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή θα μπορώ να μιλήσω πιο συγκεκριμένα.
Πώς έχει αλλάξει η μητρότητα τη ζωή σας;
Είναι ένα μαγικό και σπουδαίο ταξίδι η μητρότητα. Ο γιος μου ήρθε σε μια στιγμή της ζωής μου που ένιωθα πως οι περισσότερες «πρώτες φορές» είχαν ήδη περάσει, και μέσα από εκείνον τις ζω ξανά από την αρχή.Είναι βαθιά συγκινητικό να μεγαλώνεις έναν άνθρωπο και να προσπαθείς να του δείξεις τον κόσμο από την αρχή με άλλα μάτια.Φυσικά είναι και μια πολύ απαιτητική διαδρομή, γεμάτη κούραση και ευθύνη. Όμως η φύση βρίσκει πάντα έναν μαγικό τρόπο να αντισταθμίζει τη δυσκολία με την απέραντη αγάπη.
Πώς σας επηρεάζει η μητρότητα στην καλλιτεχνική σας δουλειά;
Η μητρότητα με έχει αλλάξει συνολικά, και αυτό φυσικά περνάει και στη δουλειά μου. Γενικά αισθάνομαι πιο γειωμένη και πιο ουσιαστική σε ό,τι δημιουργώ. Δεν άλλαξε η ανάγκη μου να εκφράζομαι· απλώς άλλαξε ο τρόπος που το κάνω.
