Υρώ Λούπη στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ: "Κάποτε κοιμόμουν στο καμαρίνι λόγω κούρασης"

Στο εμβληματικό έργο «Η αγάπη άργησε μια μέρα» της Λιλής Ζωγράφου πρωταγωνιστεί η Υρώ Λούπη, ερμηνεύοντας την Ερατώ, έναν ρόλο σύμβολο σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι στο θέατρο Πτι Παλαί στο Παγκράτι. Το έργο που διαπραγματεύεται με ανελέητο τρόπο την πατριαρχία φέρνοντας στο προσκήνιο μια οικογένεια του 1930 στην Κρήτη, είναι ένας ύμνος στην ελευθερία και έρχεται από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για λίγες παραστάσεις στην Αθήνα. Η γνωστή ηθοποιός μιλώντας σήμερα στο S αναφέρεται στην σκληρή ιστορία του έργου αλλά και στη δική της πετυχημένη προσωπική πορεία που έχει διανήσει στο θέατρο και την τηλεόραση.

Πως έρχεται στο σήμερα αυτή η παλιά ιστορία;

Η παράσταση είναι λιτή. Είμαστε πολύ αφαιρετικοί ως προς το χρόνο γιατί αυτό που διαπραγματεύεται το έργο δεν αφορά μόνο στο τότε, αλλά αφορά πάρα πολύ και στο σήμερα. Είναι μια παλαιομοδίτικη ιστορία από το 1930 έως το 1975 και λαμβάνει χώρα σε ένα χωριό της Κρήτης, στο Νεοχώρι. Τα σκληρά θέματα του έργου δυστυχώς αφορούν το σήμερα και αυτά είναι η πατριαρχία, που ακόμα δεν έχουμε αποτινάξει και οι γυναικοκτονίες που ακούμε στα δελτία ειδήσεων, ένας φασισμός που υπάρχει παντού. Δυστυχώς τα κατάλοιπα της πατριαρχίας εξακολουθούν να υπάρχουν στη ζωή μας.

Ποιον ρόλο έχετε;

Υποδύομαι την Ερατώ, την μικρότερη κόρη, που η μητέρα της έχει πολύ προστατευμένη και την ξεχωρίζει από τις άλλες κόρες. Αυτή γεννήθηκε με την αθωότητα της ανεξαρτησίας και ήταν ελεύθερο πνεύμα από μικρή. Έβλεπε μόνο το καλό στους ανθρώπους. Όμως όταν φεύγει από το σπίτι και έρχεται σε επαφή με τον σκληρό περίγυρό της, ενώ εκείνη θέλει να βρει την ελευθερία της, συγκρούεται έντονα και συνθλίβεται στα χέρια βάναυσων ανθρώπων και κακοποιείται ψυχικά και σωματικά.

Τι ονειρεύετε αυτή η γυναίκα;

Το μόνο που ονειρεύεται είναι να αγαπά και να αγαπιέται. Δεν την ενδιαφέρει το μίσος. Διεκδικεί την ελευθερία της.

Στο έργο υπάρχει διάχυτο ένα «πρέπει». Πως το βλέπετε αυτό ως τρόπο σκέψης;

Είναι κοινωνικές συμβάσεις που μας φοριούνται από την κοιλιά της μάνας μας. Και αυτές καλούμαστε να εξυπηρετήσουμε και από την άλλη μεριά προσπαθούμε να τις σπάσουμε. Είναι ένας αγώνας να απελευθερωθούμε και πότε το νικάμε, πότε μας νικάει.

Η ενασχόληση σας με το θέατρο τι είναι για εσάς;

Να απεγκλωβίζομαι από το εγώ μου. Είναι ένας τρόπος να ζεις χίλιες ζωές. Αυτό ήθελα, να ζω χίλιες ζωές, αλλά επειδή δεν γίνεται στην πραγματικότητα, το κάνω μπαίνοντας σε ρόλους, σε ζωές άλλων. Αυτό είναι πολύ απεγκλωβιστικό για μένα.

Πότε ξεκινήσατε την υποκριτική;

Όταν τελείωσα το σχολείο, αμέσως έδωσα εξετάσεις και μπήκα στο Θέατρο Τέχνης. Το ήθελα από εφτά χρονών, πήγαζε από μέσα μου.

Και αρκετά γρήγορα ήρθε η «Βέρα στο δεξί»

Για τη Βέρα πέρασα από οντισιόν. Ήθελα πολύ να κάνω τηλεόραση, αλλά τότε δεν ξέραμε ότι το καθημερινό σήριαλ μπορεί να γίνει αλλιώς. Η Βέρα έφερε μια νέα εποχή γιατί λέγαμε ότι ήμασταν εβδομαδιαίο σήριαλ αλλά σε καθημερινή βάση. Βγήκαμε από το πλατώ και πήγαμε σε φυσικούς χώρους. Ήταν μια σπουδαία δουλειά.

Πώς βιώσατε εκείνη την εποχή της μεγάλης επιτυχίας;

Για να είμαι ειλικρινής με μεγάλη χαρά από την μια, αλλά και με φόβο από την άλλη. Γιατί δεν καταλάβαινα για ποιο λόγο γίνεται όλος αυτός ο πανικός. Και είχα και ένα αίσθημα ματαίωσης ότι «εντάξει και τι έγινε, τι είναι όλο αυτό». Δεν το χάρηκα τόσο όσο θα έπρεπε. Είχα κάποιες αντιστάσεις μέσα μου ότι αν δεν υπάρξω την επόμενη χρονιά, το κοινό θα με ξεχάσει.

Είχαν κούραση τα γυρίσματα;

Να φανταστείτε ότι επειδή τα γυρίσματα γίνονταν στην Εψιλον στην Παλλήνη και εγώ μένω Κορυδαλλό, αναγκαζόμουν κάποιες μέρες να κοιμάμαι εκεί στο καμαρίνι. Είχαμε οχτάωρο γύρισμα σε εξωτερικούς χώρους και οχτάωρο σε εσωτερικούς χώρους. Και τότε ήταν η πρώτη απόπειρα να γίνει ένα σήριαλ με αυτές τις συνθήκες καθημερινά. Οπότε ήταν δύσκολο να βγει το πρόγραμμα. Και κοιμόνουν εκεί. Εγώ και ο νυχτοφύλακας.

Έχετε κρατήσει ισχυρή φιλία με την Ελισάβετ Μουτάφη και τη Μαριάννα Τουμασάτου;

Ναι βέβαια γιατί αγαπηθήκαμε πολύ μέσα από τα γυρίσματα. Ταιριάξαμε πολύ και κάναμε πολύ παρέα. Και ο χρόνος έδειξε ότι αυτές οι σχέσεις κρατάνε.

Συχνά σας ρωτούν για την προσωπικής σας απόφαση να μην παντρευτείτε και να μην κάνετε παιδιά. Σας πειράζει;

Για αυτά παλεύω, αλλά δεν φταίνε όσοι ρωτούν. Γιατί κι εγώ μπορεί κάποιες φορές να ρωτάω τέτοια. Αλλά αυτά προσπαθούμε να σπάσουμε γιατί τα έχουμε απέναντί μας και μέσα μας. Πρέπει να ξεφύγουμε από αυτά. Δεν είναι θέμα των δημοσιογράφων, αλλά μιας ολόκληρης κοινωνίας που συνεχίζει να είναι συμβιβασμένη και να θέλει τους ανθρώπους να ζουν μέ ένα συγκεκριμένο τρόπο. Και όχι να είναι ελεύθεροι να κάνουν τη ζωή που θέλουν. Αλλά αυτό θέλει πολύ χρόνο, δεν κακίζω κανέναν.

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο ένθετο SECRET της εφημερίδας ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ το Σάββατο 25/6/2026