Μια συναρπαστική κατάθεση ψυχής κάνει μιλώντας στην Κυρακάτικη Απογευματινή η Νικολέττα Καρρά, με αφορμή τον ρόλο της στην μαύρη κωμωδία του Γιώργου Ηλιόπουλου με τίτλο «Μαύρο Κουτί» που ξεκίνησε πριν λίγες μέρες στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν. Η γνωστή ηθοποιός που υποδύεται τη γιατρό ενός ετοιμοθάνατου άνδρα, τον οποίο ερμηνεύει ο Στέφανος Κυριακίδης, μιλάει για την ιστορία του έργου, αλλά και για τη δική της ζωή και καριέρα με όχημα το μεγάλο της όνειρο να γίνει ηθοποιός, κάπου στα 23 της, λίγο μετά την απώλεια της μητέρας της και έχοντας ήδη χάσει τον πατέρα της από τα 8 της χρόνια. Το πανέμορφο «Μαράκι» του «50-50» μετρώντας σήμερα περίπου 25 χρόνια στην υποκριτική κατάφερε να χτίσει μια αξιοζήλευτη καλλιτεχνική πορεία μέσα από πολλές δυσκολίες, αλλά και μεγάλες επιτυχίες που την ανέδειξαν ως μια από τις πιο στέρεες γυναικείες παρουσίες στο καλλιτεχνικό στερέωμα.
Το έργο μιλάει για την πολύπλοκη σχέση γιου -πατέρα. Που εστιάζει;
Υπάρχει ένα συγκρουσιακό παρελθόν ανάμεσα στον γιο και τον πατέρα. Ο γιός επιστρέφει στο πατρικό του λόγω μιας πολύ ασθένειας του πατέρα του καθώς τον έχουν ενημερώσει ότι δεν έχει πολύ καιρό ζωής ακόμα. Έτσι βρίσκουν πάλι μπροστά τους το παρελθόν. Υπάρχουν συγκρούσεις, αλλά και αποκαλύψεις και ανατροπές. Αλλά στο έργο υπάρχει και το κωμικό στοιχείο, όπως άλλωστε συμβαίνει και στη ζωή.
Ποιος είναι ο ρόλος σας;
Υποδύομαι τη γιατρό που παρακολουθεί τον άρρωστο πατέρα σε μια επαρχιακή πόλη, όπου η γιατρός έχει βρεθεί από επιλογή. Αυτή η γυναίκα ήταν παλιά συμμαθήτρια του γιού. Υπάρχει κάποια σύνδεση ανάμεσα στη γιατρό και αυτόν. Μέσα από την υπόθεση του έργου εξελίσσεται και η δική τους σχέση. Πρόκειται για μια γυναίκα πολύ ταλαιπωρημένη που έχει φιλοσοφήσει πολύ τα πράγματα. Επέλεξε να βρεθεί και να εκτελέσει το χρέος της σε αυτήν την πόλη, ενώ είχε ζήσει σε μεγαλύτερη πόλη. Έχει κουτάκια στο μυαλό της, είναι πληγωμένη και είναι ένας χαρακτήρας του έργου που αποδομείται. Το έργο αποκαλύπτει μια τεράστια παρανόηση που έχει συμβεί, για ένα μεγάλο μυστικό που υπάρχει και έχει δημιουργήσει άλλες παρανοήσεις.
Η υπόθεση σας θυμίζει κάτι από τη δική σας ζωή;
Ναι βέβαια. Όποιος έχει χάσει γονέα θα βρει κάτι που θα του τον θυμίσει. Όλο αυτό που πρέπει να αντέξει το παιδί όταν χάνει τον γονιό του. Πέρα από αυτό όμως, για να μην εστιάζουμε στο στενάχωρο κομμάτι, γενικά και για τις προσωπικές σχέσεις θα δει ο θεατής πολλά πράγματα που ενδεχωμένως έχει βιώσει.
Έχετε ποτέ βρεθεί στη θέση της ηρωϊδας που υποδύεστε;
Ναι σαφώς, κάποια από τα βιώματα της τα έχω ζήσει κι εγώ. Εννοείται. Αλλά δεν θα έλεγα ότι εγώ θα είχα ποτέ την ψυχραιμία να φιλοσοφήσω έτσι τη ζωή μου ώστε να αποσυρθώ από την πόλη επειδή θα τη θεωρούσα ζούγκλα όπως έκανε αυτή. Συμφωνώ ότι η πόλη είναι ζούγκλα, όμως δεν θα είχα ποτέ το θάρρος να φύγω. Δεν ταυτίζομαι μαζί της στη διαχείριση που έκανε.
Το έργο στο τέλος καταλήγει σε ειρήνη μεταξύ των ηρώων του. Σε τι σας λυτρώνει αυτή η διαδικασία;
Με λυτρώνει το γεγονός ότι συγκινούμαι. Είναι πολύ λυτρωτικό. Επίσης με λυτρώνει το γεγονός ότι η ηρωϊδα μου έχει ένα αισιόδοξο τέλος, παρόλο που πιο πριν περνάει μέσα από στενάχωρες διαδικασίες. Στο τέλος υπάρχει μια κάθαρση για όλους.
Είχατε πει σε παλιότερη συνέντευξη σας, ότι μετά την απώλεια της μητέρας σας ήταν μονόδρομος να πιάσετε τη ζωή από τα μαλλιά και να συνεχίσετε. Πως συνεχίσατε;
Δεν βρήκα καθόλου εύκολα την άκρη μου τότε. Υπάρχει ένα ρητό που λέει «μακάρι να μην χρειαστεί ο Θεός να σου δείξει πόση δύναμη έχεις μέσα σου». Υπάρχουν καταστάσεις στη ζωή μας που πρέπει να φανούμε δυνατοί επειδή δεν έχουμε άλλη επιλογή. Εγώ όταν έμεινα μόνη μου ήμουν ένα κοριτσάκι 23 χρονών και ή θα έπρεπε να τα παρατήσω με άγνωστο αποτέλεσμα ή θα έπρεπε να συνεχίσω. Το μόνο θετικό είναι ότι στα 23 υπάρχει μεγάλη διάθεση για ζωή, πολλή ενέργεια, αισιοδοξία, πράγματα που όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τα χάνει. Μειώνονται οι αντοχές. Στα 23 μου είχα κουράγιο και δύναμη λόγω του νεαρού της ηλικίας μου. Το ότι έμεινα μόνη μου τότε, πριν ακόμα αποκατασταθώ επαγγελματικά, ήταν ένα πράγμα πολύ δύσκολο, ήταν βουνό, ήταν πολύ στενάχωρο για μένα. Αλλά από την άλλη νομίζω ότι με βοήθησε η παιδεία που είχα από τους γονείς μου, ο τρόπος που με είχαν μεγαλώσει και η αγάπη που είχα πάρει από αυτούς. Και το ότι ήμουν σε μια φάση που είχα κουράγιο.
Τι συνέβη τότε στη ζωή σας;
Ένα χρόνο μετά την απώλεια της μητέρας μου τελείωσα το Πανεπιστήμιο. Πήρα το πτυχίο μου από τη Φιλοσοφική Σχολή στα 24 μου, γιατί είχα καθυστερήσει με όλα αυτά που είχαν συμβεί. Και μετά αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέατρο γιατί ήταν το όνειρό μου. Αποφάσισα να το κυνηγήσω με όλα τα ρίσκα που υπήρχαν που ξέρουμε όλοι ότι έχει αυτή η δουλειά. Το ήθελα πολύ. Δεν ήθελα να το αφήσω. Ήθελα να το δοκιμάσω. Έτσι γράφτηκα στη δραματική σχολή του Θεάτρου των Αλλαγών.
Τότε ήρθε και το σήριαλ «50-50» σο οποίο πρωταγωνιστήσατε;
Ναι. Δεν ήταν η πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά, αλλά η πρώτη με μόνιμο ρόλο. Το «50-50» ξεκίνησε λίγο πριν τελειώσω τη δραματική σχολή. Ήταν μεγάλη τύχη. Ο Βασίλης Θωμόπουλος με εμπιστεύτηκε. Του ταίριαζα για αυτόν τον ρόλο.
Πως βρήκατε τη δύναμη να συνεχίσετε και να κάνετε μια τόσο μεγάλη καριέρα; Τι σας βοηθούσε;
Δεν θεωρώ ότι έχω κάνει ακόμα τόσο μεγάλη καριέρα. Έχω πολλά όνειρα ακόμα και θεατρικά και τηλεοπτικά και κινηματογραφικά. Όμως πιστεύω πως μου έχουν πάει σχετικά καλά τα πράγματα γιατί πρώτον αγαπώ πάρα πολύ αυτό που κάνω και δεύτερον έχω αποδείξει ότι δουλεύω πάρα πολύ. Είμαι πολύ αφοσιωμένη. Νομίζω πως κανείς στο χώρο δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Πιστεύω πολύ στην σκληρή δουλειά. Αυτό το είχα από το σχολείο. Ήμουν πάντα πολύ καλή μαθήτρια. Διάβαζα πολύ. Πάντα πίστευα ότι όταν δουλεύεις πολύ πάνω σε κάτι, το αποτέλεσμα σίγουρα θα είναι καλό.
Η επιμονή είναι το μυστικό της επιτυχίας σας;
Και πολλά ακόμα. Όπως το ότι δεν έχω ποτέ δημιουργήσει προβλήματα σε κάποια δουλειά. Επίσης το γεγονός ότι έχω κάνει ρόλους που ήταν πάνω μου. Ότι ρόλο έχω κάνει, πάντα μου λένε μετά ότι δεν θα μπορούσαν να φανταστούν κάποιον άλλον στον ρόλο. Αυτό είναι για εμένα μια τεράστια επιτυχία και ανταμοιβή.
Βρεθήκατε μπροστά από κάποια δυσκολία που σας πίεσε;
Επειδή στη δουλειά μου κρατάω πολύ χαμηλούς τόνους, και επειδή δεν είμαι από τους ανθρώπους που αν έχουν ένα προσωπικό πρόβλημα, ξεσπούν σε άλλους, δεν έχω ποτέ δημιουργήσει καταστάσεις. Έχει συμβεί να δουλέψω με ανθρώπους όχι εύκολους. Αλλά είμαι πολύ καλή στο να κρατάω ισορροπίες ακόμα και με πιο ιδιαίτερους ανθρώπους. Και στο τέλος ακόμα και αυτοί με έβλεπαν με συμπάθεια.
Όταν κάτι σας στεναχωρεί ή σας πιέζει πως ηρεμείτε;
Δεν κάνω τίποτα. Απλά το βιώνω. Είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσεις να ξεπεράσεις μια στεναχώρια. Και επειδή μου έχει συμβεί πολλές φορές, να διανύω πολύ δύσκολες περιόδους με μεγάλα, σκοτεινά μονοπάτια, ο τρόπος που έχω βρει εγώ και το συστήνω, είναι να μην το αποφεύγουμε. Μέχρι να βγούμε πάλι προς το φως. Δεν καταχωνιάζω ποτέ τις στεναχώριες μου. Είναι ο μόνος τρόπος να το γιατρευτώ και να πάω παρακάτω. Μετά στέκομαι στα πόδια μου και κοιτάω ποιες επιλογές έχω να συνεχίσω.
Πως διατηρείστε τόσο όμορφη;
Προσέχω πολύ τη διατροφή μου και το σώμα μου εδώ και 25 χρόνια. Γυμνάζομαι πολύ και έχω πειθαρχία. Δεν υπάρχουν μυστικά. Όλοι ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε.
Κάνετε εσωτερικό διάλογο;
Φυσικά. Οι καλύτερες κουβέντες που έχω κάνει στη ζωή μου είναι με τον εαυτό μου. Ούτε καν με τον ψυχολόγο μου.
Πως αντιμετωπίζετε όλους αυτούς που σας φλερτάρουν;
Κρατάω αποστάσεις χωρίς να γίνομαι αγενής. Το κάνω καλά αυτό και με ωραίο τρόπο, χωρίς να προσβάλλω κανένα.
Αυτόν τον καιρό είστε σε μια από τις καλύτερες φάσεις σας επαγγελματικά και προσωπικά;
Ναι. Είμαι πολύ καλά και ευχαριστώ τον Θεο. Και βλέπω ότι όσο μεγαλώνω τόσο μου έρχονται και καλύτερα πράγματα. Μάλλον το έχω κι εγώ κηνυγήσει με τις επιλογές που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια και με τα «όχι» που έχω πει. Όμως ακόμα έχω θεματάκια που πρέπει να φτιάξω, όπως όλοι μας. Αλλά μου αρέσει η ωριμότητα που έχω αποκτήσει. Με κάνει να έχω πιο μεγάλη αυτοπεποίθηση. Και αυτό φαίνεται σε όλους τους τομείς της ζωής μου.
Έχετε πει πολλά «όχι»;
Ναι τα τελευταία χρόνια έχω πει αρκετά "όχι" με μεγάλο ρίσκο βέβαια. Γιατί ζω από αυτήν τη δουλειά και δεν είναι εύκολο να πεις όχι. Παλιά δεν το έλεγα εύκολα. Γιατί είχα πάντα το άγχος να βρίσκομαι συνέχεια στην επικαιρότητα για να μην με ξεχάσουν. Και βέβαια να μην μείνω χωρίς δουλειά. Όμως τώρα μετά από 25 χρόνια στη δουλειά, οφείλω στον εαυτό μου, έχω την ανάγκη να κάνω πράγματα που με εξελίσσουν και που δεν έχω ξανακάνει. Και ευτυχώς όσα ρίσκα έχω πάρει μου έχουν βγει έως τώρα. Ακούω το ένστικτο μου. Αν δεν μου ταιριάζει κάτι, δεν το κάνω. Αν μια πρόταση δεν κάνει την ψυχή μου να νιώθει φως, δεν με πείθει. Πρέπει να νιώθω μέσα μου μια λάμψη.
En
