Οταν τον βλέπεις να παίζει, είναι πολύ πιθανό να σκεφτείς παράλληλα τον Τζόνι Ντεπ. Οχι επειδή μοιάζουν -καμία σχέση-, αλλά διότι ο τρόπος που προσεγγίζει πολλούς ρόλους του (η αλήθεια είναι ότι μεταπηδά με άνεση από την κωμωδία στο δράμα) αποπνέει χιούμορ. Ο 36χρονος Στάθης Κόικας, τον οποίο οι τηλεθεατές ξεχώρισαν στις «Αγριες Μέλισσες» και στη «Μουρμούρα» και τις δυο τελευταίες σεζόν λάτρεψαν ως «Ιορδάνη» στο «Grand Hotel» -είναι εξάλλου από τους ελάχιστους που δεν ευθύνονται για καμία από τις δεκάδες... δολοφονίες που συντελούνται στο πρότζεκτ-, μας ανοίγει την καρδιά του.

Τον συναντήσαμε μια ανάσα μακριά από την Ακρόπολη, και, εκεί, ξεδιπλώνοντας τη ζωή του, επικεντρώθηκε στο «βάφτισμα» στην υποκριτική, στο πώς από «καλό παιδί» άλλαξε πλάνο... Μας μίλησε για την αγάπη (του), τη συνάδελφό του Ηλιάνα Μαυρομάτη, και, φινετσάτος, ευγενής, αριστοκρατικός, με αυτό το, εκ του αποτελέσματος, δημοφιλές, χαριτωμένο κι «αλήτικο» συγχρόνως στυλ του «Ιορδάνη», μας έδωσε και σπόιλερ για το φινάλε. Αποκάλυψε και ότι έπειτα από το τέλος το «Grand Hotel», με τον τρόπο του θα... συνεχίσει. Πώς; Παρέα με δύο συναδέλφους-ηθοποιούς της σειράς του ΑΝΤ1, θα συμπράξουν σε θεατρικό.

stathis-koikas4


Μαθαίνω πως ήσουν το «καλό παιδί» του σχολείου. Και σημαιοφόρος...

-Ναι. Και αρχηγός της ομάδας. Ημουν όλα αυτά μαζί: ο επιμελής, ο συμπαθής... Μέχρι την πρώτη Λυκείου όμως: τότε άλλαξα, και, παρουσιάζοντας τον έλεγχο στο τέλος της χρονιάς -και το «11»-, εξέπληξα την οικογένειά μου. Τότε, ανακάλυψα αφενός ότι υπήρχαν πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα να ασχοληθώ, αφετέρου, όπως είπα στον πατέρα μου, είχα βαρεθεί το διάβασμα. Ευτυχώς, στην πορεία επανήλθε η όρεξή μου για μελέτη.

Η μετάβαση στα καλλιτεχνικά, η «μετάγγιση», πώς έγινε; Ηταν επιτυχημένη.

Ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι δεν θα δώσω Πανελλήνιες και ότι θα γραφτώ σε σχολή σκηνοθεσίας στα 17, αφού είδα «Το Κουρδιστό Πορτοκάλι». Δεν διανοούμην πώς ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ σκηνοθέτησε αυτό το αριστούργημα, πόσα χρόνια πριν - κι ακόμα το βλέπεις και σου συμβαίνει κάτι: ανέβασα παλμούς και είπα «θέλω κι εγώ να μπορέσω να αφηγηθώ μια ιστορία και να συμβεί σε κάποιον αυτό το κάτι». Αυτό, λοιπόν, ήταν το εφαλτήριο. Εννοείται, μετά είδα όλες τις ταινίες του.

Και κάπως έτσι περνάς στο Εθνικό...

Και κάπως έτσι περνάω στο Εθνικό και κάπου εκεί αρχίζω κι αγαπάω περισσότερο απ’ οτιδήποτε το θέατρο γιατί είναι «ζωντανό». Ο κινηματογράφος παραμένει πηγή έμπνευσης και για την τέχνη μου, αλλά και για τη ζωή μου. Και η τηλεόραση έχει τη δική της αξία, ωστόσο, για μένα, το θέατρο έρχεται πάντα πρώτο.

Είναι το μόνο δραματουργικό μέσο που δεν θα επηρεαστεί, τουλάχιστον όχι τόσο δραματικά, από την «επέλαση» της τεχνητής νοημοσύνης. Επειδή είναι real time, live. Εκτός αν αντικατασταθείτε οι ηθοποιοί από... ολογράμματα. Πώς βλέπεις την «έξαρση» της ΑΙ;

Σε βάθος χρόνου φοβάμαι ότι θα μας κάνει χαζούς – χρησιμοποιώντας τη, δεν αποθηκεύουμε το οτιδήποτε. Δεν θα έπρεπε να λειτουργούμε έτσι, γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν εξελισσόμαστε. Δεν μπορώ να γνωρίζω πώς μπορεί να επηρεάσει το θέατρο, αλλά να αντικατασταθούν οι ηθοποιοί πώς ακριβώς; Αυτό, εν πάση περιπτώσει, θα φανεί, σημασία όμως έχει ότι όσο περισσότερο χρησιμοποιούμε την ΑΙ, τόσο λιγότερο ενεργοποιούμε το μυαλό μας: λένε πως καθημερινά αξιοποιούμε το 10-13% του εγκεφαλικού μας «δυναμικού»... Πόσο λιγότερο δηλαδή;

Είναι δεδομένη πάντως η υπερπροσφορά και στην υποκριτική. Εχουμε και πάρα πολλά θέατρα στην Αθήνα, αντιστρόφως ανάλογα με το μέγεθος και με τον πληθυσμό της Ελλάδας.

Προσωπικά, δεν με ενοχλεί αυτή η υπερπροσφορά, για να υπάρχουν επιλογές και περισσότερη δουλειά! Ετσι, και το κοινό έχει ποικιλία στη διάθεσή του: δεν βλέπει τα ίδια πρόσωπα παντού, τους ίδιους ηθοποιούς, τους ίδιους σκηνοθέτες. Το πρωτεύον όμως είναι πώς επιβιώνουν και πώς στηρίζονται όλες αυτές οι παραγωγές και σε ποιο βαθμό οι κρατικές επιδοτήσεις θα μπορούσαν να στηρίξουν περισσότερες και μικρότερες παραγωγές!

Πώς βλέπεις σαν πρωτοβουλία τη σχολή Παραστατικών Τεχνών;

Προφανώς, σαν πρώτο βήμα, δεν είναι αρνητικό, αλλά το ζήτημα περιλαμβάνει πολλές συνιστώσες: για να «αγκαλιάσει» τους συντελεστές του θεάματος, θα πρέπει να θεσμοθετηθεί ως ΑΕΙ. Τώρα έχει την αναγνώριση των ΤΕΙ – και δεν υφίστανται πλέον κιόλας. Υπάρχουν «τρύπες», που όμως επιβάλλεται να κλείσουν σε συνεννόηση με τους καλλιτέχνες, με τους ανθρώπους που αποτελούν μέρος της βιομηχανίας του θεάματος και τους αφορά άμεσα. Αυτοί θα πρέπει να θέσουν καίριες προτάσεις και αυτοί θα δώσουν τις λύσεις που χρειαζόμαστε.

Να πούμε κάτι πιο τρυφερό: Πώς είναι να έχεις σχέση με συνάδελφό σου;

Η αλήθεια είναι ότι δεν επεδίωκα ποτέ να είμαι με άνθρωπο του χώρου. Ενώ υπήρχε η πρόθεση για κατανόηση και σε προηγούμενες σχέσεις μου, στην πράξη δεν λειτούργησε: πολλές φορές, ο τρόπος που παρατηρούμε και μεταφράζουμε τη ζωή, ξενίζει έναν άνθρωπο που δεν έχει τριβή με την τέχνη, μοιάζει παράξενος. Με την Ηλιάνα λοιπόν είμαστε πολύ όμορφα, υπάρχει πολλή αγάπη, πολλή κατανόηση - για τα πάντα.

Τι σπόιλερ θα μας δώσεις για το φινάλε του «Grand Hotel»; Παρότι ο «Ιορδάνης» είναι -μακράν- ο πιο απολαυστικός χαρακτήρας, ξανακύλησε στο αλκοόλ. Θα τα βρείτε εντέλει με τη «Φρίντα», τη Δανάη Μιχαλάκη; Επέστρεψε κιόλας. Για να αποκαλύψει ότι δεν έφυγε ποτέ για το Παρίσι...

Ακριβώς για να τα ξαναβρούμε, προσπαθώ να σταθώ στο... ύψος της. Θα έχουμε λοιπόν δύο θανάτους που θα συγκλονίσουν. Να πω επίσης εδώ και πώς εντάχθηκα στη σειρά, παίρνοντας αφορμή και για το σχόλιο-παραλληλισμό με τον Τζόνι Ντεπ – για το οποίο σε ευχαριστώ: με φώναξε ο σκηνοθέτης μας Γιάννης Βασιλειάδης για να μιλήσουμε για τον «Ιορδάνη», και, μέσα σε πολλά και διάφορα, μου είπε το εξής: «Εχεις δει το “The Gentlemen;”» (τη σειρά του Γκάι Ρίτσι): ο αδελφός του κεντρικού ήρωα είναι συνεχώς στο όριο, μπλέκει σε ακραίες καταστάσεις, πίνει, έχει διάφορες εξαρτήσεις, είναι εξτρίμ... Αυτός θα ήταν ο “Ιορδάνης”». Είχα δει τη σειρά, οπότε κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε. Ετσι, προσπάθησα να φέρω αυτή την ενέργεια στον «Ιορδάνη». Στην δεύτερη σεζόν, ενώ παίζαμε στο θέατρο το «Τρίτο Στεφάνι», ένας συνάδελφος, αφού είδε κάποια επεισόδια, μου είπε ότι του θυμίζω με κάποιο τρόπο αυτόν τον τύπο από το «The Gentlemen». Γέλασα και του είπα την ιστορία. 

Είναι ωραίο ή σε βάζει σε καλούπι το να σκέφτεται ο σκηνοθέτης πώς θα προσεγγίσεις ένα ρόλο;

Φυσικά και είναι ωραίο, γιατί εκείνος έχει οραματιστεί το έργο του. Είναι εξαιρετικά βοηθητική/υποστηρικτική μια κατευθυντήρια γραμμή, ένα πλαίσιο, και, από εκεί και πέρα, υπάρχει ο χώρος να προσθέσεις λεπτομέρειες, να αυτοσχεδιάσεις. Με τον «Ιορδάνη», βρήκα αρκετό χώρο και να προτείνω και να αυτοσχεδιάσω.


stathis-koikas

Μοιάζετε για «δίδυμο» με τον κόμη της σειράς, τον Μιχάλη Συριόπουλο. Κάνατε όση πλάκα υποψιάζομαι στα παρασκήνια;

Δεν φαντάζεσαι... Εχει ασύλληπτο χιούμορ! Οντως «δέσαμε» και θα κάνουμε «ντουέτο» και στο θέατρο. Εμπλεκόμαστε τρεις από το «Grand Hotel» σε καινούργια παράσταση: είναι η κωμωδία «Χώρισε με ΑΕ & ΣΙΑ», σε σκηνοθεσία της «Αγγέλας» της σειράς, της Κόρας Καρβούνη, που θα ανέβει στο θέατρο «Θησείον». Είμαστε τρεις ηθοποιοί, ο Μιχάλης, όπως είπαμε, εγώ και η υπέροχη Βάσω Καβαλιεράτου. Πρόκειται για το «Rupture domicile» του Tristan Petit Girard σε ελληνική βερσιόν: Ενας τύπος ιδρύει εταιρεία χωρισμών και προσφέρεται να χωρίσει αυτός αντί για σένα τον/τη σύντροφό σου για να σε γλιτώσει από την όλη, επίπονη διαδικασία. Πηγαίνει σε ένα σπίτι να χωρίσει μια γυναίκα εκ μέρους του συντρόφου της, αλλά η γυναίκα που βρίσκει μόνο άγνωστη δεν του είναι. Την ίδια ώρα "μπουκάρει" στο σπίτι και ο συντροφός της, μετανιωμένος, να προλάβει την κατάσταση. Κι εκεί αρχίζουν οι παρεξηγήσεις, τα ψέματα - όλο το έργο βασίζεται στα ψέματα. Είναι μια σύγχρονη κωμωδία παρεξηγήσεων γεμάτη ανατροπές. Ξεκινάμε τον Οκτώβριο και σας περιμένουμε.

Με ποια κριτήρια επιλέγεις τι θα παίξεις;

Υπάρχει πάντα η σκέψη να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο, αλλά μπορεί και να είμαι σε διάθεση να συνεχίσω το είδος που υπηρέτησα την προηγούμενη σεζόν. Είναι πολλές οι συνισταμένες, οι παράγοντες που πρέπει να αξιολογήσεις. Φέτος είχα κάποιες τηλεοπτικές προτάσεις, αλλά, τελικά, για διάφορους λόγους, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν έχω κλείσει κάτι. Ενα από τα βασικά μου κριτήρια για μια δουλειά είναι με ποιους θα συναντηθώ καλλιτεχνικά, όχι το ποιον θα υποδυθώ.

Τι σε «πονάει» στην καθημερινότητα;

Η αίσθηση ότι μας ρουφάνε τον χρόνο!

Και πώς εκτονώνεσαι;

Φτιάχνω διάφορα πράγματα με τα χέρια μου: φώτα, έπιπλα της βεράντας μας για παράδειγμα, το σπιτάκι του σκύλου – έχουμε δύο σκυλάκια, τον Φώτη και τη Σάλτσα, που είναι προέκταση των εαυτών μας. Δεν ήξερα ότι είχα αυτή την ικανότητα, το ανακάλυψα κατά... λάθος στα 26-27 και από τότε το βλέπω σαν κάτι που με ηρεμεί. Οταν βρίσκω χρόνο, όλο και κάτι φτιάχνω.

Ταξίδια;

Τα έχω αγαπήσει τα τελευταία χρόνια, δεν ήταν και συνήθειά μου ακριβώς παλιότερα. Ομως, πλέον, επιχειρώ να ξεκλέβω χρόνο για να ταξιδεύω. Με την Ηλιάνα έχουμε καταφέρει να πάμε δύο ταξίδια και ψάχνουμε πάντα ημερομηνία για το επόμενο.


Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Απογευματινή στις 21/06/2026