Κατ’ αρχάς, είναι καλό να αγαπάει ο οποιοσδήποτε την πατρίδα. Εν έτει 2026, άλλωστε, ευτυχώς δεν μπαίνει πατριωτόμετρο για να γνωρίζουμε το μέγεθος της αγάπης. Αποδεχόμαστε πως όλοι οι άνθρωποι νοιάζονται το ίδιο για τον τόπο τους, θεωρώντας πως στις εποχές που ζούμε δεν θα χρειαστεί να το αποδείξουν. Διότι, να συνεννοηθούμε, η ιστορία της χώρας μάς έχει διδάξει ότι στην πράξη, ήτοι στα δύσκολα χρόνια του προηγούμενου αιώνα, πολύ περισσότερο αγωνίζονταν για την πατρίδα και τη λευτεριά άνθρωποι που βίωναν στο πετσί τους τις άθλιες κατηγορίες για έλλειψη πατριωτικής συνείδησης.

Διαβάστε: Παππάς: Υπάρχει πολιτική και θεσμική κατεπείγουσα ανάγκη να μας φέρει ο Σωκράτης Φάμελλος μια συμφωνία με τον Αλέξη Τσίπρα

Όπως και να έχει, λοιπόν, το θέμα δεν είναι η αγάπη για την πατρίδα, αλλά η εκμετάλλευση αυτής της «αγάπης» και οι δακρύβρεχτες δηλώσεις. Με την έννοια ότι τελούν εν αφθονία όσοι στη χώρα μας είτε κάνουν πολιτική καριέρα είτε ασκούν μια σειρά από επαγγέλματα στο όνομα του πατριωτισμού. Πρύτανης του είδους είναι ο Αντώνης Σαμαράς, που πριν από λίγες ημέρες, από το Ηράκλειο της Κρήτης, μας ενημέρωσε ότι δεν βγαίνει στην πολιτική σύνταξη, διότι η αγάπη του για την πατρίδα δεν είναι επάγγελμα για να πάρει σύνταξη, ακόμα και στα 75 του χρόνια.

Για κάποιον άγνωστο λόγο, που ενδεχομένως με ψυχαναλυτικό ψάξιμο να γίνει γνωστός, ο κ. Σαμαράς αισθάνεται πως η χώρα τον έχει τάξει για να τη σώζει από τους εχθρούς που συνήθως ο ίδιος φαντάζεται ή δημιουργεί. Είναι, ως γνωστόν, ένας πολιτικός που έχει τσακωθεί με όποιον μιλάει άλλη γλώσσα. Τούρκοι, Βορειομακεδόνες, Αλβανοί, Βούλγαροι και λοιπές δυνάμεις, μεταξύ αυτών και οι Γερμανοί, είναι κατά καιρούς στο στόχαστρό του.

Το αστείο με την αφοσίωση Σαμαρά στην Ελλάδα

Το αστείο με την περίπτωση Σαμαρά είναι πως η αφοσίωσή του στην πατρίδα μόνο οφέλη δεν έχει για την Ελλάδα. Ήταν μοιραίος στις αρχές του 1990 με τα όσα είχε κάνει για το Μακεδονικό, και τα οποία είχαν προκαλέσει την οργή του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η σχετική ανάλυση υπάρχει στα αρχεία του ομώνυμου Ιδρύματος, σύμφωνα με την οποία «Ο κ. Σαμαράς εφήρμοζε πολιτική άκαμπτης αρνητικότητας, η οποία ταχέως έφερε τη χώρα σε πλήρη απομόνωση μέσα στην ΕΟΚ. Ταυτόχρονα, επί υπουργίας Σαμαρά, σημειώθηκε μία άνευ προηγουμένου κατακόρυφη επιδείνωση των σχέσεών μας με όλους ανεξαιρέτως τους βαλκανικούς γείτονές μας».

Εξίσου ή και περισσότερο επικίνδυνος ήταν ως πρόεδρος της ΝΔ με τα όσα έκανε στα Ζάππεια όπου πηγαινοερχόταν και εκτόξευε οικονομικές παρόλες. Ο κ. Σαμαράς είναι ο πραγματικός δημιουργός του αντιμνημονίου και των όσων επακολούθησαν. Στον αντίποδα της σοβαρής στάσης που είχαν σε άλλες χώρες τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που συνεννοήθηκαν με τις κυβερνήσεις τους και έβγαλαν τις οικονομίες τους από την κρίση.

Ο κ. Σαμαράς, λοιπόν, αν θέλει για μία και μόνο φορά να προσφέρει μία υπηρεσία στην Ελλάδα, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι, για να χρησιμοποιήσουμε τα δικά του λόγια, να βγει στη σύνταξη. Είναι αρκετά μοιραίο πρόσωπο για να κουνά σε όλους το δάχτυλο και να παριστάνει τον αυτόκλητο σωτήρα. Α, και μια διευκρίνιση με αφορμή αυτά που είπε (ΑΝΤ1) ο κ. Μητσοτάκης. Τον κ. Σαμαρά δεν τον έκανε πρωθυπουργό η ΝΔ, αλλά το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, που κάποια στιγμή θα είναι χρήσιμο να αναγνωρίσουν το λάθος τους, το οποίο και οι δύο πλήρωσαν πολύ ακριβά.


Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή