Το ντοκιμαντέρ του Σκάι «Στο χιλιοστό» δίχασε την κοινή γνώμη. Όμως πολλοί, με πρώτον τον Αλέξη Τσίπρα, αρνήθηκαν προκαταβολικά να πάρουν μέρος σε αυτό, θεωρώντας ότι οι δημοσιογράφοι μερολήπτησαν στην παρουσίαση των κρίσιμων ημερών πριν από και μετά το δημοψήφισμα του 2015. Τελικά, δεν είδαμε καμία ωραιοποίηση της στάσης της «τρόικας». Αντίθετα, μέσα από μαρτυρίες Ευρωπαίων αξιωματούχων, στελεχών του ΔΝΤ και παραγόντων των ΗΠΑ, είχαμε μια εκ των υστέρων αυτοκριτική για τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης χρέους. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές αναγνώρισαν ότι τα μνημονιακά προγράμματα είχαν σημαντικές αδυναμίες τόσο στον σχεδιασμό όσο και στην εφαρμογή τους. Ας συνοψίσουμε αυτά που ακούστηκαν «Στο χιλιοστό».

Κεντρικό λάθος υπήρξε η υποτίμηση των επιπτώσεων της λιτότητας. Το ΔΝΤ παραδέχτηκε ότι δεν προέβλεψε το βάθος της ύφεσης, με αποτέλεσμα τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής να οδηγήσουν σε πολύ μεγαλύτερη συρρίκνωση της οικονομίας. Παράλληλα, επιβλήθηκε ένας υπερβολικά γρήγορος ρυθμός μεταρρυθμίσεων, που δεν άφηνε περιθώρια προσαρμογής στην πραγματική οικονομία. Επιπλέον, τονίστηκε ότι η έμφαση δόθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη λιτότητα, με την προσδοκία ότι θα λειτουργήσει αναπτυξιακά - κάτι που τελικά δεν επιβεβαιώθηκε. Τα μέτρα συχνά είχαν τεχνοκρατικό χαρακτήρα χωρίς κοινωνική ή παραγωγική στόχευση, γεγονός που επιδείνωσε την κρίση αντί να την περιορίσει.

Το ντοκιμαντέρ ανάδειξε επίσης τις θεσμικές αδυναμίες της Ευρωζώνης. Η κρίση βρήκε την Ευρώπη χωρίς επαρκείς μηχανισμούς διαχείρισης, ενώ οι αποφάσεις επηρεάζονταν από αντιφατικές στρατηγικές και πολιτικές πιέσεις. Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στις εντάσεις μεταξύ των διαπραγματευτών. Ορισμένα στελέχη του ΔΝΤ, όπως ο Πολ Τόμσεν, σκιαγραφήθηκαν ως ιδιαίτερα σκληρά απέναντι στην Ελλάδα, γεγονός που υπονόμευσε την εμπιστοσύνη και δυσχέρανε τις συμφωνίες. Παράλληλα, αποκαλύφθηκε ότι υπήρχαν ακόμη και σκληρά σχέδια εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.

Συνολικά, το ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» παρουσίασε μια εικόνα όπου τα μνημόνια δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα οικονομικών αναγκών, αλλά και πολιτικών επιλογών, θεσμικών περιορισμών και λανθασμένων εκτιμήσεων. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η διαχείριση της ελληνικής κρίσης υπήρξε ένα σύνθετο μείγμα αναγκαιότητας και αστοχιών. Αυτό σε συνδυασμό με τους τραγικούς χειρισμούς των ημερών εκείνων από την ελληνική κυβέρνηση μας δίνει μια ολοκληρωμένη εικόνα, με μια πιο ψύχραιμη ματιά ύστερα από 11 χρόνια. Συνεπώς, το «ανάθεμα» για το ντοκιμαντέρ, που μάλιστα εκφράστηκε και προκαταβολικά από όλους όσοι επέλεξαν να απέχουν από αυτό, στερείται βάσης.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή