Η Καρυστιανού είναι απλώς µια… ψεκασµένη

Τα χρόνια των µνηµονίων και της κρίσης που βίωσε η ελληνική οικονοµία και κατ’ επέκταση η πλειονότητα της κοινωνίας άρχισαν να κερδίζουν χώρο και συνάµα εκλογικό ακροατήριο φωνές που χάιδευαν τ’ αυτιά των αγανακτισµένων. Επρόκειτο για πολιτικούς σχηµατισµούς που, αν και είχαν διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, κάπου εκεί στην άκρη ή στο µέσο της πλατείας συναντιούνταν και γίνονταν ένα ενιαίο µέτωπο. Νωπές είναι ακόµη οι µνήµες όπου εντός και εκτός Βουλής βλέπαµε τους αριστερούς του πανίσχυρου τότε ΣΥΡΙΖΑ να κινούνται σε πανοµοιότυπη «γραµµή» τόσο µε τους ΑΝ.ΕΛ. του Πάνου Καµµένου όσο και µε το µόρφωµα της Χρυσής Αυγής του Μιχαλολιάκου. Οπως και τότε, έτσι και τώρα βασικός στόχος είναι η αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης, γιατί έτσι γουστάρουν, χωρίς την ίδια στιγµή να παρουσιάζουν ένα εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Αν και πληρώσαµε πανάκριβα ως χώρα το τίµηµα του άκρατου λαϊκισµού, του ακτιβισµού και της πατριδοκαπηλίας, φαίνεται ότι δεν βάλαµε µυαλό, επιµένοντας µε συνέπεια στο ίδιο λάθος. 

Τα όσα διαδραµατίζονται µε αφορµή την απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να προχωρήσει στην ίδρυση πολιτικού φορέα, µε στόχο να κυβερνήσει τη χώρα και να βάλει φυλακή τους «κλέφτες» της Μεταπολίτευσης, απλώς έρχονται να επιβεβαιώσουν την επιµονή στο λάθος. Μια κυρία που έχασε το παιδί της, όπως δεκάδες κάθε µέρα, πριν καλά-καλά προλάβει να το κηδέψει, άρχισε να περιφέρεται στα κανάλια, αποδίδοντας ως δικαστής δικαιοσύνη, τιµωρώντας πολιτικούς, δικαστές και, εσχάτως, δηµοσιογράφους. Και ενώ όλοι εµείς βλέπαµε το παράλογο, µια µάνα, αντί να βιώνει βουβά το πένθος της, σχεδόν καθηµερινά να κατασκευάζει τη µία µετά την άλλη θεωρία συνωµοσίας, µπροστά στο δράµα της συµπεριφερόµασταν ενοχικά, κλείνοντας και τα µάτια και το στόµα.

Κανείς µας δεν τολµούσε να αντιπαρατεθεί απέναντι στις τρέλες που εκστόµιζε, λες και υπάρχει νόµος που όλοι εµείς που έχουµε χάσει άδικα ανθρώπους έχουµε µια ιδιότυπη ασυλία έναντι όλων των άλλων. Λες και υπάρχει συλλογικός πόνος, συλλογικό πένθος και συλλογική σιωπή. Τη λάθος αντίδραση της οργανωµένης κοινωνίας η κυρία Καρυστιανού την εξέλαβε ως αδυναµία, µε αποτέλεσµα να πάρουν τα µυαλά της αέρα και να φτάσει στο σηµείο να θέτει υπό αµφισβήτηση ακόµα και την ίδια τη δοµή του Συντάγµατος. Και ενώ το σύστηµα δεν κατάλαβε, δίνοντας χώρο σε µια απλώς ψεκασµένη µάνα που είχε χάσει άδικα το παιδί της, τώρα όλοι αυτοί που έδιναν χώρο και χρόνο στη σύγχρονη εκδοχή των ψεκασµένων προσπαθούν να καταλάβουν πού «ανήκει» η Καρυστιανού. Η απάντηση είναι περισσότερο από προφανής. Ανήκει στον κόσµο της και είναι ένα κανονικό πολιτικό τέρας, που προέκυψε από την πλατεία και από τους λάθος χειρισµούς που έγιναν τα τρία χρόνια από το πολιτικό και µιντιακό σύστηµα. Η Καρυστιανού δεν είναι τίποτα άλλο από µια «ψεκασµένη», που ούτε ιδεολογία έχει ούτε διαθέτει κανένα σχέδιο για τη χώρα. Απεναντίας, διατυπώνει έναν λόγο που µοιάζει µε αυτόν που διαχρονικά χρησιµοποιούν οι ηγέτες των ακροδεξιών σχηµατισµών, ο οποίος έχει ως στόχο να συνεγείρει τα πλήθη των θυµωµένων. 

Τώρα λοιπόν που µας προέκυψε για τα καλά το «µόρφωµα Καρυστιανού», αρχίσαµε να αντιλαµβανόµαστε και τον ρουσία της. Γιατί κανείς δεν απαγορεύει σε αυτή την ώριµη ∆ηµοκρατία, στον οποιονδήποτε να διεκδικήσει το δικαίωµα του εκλέγεσθαι, αρκεί αυτός να σέβεται τον πυρήνα του πολιτεύµατος. Ολοι όσοι άφησαν χώρο στην Καρυστιανού οφείλουν να κάνουν µια αυτοκριτική για τα καµώµατά τους. Οχι τίποτα άλλο, σχεδόν οι ίδιοι, πριν από έναν χρόνο, έσπευσαν να µας παρουσιάζουν ως σύγχρονο (εθνικό) σωτήρα τον Κασσελάκη και ποιος ξέρει µέχρι τις εκλογές ποιον άλλον θα σκεφτούν να «αποκαλύψουν» ως εναλλακτική πρόταση απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Επειδή η χώρα έχει πληρώσει πανάκριβα το τίµηµα των επιπόλαιων επιλογών, νοµίζω, µε αφορµή την ψεκασµένη Καρυστιανού, που επί χρόνια προσπαθούσε µαζί µε κάτι άλλους από την πολιτική και τα media να µας πείσουν για κάτι συνωµοσίες, µε τα ξυλόλια και τα βενζόλια, ότι ήρθε η ώρα να σοβαρευτούµε. Την ώρα που ο πλανήτης ταρακουνιέται, δεν µπορούµε να ρισκάρουµε, ούτε µε τις τυφλές µοναχές ούτε κουβαλώντας εικόνες του Ταξιάρχη ή οποιουδήποτε αγίου. Η Ελλάδα κέρδισε όσες φορές σοβαρεύτηκε και αντιµετώπισε µε ρεαλισµό την πραγµατικότητα. Η ανοχή στις θεωρίες συνωµοσίας φέρνει πιο κοντά τις λογικές που προσπαθούν σταθερά και διαχρονικά να µεταλαµπαδεύσουν στις κοινωνίες οι Κασιδιάρηδες. Οσοι λοιπόν προσπαθούν όψιµα να ανακαλύψουν την Καρυστιανού δεν έχουν παρά να ανατρέξουν σε όσα έλεγε και έκανε τα τρία χρόνια που την έκαναν ηγέτιδα στον θαυµαστό χώρο των ψεκασµένων. Το ανησυχητικό για την ίδια τη ∆ηµοκρατία είναι ότι το σύστηµα παίρνει χαµπάρι τις «Καρυστιανού» µε µεγάλη χρονοκαθυστέρηση. 


Αξίζει...

Κάτι εξωθεσµικοί της Εκκλησίας έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν έντονη δράση στο παρασκήνιο, επενδύοντας στη µετά Ιερώνυµο εποχή. Και αυτά που έχουν αρχίσει να κάνουν είναι ως και για εισαγγελέα.

Οι σκέψεις του Θοδωρή Ρουσόπουλου και η υποψηφιότητά του

Κατά κοινή παραδοχή, ο Θοδωρής Ρουσόπουλος ανήκει στην κατηγορία των πολιτικών που ξεχωρίζουν στην εποχή της απόλυτης αµφισβήτησης της πολιτικής. Μετά την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή, µε σοβαρότητα επεδίωξε -και τα κατάφερε- να οικοδοµήσει ένα προφίλ που ξεπερνά τα σύνορα της χώρας. Αν και απλός βουλευτής, πριν από περίπου έναν χρόνο εξελέγη πρόεδρος του Συµβουλίου της Ευρώπης, θέση που πριν από χρόνια δεν θα µπορούσαµε ούτε να ονειρευτούµε ότι θα καταλάµβανε Ελληνας πολιτικός. Τα αναφέρω όλα αυτά γιατί εσχάτως φτάνουν στ’ αυτιά µου πληροφορίες σύµφωνα µε τις οποίες ο Ρουσόπουλος εξετάζει σοβαρά το ενδεχόµενο να µην είναι εκ νέου υποψήφιος για την ελληνική Βουλή. ∆εν ξέρω τι θα κάνει στο τέλος ο άνθρωπος, ωστόσο οφείλω να οµολογήσω ότι έχει ήδη καταφέρει να βάλει µια σπουδαία παρακαταθήκη για το µέλλον. 

Ενδιαφέρει...

Μια αποχώρηση πολιτικού βρίσκεται εσχάτως στα σκαριά. Αναφέροµαι σε πρόσωπο που, εκτός από λαµπρή καριέρα, κουβαλούσε και τόνους φιλοδοξιών για το πολιτικό του µέλλον.

Στη χόβολη


  • Αν και νωρίς, στο κυβερνητικό παρασκήνιο έχει ξεκινήσει µια πρώιµη κουβέντα που έχει να κάνει µε τη συγκρότηση του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Τι σας γράφω τώρα; Ε, λοιπόν, επειδή φτάνουν διάφορα στ’ αυτιά µου, είπα να τα µοιραστώ µαζί σας. Ανάµεσα στα πολλά, έµαθα ότι δύο από τους νυν υπουργούς, οι Παπασταύρου και Παπαθανάσης, είναι πολύ πιθανόν να καταλάβουν εκλόγιµες θέσεις στη λίστα του «γαλάζιου» Επικρατείας.
  • Με την ευκαιρία, να σας πω ότι στις αρχές του επόµενου µήνα ο υπουργός Παπασταύρου θα βρεθεί εκ νέου στην Ουάσινγκτον, όπου θα έχει επαφές µε αξιωµατούχους της κυβέρνησης Τραµπ.
  • Πριν από περίπου έναν χρόνο, το δίδυµο Σκέρτσου - Κοντογέωργη στην προεδρία της κυβέρνησης είχε δώσει προτεραιότητα στην επίσπευση των έργων που είχαν δηµοπρατηθεί. Στόχος, προς τα τέλη του τρέχοντος έτους να µην προλαβαίνει ο Μητσοτάκης να κόβει κορδέλες. Οπως µαθαίνω, µε βάση τις εκτιµήσεις που υπάρχουν, το 70% των έργων θα εγκαινιαστεί µέσα στον χρόνο.
  • Ολοένα και µεγαλύτερη δυναµική καταγράφει εσχάτως η υπουργός Κεραµέως, που πρέπει να σας πω ότι δεν σταµατά ούτε λεπτό, οργώνοντας νυχθηµερόν την εκλογική της περιφέρεια. Εκτός από την ίδια, σοβαρή και µεθοδική δουλειά κάνει και ο διευθυντής Τάκης Παρασκευόπουλος. Σε κάτι έρευνες που είδα, η υπουργός Απασχόλησης εξακολουθεί να παίρνει την πρώτη ψήφο στις γυναίκες.
  • Κάπου πήρε τ’ αυτί µου ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης ετοιµάζεται να δείξει την πόρτα της εξόδου σε κυβερνητικό στέλεχος που υπέπεσε σε απρέπεια, για την οποία ενηµερώθηκε εκ των υστέρων ο ίδιος.
  • Εκτός από τις χαµηλές πτήσεις που εξακολουθεί να καταγράφει ο πρόεδρος Ανδρουλάκης στις δηµοσκοπήσεις, εσχάτως πληροφορίες τον θέλουν να καταγράφει και χαµηλό βαροµετρικό στον κόσµο της διαπλοκής. Ο ίδιος, µάλιστα, άρχισε να παίρνει χαµπάρι, έστω και µε χρονοκαθυστέρηση, ότι οι ισχυροί του χρήµατος και συνάµα των Μέσων δίνουν ολοένα και περισσότερο χώρο στους Γερουλάνο και ∆ούκα.
  • Υπάρχουν τύποι που, χωρίς να γνωρίζω τον ακριβή λόγο, προσπαθούν να µας πείσουν µε το ζόρι ότι διαθέτουν εξαιρετικές σχέσεις µε τον πρόεδρο Τραµπ, αν και προσωπικά αµφιβάλλω, εάν όσες φορές έτυχε να βρεθούν στον ίδιο χώρο µε τον Αµερικανό πρόεδρο, ο τελευταίος τούς ξεχώρισε από το προσωπικό που τον εξυπηρετούσε.


Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας ''Παραπολιτικά''