Με ποιους θέλει να κυβερνήσει ο Ανδρουλάκης

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, βλέποντας τη δηµοσκοπική κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ, αντιλαµβάνεται ότι η εποµένη (αν όχι η ίδια µέρα) των εκλογών δεν θα έχει καµία σχέση µε την προηγουµένη, σε σχέση µε τον ίδιο και την ηγετική του παρουσία στο κόµµα. Εχοντας δοκιµάσει (σχεδόν) τα πάντα, όσο και να µην το θέλει, καταλαβαίνει ότι επί της ουσίας έχει καταστήσει εαυτόν «όµηρο» των εσωκοµµατικών του αντιπάλων. Είναι απολύτως θεµιτό µπροστά σε αυτήν την πραγµατικότητα να αναζητά διέξοδο στα δεκάδες στρατηγικά αδιέξοδά του. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο λόγος που έριξε την ιδέα της συµπόρευσης των «προοδευτικών δυνάµεων», χωρίς ωστόσο να µας προσδιορίζει ποιοι ακριβώς τις συγκροτούν. Γιατί δεν είναι δυνατόν ο αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης να βγαίνει και να µιλάει µε γρίφους, λες και η επιλογή των πολιτών αποτελεί µια επιλογή ηµέρας, σαν το πιάτο ηµέρας των εστιατορίων.

Ενας υπεύθυνος ηγέτης, που έχει την αξίωση να κυβερνήσει τη χώρα, έχει υποχρέωση απέναντι στους πολίτες, όταν τους ζητά να τον εµπιστευτούν, να τους πει µε ποιους πρόκειται να συµµαχήσει την εποµένη των εκλογών, για να ξέρουν αν θα τον ψηφίσουν ή όχι. Οι αοριστολογίες, του τύπου «θα επιβάλλεται να ενώσουµε δυνάµεις όσοι κινούµαστε στον προοδευτικό χώρο», δεν λένε απολύτως τίποτα και κυρίως δεν συγκινούν πλέον κανέναν. Αν πράγµατι ο Νίκος Ανδρουλάκης, αφού δεν κατάφερε να νεκραναστήσει το ΠΑΣΟΚ, φιλοδοξεί να ηγηθεί ενός ευρύτερου κεντροαριστερού σχήµατος, οφείλει να µας πει αν σε αυτό θα µετέχουν κόµµατα όπως η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου ή το υπό ίδρυση κόµµα της κυρίας Καρυστιανού. Πρέπει να εξηγήσει στον κόσµο (ακόµα κι αυτόν του ΠΑΣΟΚ) αν θεωρεί ότι στο υπό συγκρότηση µέτωπο των προοδευτικών δυνάµεων συγκαταλέγεται και ο Αλέξης Τσίπρας, που είχε βάλει ως στόχο να χώσει στη φυλακή τον πρώην αρχηγό του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλη Βενιζέλο και κάνα δυο ακόµα πρωτοκλασάτα στελέχη του χώρου.

∆υστυχώς, ο κ. Ανδρουλάκης µέσα στον εσωκοµµατικό του πανικό και υπό την επήρεια των δυσµενών δηµοσκοπικών αποτελεσµάτων εσχάτως προσπαθεί να ψαρέψει στα θολά νερά του πολιτικού ποταµού. Μια τακτική που µοιάζει εύκολη, ωστόσο η Ιστορία έχει αποδείξει ότι πάντα οδηγεί στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσµα. Στην απαξίωση όσων δεν τολµούν να πουν όλη την αλήθεια στον κόσµο. Γιατί αυτό που ενδεχοµένως να αγνοεί ο αρχηγός της αντιπολίτευσης είναι ότι κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα πάει στην κάλπη να δώσει ψήφο εµπιστοσύνης σε µια κυβέρνηση… kinder-έκπληξη. Εν προκειµένω, έχει έναν επιπλέον λόγο να µην το κάνει, από τη στιγµή που υπάρχει µια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που, µε τις αδυναµίες τους, εξασφαλίζουν πέρα και πάνω απ’ όλα τη σταθερότητα. Εκτός κι αν ο κ. Ανδρουλάκης πιστεύει ότι στο δίληµµα «Μητσοτάκης ή θολούρα» ο κόσµος θα επιλέξει το δεύτερο.

Επειδή οι κοινωνίες δεν αυτοκτονούν, η πρόταση του προέδρου για τη συγκρότηση ενός προοδευτικού µετώπου, εκτός από ουτοπική, είναι και εκτός τόπου και χρόνου. Πλέον, ο ίδιος έχει χάσει την ευκαιρία και συνάµα και το τρένο που οδηγεί µε οποιονδήποτε τρόπο στο Μέγαρο Μαξίµου. Και το κακό είναι ότι όσο αρνείται την πραγµατικότητα, τόσο θα περιθωριοποιείται πολιτικά, όπως φαίνεται και από τις πρόσφατες δηµοσκοπήσεις. Αλλωστε, αυτό που ξεχνούν οι ηγέτες της αντιπολίτευσης είναι ότι ο Μητσοτάκης κατάφερε να κερδίσει την πλειοψηφία της κοινωνίας µε το σύνθηµα «Συµφωνία αλήθειας». Αυτό θα έπρεπε να είναι διδακτικό για όλους και πολύ περισσότερο για όσους θέλουν να τον κερδίσουν. Τα παραµύθια ανήκουν σε µια άλλη εποχή, που ευτυχώς έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Εν κατακλείδι, ο Ανδρουλάκης οφείλει να µας πει µε ποιους σκοπεύει να κυβερνήσει, δεδοµένου ότι µόνος του δεν µπορεί να σχηµατίσει ούτε κυβέρνηση του βουνού στα ορεινά της Κρήτης. 

Αξίζει...

Κινητικότητα -και µάλιστα έντονηκαι στο πεδίο των media έχει αρχίσει να αναπτύσσει εσχάτως ο επιχειρηµατίας ∆ήµος Στασινόπουλος, ο οποίος λέγεται ότι σκοπεύει να επεκταθεί και στο διαδικτυακό στοίχηµα.

Η δηµοσκοπική κατάρρευση Τσίπρα

Σχεδόν αποσβολωµένοι παραλαµβάνουν τα πρόσφατα ευρήµατα των δηµοσκοπήσεων οι ερευνητές κοινής γνώµης, αφού από τις τελευταίες µετρήσεις προκύπτει το απόλυτο ξεχαρβάλωµα του Τσίπρα. Η δυναµική που είχε πριν από την κυκλοφορία του πολυσυζητηµένου βιβλίου του όχι µόνο δεν υφίσταται πλέον, αλλά εσχάτως δείχνει η όλη προβολή να φέρνει το ακριβώς αντίθετο από το επιδιωκόµενο αποτέλεσµα. Συγκεκριµένα, από την επανεµφάνιση Τσίπρα καταγράφεται µια συσπείρωση ψηφοφόρων υπέρ της Ν.∆., εξέλιξη που θεωρείται απολύτως λογική, δεδοµένου ότι και µόνο η παρουσία του έρχεται να θυµίσει την περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Πλέον ακόµα και αναλυτές που µας είχαν φλοµώσει µε την αναγκαιότητα της επιστροφής Τσίπρα έχουν αρχίσει να κάνουν δεύτερες (αν όχι τρίτες) σκέψεις, αντιλαµβανόµενοι ότι τελικά το επιχειρούµενο εγχείρηµα έχει πάρα πολλές δυσκολίες. Με αυτά και κάτι άλλα που φτάνουν στ’ αυτιά µου, άρχισα να κρατώ µικρό καλάθι ακόµα και στην προοπτική να ξεπεράσει ο άνθρωπος το 10%. 

Ενδιαφέρει...

Προβληµατισµό, και δη έντονο, προκαλούν στην αγορά των media οι συνεχείς αλλαγές, σε επίπεδο επιτελικών στελεχών, στον Οµιλο ΑΝΤΕΝΝΑ του Θοδωρή Κυριακού. Αν δεν το έχετε πάρει χαµπάρι, κάθε έξι µήνες συντελείται και από µια αλλαγή στο ∆.Σ. της εταιρείας.

Στη χόβολη

  • Ενόχλησε -και µάλιστα σφόδρα- τον Παύλο Χρηστίδη το γεγονός ότι η Άννα ∆ιαµαντοπούλου βγήκε στον «δικό» µας Θανάση Φουσκίδη και ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της στον Νότο της Αθήνας. Αν και πιστεύω ότι είχε το «πράσινο φως» του προέδρου Ανδρουλάκη, κάπου άκουσα ότι ο τελευταίος εκνευρίστηκε από το γεγονός ότι δεν τον είχε ενηµερώσει προηγουµένως. Τώρα τι έκανε, και αν έκανε κάτι, είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.
  • Και µιας και αναφέρθηκα στον Τσίπρα, να σας πω ότι τελικά το παλληκάρι όχι µόνο δεν έχει βάλει µυαλό, αλλά απεναντίας δείχνει ίδιος και απαράλλακτος. Βλέπετε, ο άνθρωπος ήταν και παραµένει ιµιτασιόν κοµµουνιστής, ανεξάρτητα που τώρα θέλει να λανσαριστεί ως κάτι άλλο.
  • ∆εν θα βαρεθώ να γράφω ότι η τελευταία ελπίδα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να κάνουν αρχηγό τον Πολάκη. Και το γράφω γιατί, βλέποντας ότι από δηµοσκόπηση σε δηµοσκόπηση πηγαίνει και πιο κάτω, δεν νοµίζω ότι υπάρχει δεύτερος που θα µπορούσε να αναλάβει την πολιτική του νεκρανάσταση.
  • Υπάρχει ένας πρώην αναπληρωτής υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ που τον βλέπω να παλεύει µέσα από το ∆ιαδίκτυο µήπως και του δώσει κάποιος σηµασία. Πλέον, δεν υπάρχουν αργόσχολοι, µε αποτέλεσµα να τα γράφει και να τα διαβάζει µόνος του. Σαν κάτι αργόσχολους στα αµφιθέατρα των πανεπιστηµίων.
  • Κάπου άκουσα ότι πολλά µοναστήρια παλαιοηµερολογιτών πουσάρουν ασταµάτητα την προοπτική να µας κυβερνήσει το συντοµότερο δυνατόν η Μαρία Καρυστιανού. Σε κάτι τέτοιες στιγµές, δεν σας κρύβω ότι ζητώ από την Παναγιά να βάλει το χέρι της…
  • Από µια καλή κυβερνητική πηγή πληροφορήθηκα ότι, µε αφορµή την ιστορία µε την Ολγα Κεφαλογιάννη, υπήρξε ένα θερµό επεισόδιο ανάµεσα στον πρωθυπουργό και στελέχη του καναλιού στο Νέο Φάληρο. Για να ακριβολογώ, ο Μητσοτάκης τα πήρε άγρια στο κρανίο, κυρίως µε τη συµπεριφορά του πρώην µετακλητού συνεργάτη του και νυν στελέχους του ΣΚΑΪ Κωνσταντίνου Ζούλα.
  • Στην ιστορία της κόντρας Κεφαλογιάννη - Μάτσα οφείλω να σας πω ότι έχουν µπλέξει πολλοί και διάφοροι. Ανάµεσα στους µπλεγµένους είναι και ένας πρώην Ισραηλινός διπλωµάτης, που φέρεται να κάνει παιχνίδι υπέρ του Ελληνα Μπετόβεν. Τώρα, το γεγονός ότι ο συγκεκριµένος συνδέεται και µε πρόσωπο που διατηρεί συνεργασία µε πολιτικό αντίπαλο της Ολγας φυσικά και δεν µπορεί να συσχετιστεί. Αλλωστε, οι Ισραηλινοί είναι αποδεδειγµένο ότι δεν µπλέκουν ούτε τα µπούτια ούτε τις δουλειές τους.


Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας ''Παραπολιτικά''