Η ανοχή στη διαφθορά δίνει χώρο στην τρέλα της πλατείας

Το τελευταίο διάστηµα αναδεικνύονται διάφορα θέµατα, που είτε έχουν είτε κάποιοι προσπαθούν να τους προσδώσουν οσµή σκανδάλου. Η πιο πρόσφατη υπόθεση σχετίζεται µε τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γιάννη Παναγόπουλο, ο οποίος µε διάταξη της Αρχής για το Ξέπλυµα Μαύρου Χρήµατος κατηγορείται ότι εµπλέκεται µαζί µε ακόµα πέντε πρόσωπα στη διασπάθιση κοινοτικών κονδυλίων. Για ένα µεγάλο χρονικό διάστηµα, στον δηµόσιο διάλογο κυριαρχούσε το θέµα του ΟΠΕΚΕΠΕ, µε τις πληροφορίες αλλά και τα σενάρια να έχουν την τιµητική τους.

Το πού βρίσκεται η αλήθεια, πού το ψέµα και πού η υπερβολή είναι αλήθεια ότι µέσα στην πυκνότητα των πληροφοριών είναι δύσκολο να το διακρίνει κανείς. Ωστόσο, εκείνο που εύκολα µπορεί να ξεχωρίσουν ακόµα και οι πλέον αδαείς είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν µπόρεσε να ξεφύγει από τον ιό της σκανδαλολογίας, που πλήττει όλες τις κυβερνήσεις κατά τη δεύτερη θητεία τους. Επειδή, όµως, στο τέλος την ύπαρξη ή µη ενός σκανδάλου την κρίνει πρωτίστως η ∆ικαιοσύνη και ακολούθως έρχεται η ετυµηγορία του λαού, είναι λάθος να προτρέχουµε βγάζοντας συµπεράσµατα στο πόδι. Γι’ αυτό και εκείνο που εν προκειµένω έχει σηµασία είναι το τι πρέπει να γίνει, προκειµένου η χώρα να µη µετατραπεί σε ένα απέραντο πεδίο σκανδαλολογίας, όπου ο ένας θα «καταδικάζει» σε καφενεία και social media τον άλλον.

Παρατηρώντας κανείς τα όσα εξελίσσονται κατά το τελευταίο χρονικό διάστηµα, αν κάτι µπορεί να ξεχωρίσει, το οποίο προκαλεί και προβληµατισµό αλλά και ερωτήµατα, είναι ότι στο τέλος κάθε διαδικασίας δεν τιµωρείται κανείς. Αυτή ακριβώς η αίσθηση της ατιµωρησίας είναι επί της ουσίας και η µεγαλύτερη νάρκη στα θεµέλια του πολιτικού συστήµατος. Οταν ο κόσµος, που δεν γνωρίζει το βάθος κάθε υπόθεσης, αντιλαµβάνεται ότι πάνε κι έρχονται εκατοµµύρια, διαβάζει για απευθείας αναθέσεις, ακούει για ξεπλύµατα µαύρου χρήµατος και στο τέλος... απλά η ζωή συνεχίζεται, είναι βέβαιο ότι τουλάχιστον θυµώνει.

Η ιστορία, καλώς ή κακώς, είναι διδακτική. Γι’ αυτό, πριν να είναι αργά, όσο κι αν ενοχλεί η συγκεκριµένη προσέγγιση τους κυβερνώντες, θα πρέπει να υπάρξει αντίδραση, που θα δείχνει ότι υπάρχει διάθεση ακόµα και για εσωτερική κάθαρση. Γιατί, αν δεν συµβεί αυτό, είναι βέβαιο πως δεν θα αργήσει η ώρα που η τυφλή ∆ικαιοσύνη θα ανοίξει τα µάτια της και ύστερα από λίγο ενδεχοµένως να ανοίξει και τ’ αυτιά της. Το λάθος που έκαναν µεταπολιτευτικά οι πρωθυπουργοί είναι ότι αρνούνταν την πραγµατικότητα, σαν να µην ήθελαν να την αντιµετωπίσουν. Η αποστροφή όχι µόνο δεν βοηθούσε, αλλά, απεναντίας, τούς βύθιζε ακόµα πιο βαθιά στο πρόβληµα, το οποίο µε τον χρόνο διογκωνόταν, για να φτάσει ως προϊόν στο καφενείο και έπειτα από λίγο να διαµορφωθεί ως αποτέλεσµα στην κάλπη.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχοντας κυβερνήσει ήδη επτά χρόνια, βρίσκεται αντιµέτωπος µε µια µεγάλη πρόκληση, που δεν είναι άλλη από τη διαδικασία της εσωτερικής κάθαρσης. Αν δεν το κάνει, από τη στιγµή που έχει ξεκινήσει η όλη συζήτηση, και µάλιστα κυριαρχεί στο σύγχρονο καφενείο των social media, απλώς θα δώσει το εναρκτήριο λάκτισµα στον τρελό της πλατείας, που σήµερα µπορεί και να µη φαίνεται, για να µας κυβερνήσει. Οσο ο κόσµος δεν αντιλαµβάνεται ότι υπάρχει πολιτική βούληση να καθαρίσει το τοπίο από τους λαθραίους, τόσο το πολιτικό σύστηµα θα βουλιάζει στην ανυποληψία. Και κάποια στιγµή, αδύναµο, θα βρεθεί αντιµέτωπο µε τον θυµό της πλειοψηφίας, που σχεδόν πάντα οδηγεί σε λάθος µονοπάτια. Εχοντας τη λαϊκή νοµιµοποίηση, ο Μητσοτάκης επιβάλλεται να κάνει το µεγάλο άλµα, δείχνοντας εµπράκτως ότι έχει κατανοήσει αυτό που υπάρχει ως διάχυτη αίσθηση στο σύγχρονο καφενείο. Και το άλµα δεν µπορεί να γίνει, αν σε κάθε δηµοσίευµα που αποκαλύπτει τα κακώς κείµενα κυνηγάµε αυτόν που ανέδειξε τα σκουπίδια που ήταν κρυµµένα κάτω από το χαλί. Είναι σαν να κυνηγάµε τους αστυνοµικούς που συνέλαβαν τους κλέφτες...


Αξίζει...

Στην Αλεξανδρούπολη θα πραγµατοποιηθεί το δεύτερο προσυνέδριο της Ν.∆., στο οποίο εξυπακούεται ότι θα µιλήσει ο πρόεδρος Μητσοτάκης.

Εκτίναξη Πολάκη σε επίπεδο δηµοφιλίας

Με αφορµή το πρόσφατο σχόλιο της στήλης, ένας φίλος από αυτούς που ασχολούνται (εκτός των άλλων) και µε τις κρυφές δηµοσκοπήσεις έσπευσε να µε ενηµερώσει για κάτι έρευνες που έχουν «τρέξει» και οι οποίες δείχνουν µια ανατροπή δεδοµένων στον θαυµαστό χώρο των κοµµάτων της αντιπολίτευσης. Για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη δεν χρειάζεται να σας πω και πολλά, αφού επί της ουσίας µιλάµε για έναν «νεκρό» πολιτικό οργανισµό, που δείχνει να µην αντιδρά στο σύνολο των δηµοσκοπήσεων. Σε αντίθεση µε το ΠΑΣΟΚ, εσχάτως ένα από τα αξιοσηµείωτα νέα δεδοµένα συνδέεται µε την εκτίναξη της δηµοφιλίας του Παύλου Πολάκη, ο οποίος, αν και δεν είναι από αυτούς που προβάλλονται από τα «βοθροκάναλα», έχει καταφέρει να οικοδοµήσει ένα ανεπανάληπτο ηγετικό προφίλ. Είναι προφανές ότι η συγκεκριµένη εξέλιξη µπορεί κάλλιστα να αλλάξει τα δεδοµένα, αφού, όπως και να το κάνουµε, είναι άλλο να έχει ο Μητσοτάκης αντίπαλο τον Φάµελλο και τον Χαρίτση κι άλλο τον Πολάκη, που δεν χαρίζεται σε κανέναν.

Ενδιαφέρει...

Με δεδοµένο ότι όλες οι δηµοσκοπήσεις τον δείχνουν τρίτο µε διαφορά στη Β’ Θεσσαλονίκης, η διεκδίκηση της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας µοιάζει µονόδροµος για τον βουλευτή Θόδωρο Καράογλου.

Στη χόβολη

  • Μετά τις οµιλίες του, µε αφορµή την έκδοση της «Ιθάκης» του, ο πρόεδρος Τσίπρας, εξ όσων πληροφορούµαι, ετοιµάζεται να παραχωρήσει και µια ενδιαφέρουσα διαδικτυακή συνέντευξη. Προσωπικά δυσκολεύοµαι να εντοπίσω τι θα µας πει που µέχρι σήµερα έχει αποφύγει να µας το αποκαλύψει.
  • Οφείλω να παραδεχτώ ότι ο µόνος υπουργός Εργασίας που πήγε κόντρα στο «σύστηµα» που είχε χτίσει η επί χρόνια γραµµατέας του εν λόγω υπουργείου, Αννα Στρατινάκη, ήταν ο Κωστής Χατζηδάκης. Μάλιστα, όταν επιχείρησε να της πάρει τα προγράµµατα (αυτά που ερευνά ο Βουρλιώτης και εσχάτως ο οικονοµικός εισαγγελέας), δέχτηκε απίστευτα χτυπήµατα κάτω από τη µέση. Βλέπετε, η Στρατινάκη ήταν κάτι σαν δύο υπουργοί µαζί, αντλώντας δύναµη από ένα αµφιλεγόµενο σύστηµα, που όλοι γνώριζαν την ύπαρξή του, αλλά κανείς δεν τολµούσε να ακουµπήσει.
  • Κάτι µου λέει ότι οι πρόσφατες εξελίξεις µε τη Στρατινάκη έχουν φέρει σε δύσκολη θέση τους υφυπουργούς Πετραλιά και Χαραλαµπογιάννη, εξαιτίας του γεγονότος ότι συνδέονταν µε πολύ στενή φιλιά τόσο µε την πρώην γενική γραµµατέα του Εργασίας όσο και µε τον σύντροφό της, Ανδρέα Γεωργίου. Αν δεν κάνω λάθος, είχαν δώσει τα χέρια να γίνουν και κουµπάροι.
  • Πάντως, µε αυτά και κάτι άλλα, έχω την αίσθηση ότι οι προτάσεις του ∆οξιάδη δεν απέδωσαν τα προσδοκώµενα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
  • Ρόλο, και µάλιστα πρωταγωνιστικό, στο µοίρασµα της µπάλας (για την ακρίβεια των προγραµµάτων κατάρτισης) είχε και ο Πελοπίδας Καλλίρης. Οπως λένε όσοι γνωρίζουν, όποιος ήθελε να κάνει µε ταχύτητα τη δουλειά του έσπευδε στον συγκεκριµένο για µια κουβέντα, προφανώς τεχνοκρατική, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων.
  • Ο Καλλίρης, που, ενώ οι υπουργοί άλλαζαν, ο ίδιος παρέµενε αµετακίνητος, φρόντισε να τακτοποιήσει σε θέσεις-κλειδιά και πρόσωπα της απολύτου εµπιστοσύνης του, όπως για παράδειγµα τη γενική γραµµατέα ∆ηµοσίων Επενδύσεων, Κατερίνα Οικονόµου. Με την ευκαιρία, να σας πω ότι ο Πελοπίδας τα τελευταία χρόνια είναι ο απόλυτος άνθρωπος του αναπληρωτή Παπαθανάση.
  • Μέσα από το σύστηµα που είχε στηθεί στα προγράµµατα κατάρτισης, εκτός των άλλων συντηρούνταν και ένα ευρύτερο σύστηµα, που είναι προφανές ότι έχει εντοπιστεί τόσο από τις κινήσεις λογαριασµών όσο και από κάτι περίεργα SMS.
  • Τα µοναστήρια του Αγίου Ορους βρίσκονται για άλλη µία φορά στο στόχαστρο των ∆υτικών (αυτού του µάταιου κόσµου), µε αφορµή την κινητικότητα που αναπτύσσει η Μαρία Καρυστιανού. Και επειδή η ίδια δεν µπορεί να πάει στο Περιβόλι της Παναγίας, οι άµεσα ενδιαφερόµενοι έχουν εντοπίσει κάποιες (συχνές) επαφές της µε επιφανείς µοναχούς, που ειδικεύονται (εκτός των άλλων) και στο «χτίσιµο» κοµµάτων.

Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας "Παραπολιτικά"