Το πολιτικό «µονοπώλιο» του Κυριάκου Μητσοτάκη


Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση, κατά κοινή παραδοχή, βρίσκεται σε µια δύσκολη καµπή, έχοντας ξεπεράσει (ήδη) το δεύτερο µισό της δεύτερης τετραετίας, διαβάζοντας κανείς προσεκτικά τα ευρήµατα των δηµοσκοπήσεων παρατηρεί ότι από το ’19 µέχρι και σήµερα δείχνει να έχει συγκροτηθεί ένα µέτωπο το οποίο αποτελείται από τους κανονικούς αυτού του τόπου. Μιλάµε για το ένα τρίτο (περίπου) του εκλογικού σώµατος, που δεν συµµερίζεται τον καταγγελτικό λόγο της Καρυστιανού, που δεν πιστεύει στην πολιτική νεκρανάσταση του Τσίπρα, που δεν ακούει τις (σχεδόν) ακροδεξιές κραυγές του Σαµαρά, που καταγράφει την αδυναµία του Ανδρουλάκη και που σίγουρα δεν συντάσσεται µε όσα κάνει και λέει η Ζωή. Είναι αυτό το 30% της κοινωνίας που επιζητά σταθερότητα και που σε καµία περίπτωση δεν θέλει να επιστρέψει η χώρα στις µέρες του ’15, τότε που ο Τσίπρας και η παρέα του έπαιξαν στην κυριολεξία στα ζάρια την προοπτική ενός ολόκληρου λαού.

Επειτα από δέκα χρόνια στην ηγεσία της Ν.∆. και επτά στη διακυβέρνηση του τόπου, αυτή η κρίσιµη µάζα των πολιτών δείχνει σχεδόν αµετακίνητη, αφού πιστεύει ότι σε αυτήν τη φάση ο µόνος που µπορεί να εγγυηθεί τα αυτονόητα και κυρίως την κανονικότητα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Απολύτως λογικό, αφού, ανεξάρτητα από το εάν συµπαθεί ή αντιπαθεί κανείς τον σηµερινό πρωθυπουργό, όταν έρχεται η ώρα της κρίσης και κοιτάζοντας στην «κάβα» της υπάρχουσας πολιτικής σκηνής, ένα είναι βέβαιο: ότι στη σύγκριση µε τον οποιονδήποτε αρχηγό αντιπολιτευόµενου κόµµατος, ο Μητσοτάκης φαντάζει όαση. Είναι αυτός που µπορεί να πείσει και, κυρίως, που δίνει προοπτική, παρά το γεγονός ότι κυβερνά επί επτά συναπτά έτη. ∆εν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι σε όλα τα τραπέζια, µεγάλα ή µικρά, της υψηλής ή χαµηλότερης τάξης, ενώ διατυπώνονται και προβληµατισµοί και ακούγονται πολλά και διάφορα σε σχέση µε τα λάθη και τις παραλείψεις της σηµερινής κυβέρνησης, στο τέλος υπάρχει ένας κοινός τόπος όπου και καταλήγει η συζήτηση. «Εντάξει, αλλά δεν υπάρχει άλλος...», είναι η φράση, που πλέον αρχίζει να αποκτά χαρακτηριστικά κοινοτοπίας.

Το «δεν υπάρχει άλλος» αφορά τον Μητσοτάκη και τη σύγκριση που επιχειρείται µε τους διεκδικητές της διακυβέρνησης. Αυτό το «δεν υπάρχει άλλος» είναι και ο µεγάλος κίνδυνος, αφού σε πολλές περιπτώσεις δηµιουργεί βεβαιότητες, και οι βεβαιότητες οδηγούν σε λάθη, και τα λάθη τρέφουν την αλαζονεία και κάπου εκεί κλείνουν τα αυτιά και τα µάτια, µε αποτέλεσµα να υπάρχει ο κίνδυνος να προκύψει ένα τυχαίο γεγονός. Το «δεν υπάρχει άλλος» µπορεί να γεµίσει την πλατεία και από κει να γεννηθεί το άγνωστο, που -όπως έχει αποδειχτεί- σχεδόν πάντα έχει µορφή τέρατος.

Μπροστά σε αυτήν την πραγµατικότητα, που οι βεβαιότητες κυριαρχούν ακόµα και στο µυαλό του Κυριάκου Μητσοτάκη -που, κακά τα ψέµατα, δεν υπάρχει αξιόµαχος αντίπαλος-, όσο πλησιάζει ο χρόνος προς τις εκλογές, άλλο τόσο µεγαλώνει και ο κίνδυνος η κοινωνία να αναζητήσει έναν «δικό» της για να τον βάλει απέναντι στον σηµερινό πρωθυπουργό. Ο,τι πιο επικίνδυνο µπορεί να συµβεί, αφού κάπως έτσι διαταράσσεται η σταθερότητα που εξασφαλίσαµε ως χώρα τα τελευταία χρόνια. Για να µη συµβεί αυτό, επιβάλλεται να υπάρξει από δω και πέρα µηδενική ανοχή στα σκάνδαλα και σε οτιδήποτε λαθραίο έκανε καριέρα στη χώρα από το ’19 µέχρι και σήµερα. Ο Μητσοτάκης δεν έχει ανάγκη από συµβιβασµούς. Απεναντίας, έχει υποχρέωση να σπάσει, έστω και µε καθυστέρηση, το απόστηµα. Γιατί, πέραν της αναγκαιότητας να σταµατήσει η διαφθορά, πλέον όσοι στοιχίζονται στην άλλη όχθη εσχάτως αποκαλύπτουν τα σχέδιά τους. Θέλουν, και δεν το κρύβουν, να αποδοµήσουν προσωπικά τον πρωθυπουργό, µετατρέποντας τη χώρα σε απέραντο λαϊκό (και όχι µόνο) δικαστήριο. Ηδη, άλλωστε, λένε και γράφουν για την ανάγκη να συγκροτήσουν µια κυβέρνηση ειδικού σκοπού, µε µόνο στόχο να τιµωρήσουν τον Μητσοτάκη, αδιαφορώντας για το ότι επί της ουσίας θα καταδικάσουν τη χώρα, δεδοµένου ότι ο µόνος ηγέτης που διασφαλίζει την ενότητα, τη συνοχή, τη σταθερότητα και την ανάπτυξη είναι ο σηµερινός πρωθυπουργός.

Αξίζει...

Κάτι µου λέει ότι ο Μητσοτάκης έχει αποφασίσει κατά το αµέσως προσεχές διάστηµα να δείξει λίγο τα δόντια του, εκτός των άλλων, και στους τραπεζίτες, που κατά κάποιον τρόπο δρουν σαν αυτόνοµα «κρατίδια» εντός της επικράτειας.


Το Μαξίµου γίνεται πιο αυστηρό

Παρακολουθώντας κανείς, έστω και από απόσταση, τα όσα διαδραµατίζονται το τελευταίο διάστηµα στην εγχώρια πολιτική σκηνή, ένα από αυτά που χωρίς δεύτερη σκέψη ξεχωρίζει είναι η αλλαγή ρότας που φαίνεται να έχει επιλέξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσον αφορά την κεντρική διοίκηση της κυβέρνησης. Κατά κοινή παραδοχή, το Μαξίµου έχει αρχίσει να λειτουργεί µε το βλέµµα στραµµένο στις επόµενες κάλπες και, φυσικά, στην τρίτη εκλογική νίκη της Ν.∆. Στο πλαίσιο αυτό, είναι σαφές ότι µαζεύεται το πράγµα, µε ό,τι αυτό µπορεί να καταλάβει κάποιος. Επί της ουσίας, ο πρωθυπουργός (για πρώτη φορά) δείχνει αποφασισµένος να βάλει το µαχαίρι βαθιά στο κόκκαλο, δίνοντας τέλος σε σειρά φαινοµένων που στο τέλος προκαλούσαν ζηµιά στον ίδιο και την κυβέρνησή του. Αν καταλαβαίνω καλά από τα όσα µου λένε κάτι καλές πηγές πέριξ του Μαξίµου, στον δρόµο προς τις κάλπες ενδεχοµένως και να τρίβουµε τα µάτια µας από τα όσα θα βλέπουµε και δεν θα τα πιστεύουµε.

Στη χόβολη

  • Εστω και µε καθυστέρηση, ο Βαγγέλης Βενιζέλος φαίνεται ότι κατάλαβε πως η ταύτιση µε τους Καραµανλή και Σαµαρά τού κάνει µόνο ζηµιά - και δη τεράστια. Και επειδή το πήρε χαµπάρι, κάτι µου λέει ότι πλέον δεν θα τον ξαναδούµε ντουέτο µε τους δύο πρώην πρωθυπουργούς. Αυτό, φυσικά, δεν σηµαίνει πως θα σταµατήσει να βρίζει τον Μητσοτάκη που δεν τον έκανε Πρόεδρο της ∆ηµοκρατίας.
  • Από αίσθηση και τίποτα περισσότερο, έχω αρχίσει να καταλαβαίνω ότι οι ισχυροί των media, βλέποντας την αδυναµία των ηγετών της αντιπολίτευσης, άρχισαν να το στρίβουν στα σοβαρά υπέρ της κυβέρνησης.
  • Σχεδόν βέβαιη θα πρέπει να θεωρείται η εµπλοκή του επιχειρηµατία Γιώργου Πουλόπουλου µε τον θαυµαστό χώρο των media. Ως πιθανότερη εξέλιξη επί του συγκεκριµένου πεδίου θεωρείται η είσοδός του στο Real Group των Χατζηνικολάου - Κουρή.
  • Και µια και αναφέρθηκα σε νέα από τα media, σπεύδω να σας µεταδώσω µια πληροφορία που σχετίζεται µε τα όσα λαµβάνουν χώρα στο συγκρότηµα του ΣΚΑΪ. Σύµφωνα µε όσα φτάνουν στα αυτιά µου, έπειτα από χρόνια ο Αλαφούζος φαίνεται ότι ξαναδίνει ψήφο εµπιστοσύνης σε µια σειρά από «προϊόντα» που είτε έχει φτιάξει είτε έχει προτείνει ο πολύπειρος Αλέξης Παπαχελάς. Και άργησε, αφού, όπως και να το κάνουµε, στο προφίλ του σταθµού είναι πιο ταιριαστός ο Παπαχελάς από τον Ατζούν.
  • Προς τα τέλη του τρέχοντος µήνα, η κυβέρνηση του προέδρου Μητσοτάκη σκοπεύει να πάρει τις αποφάσεις, που η αλήθεια είναι ότι θα έπρεπε να έχει ήδη λάβει εδώ και καιρό, σχετικά µε τη µείωση του ρεύµατος στη βιοµηχανία. Οταν, όµως, περιµένεις τον Τσάφο να σου κάνει µια τόσο σοβαρή δουλειά, έχει ρίσκο να ξυπνήσεις µια µέρα και, µετά τους αγρότες, να δεις τους βιοµηχάνους έξω από το Μαξίµου.
  • Επειδή κάπως το έχω ψάξει το θέµα, σπεύδω να σας πω ότι από κάτι καλές πηγές πληροφορούµαι ότι µέχρι και ο πρωθυπουργός έχει αποφασίσει να επισπεύσει τις σχετικές ανακοινώσεις. Στο πλαίσιο αυτό, δεν αποκλείω να δούµε να µαζεύονται στο Μαξίµου οι Χατζηδάκης, Παπασταύρου, Τσάφος και Θεοδωρικάκος, προκειµένου να «µαγειρέψουν» τον λευκό καπνό.


Δημοσιεύτηκε στο ένθετο «Secret» της εφημερίδας «Παραπολιτικά»